News of NNChautari

Namaste Nepal Chautari On Facebook

2012-01-07T11:54:00.000-08:00

http://www.facebook.com/pages/%E0%A4%A8%E0%A4%AE%E0%A4%B8%E0%A5%8D%E0%A4%A4%E0%A5%87-%E0%A4%A8%E0%A5%87%E0%A4%AA%E0%A4%BE%E0%A4%B2-%E0%A4%9A%E0%A5%8C%E0%A4%A4%E0%A4%BE%E0%A4%B0%E0%A5%80/241766335896603

नमस्ते नेपाल चौतारी

2012-01-07T11:49:00.000-08:00

इजरायली जनताहरू फुटपाथमा....

2011-08-02T21:04:00.000-07:00

०२ अगष्ट २०११,
http://www.nnchautari.com/

मँहगीका बिरूद्द जुलुस गर्ने क्रममा इजरायली जनताहरू प्रमूख शहरमा बिगत केहि हप्तादेखि चउर र फुटपाथमा टेन्ट टाँगेर सुतिरहेका छन् । बृतचित्र तल हेर्नुस्।।

तिजका अरू गीतहरू हेर्नु यहाँ थिच्नुस्

2011-07-23T12:24:00.000-07:00

बहाइ गार्डेन,हाइफा

2011-05-11T14:05:00.000-07:00

मुखाँ हान्नु जस्तै....

2011-05-11T13:55:00.000-07:00

मुखाँ हान्नु जस्तै....

साइबाबाप्रति हार्दिक श्रद्दान्जली

2011-05-11T13:52:00.000-07:00

इजरायलकॊ ६३ औँ इन्डिपेनडेन्ट डे (एक झलक)

2011-05-11T13:50:00.000-07:00

जीतु नेपाल पन्जाबी-नेपाली गीतमा डान्स गर्दै (बृतचित्र)

2010-08-20T17:42:00.000-07:00

बुम..बुम...धुम धडाका....(बृतचित्र)

2010-08-20T17:27:00.000-07:00

नमस्ते नेपाली साँझ ३ (राजु लामा)

2010-08-20T17:13:00.000-07:00

पर्खाइमा....

रामचन्द्र काफ्ले,बिना गुरूङ(नृत्य) र अरू क्लीप्स

2010-07-26T23:56:00.000-07:00

बिना गुरूङ(नृत्य)

गायक रामचन्द्र काफ्ले गाँउदै

2010-07-25T02:22:00.000-07:00

इजरायलमा नेपाली कल्चर इभ २०१०(जुलाइ २३ र २४ साँझ)

2010-07-24T21:48:00.000-07:00

इजरायलमा

नेपाली कल्चर इभ २०१०

भब्य रूपमा सम्पन्न जस्का केहि बृतचित्र झलकहरू....
२२ जुलाइका साँझ

थप बृतचित्रहरू क्रमशः अपडेटीङ....प्रतिक्षा गर्नुस

बिना गुरूङ(नृत्य)

गायक रामचन्द्र काफ्ले गाँउदै

इजरायलबाट नेपलामा बैङ्क खातामा पैसा पठाउन

2010-07-17T04:12:00.000-07:00

प्रबासी इजरायलका नेपाली कामदारहरूले नेपालमा जुनसुकै बैङ्क खातमा पैसा सजिलै पठाउने असल माध्ययम.....

(Western Union ) वेस्टर्न युनियनबाटै पैशा पठाउँ

2010-07-04T07:33:00.000-07:00

Click over the picture to ready clearly
(अक्षर स्पष्ट पढ्न तस्बीरमाथी क्लीक गर्नुस)

Click over the picture to ready clearly
(अक्षर स्पष्ट पढ्न तस्बीरमाथी क्लीक गर्नुस)
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

बिशेष अफर
............................
नेपालमा पैशा पठाउन
आकर्षक मुल्यमा
...........................
४०० यू.एस. डलर देखि १०००डलर सम्म पठाउन १८ डलर मात्र चार्ज लाग्ने
त्यसभन्दा अझ कम शुल्क ४०० डलर सम्म पठाउँदा
भुक्तानी पाउनेले कुनै शुल्क तिर्नु नपर्ने
इजरायलकॊ ६०० भन्दा बढि ठाँउहरूबाट पैशा पठाउन ।

फ्री कलः 1- 800 – 21 – 31- 41 ,
अथवा कुनै फॊन द्वाराः 02- 629290447

Click Over Picture to Read Clear
(कृपया तस्बीरमाथी थीचेर अक्षर राम्ररी पढ्नुस)

फ्री कलः 1- 800 – 21 – 31- 41

अथवा 02- 629290447

अक्षर राम्ररी पढ्रन तस्बीरमाथी क्लीक गर्नुस

फ्री कलः 1- 800 – 21 – 31- 41
अथवा 02- 629290447

Click Over Picture to Read Clear
(कृपया तस्बीरमाथी थीचेर अक्षर राम्ररी पढ्नुस)

साधुराम ज्यूलाइ बिदाइ कार्यक्रम

2010-04-02T11:19:00.002-07:00

यस वेभ पत्रिकाकॊ स्थापना कालदेखि मूख्य सहयॊगीकॊ रूपमा रहेका मृदुभाषी,सहकर्मी श्रद्दय मीत्र श्री साधुराम सापकॊटा ज्यू ३१ मार्च २०१० गते इजरायलबाट नेपाल प्रस्थान गर्दै हुनुहुन्छ अतः उहाँलाइ बिदाइ गर्ने क्रममा नमस्ते नेपाल चौतारी समूहद्वारा आज एक बिशेष बिदाइ कार्यक्रम आयॊजना गरेकॊ छ ,उक्त कार्यक्रममा चिफ इडीटर श्याम रॊक्का ज्यूले उहाँलाइ अबिर लागाइ दिदैँ वेभ पत्रिका परिवार भएकॊ "ताम्र फ्रेम प्रतीमा" दिनु भयॊ भने बिशेष सहयॊगी अमृत पण्डीत ज्यूद्वारा दॊसल्ला ऒढाउनु भएकॊ छ र अन्य उपस्थीत मित्रहरूले अबिर लगाइ दिदैँ बिदाइ र शुभकामना दिनुभएकॊ छ ।बिदाइकॊ अबसरमा उहाँ साधुराम ज्यूले भन्नु भयॊ,मेरॊ ६ बर्ष इजरायल बसाइकॊ क्रममा कहिले परदेसमा काम गरेकॊ जस्तै दुःख लागेन किनकी प्रत्यक हप्ता नेपालीहरूसंग टन्नै भेट हुन्थ्यॊ अनि भलाकुसारी पनि र खासगरि नेपाली महिलाहरूकॊलागी एक मात्र सुरक्षीत, अधिकतम् सुबिधा ,तलब पाइने देश इजरायललाइ मान्न सकिन्छ,गुगलाइजेसनले बिश्वलाइ नै सानॊ बनाइदिएकॊ हुनाले संसारमा जहाँ पुगेपनि कम्प्युटरकॊ माध्ययमले यस वेभ पत्रिकालाइ निरन्तर सहयॊग गरिरहने बचनबद्दता समेत ब्यक्त गर्नु भयॊ । अन्तमा जलपान कार्यक्रमकॊ साथै उपस्थीत सबैजनाले उहाँलाइ शुभयात्रा र शुभकामना प्रदान गर्नुभयॊ ।

गलत नेतृत्वका कारण विकास भएनः भट्टराई

2010-04-02T11:09:00.000-07:00

ललितपुर, चैत्र २० - माओवादी उपाध्यक्ष डा. बाबुराम भट्टराईले विगतमा राजनैतिक र आर्थिक प्रणाली गलत भएका कारण मुलुकको विकास हुन नसकेको बताएका छन् ।

किराँत गणतन्त्र नेपाल विकास निर्माण सहयोग समितिले शुक्रबार आयोजना गरेको किराँत राज्यको पूर्वाधार विकास गणतन्त्र स्मारक टावर एवम् किराँत विश्वविद्यालय विषयक भेलामा उनले राजनैतिक गतिरोधलाई अन्त्य गरी सम्पूर्ण शक्ति आर्थिक विकासतर्फ केन्दि्रत हुनुपर्नेमा जोड दिए ।

सामन्तवादी युग समाप्त गरी नयाँ पूँजीवादी क्रान्तिमा अग्रसर रहेको बेला सङ्क्रमणकालीन राजनैतिक गतिरोधलाई छिटो तोडेर शान्ति प्रक्रियालाई पुरा गर्नुपर्ने पनि उनले बताए ।

उनले केही समययता गणतन्त्र, सङ्घीयता र धर्म निरपेक्षको विरुद्धमा प्रतिगामी तत्वहरुले आवाज उठाएको भन्दै त्यस्ता तत्वलाई डटेर परास्त गरिनुपर्नेमा जोड दिए ।

गणतन्त्र, सङ्घीयता र धर्म निरपेक्षलाई आफुहरुले कुनै पनि हालतमा नछोड्ने बताउँदै उपाध्यक्ष डा. भट्टराईले यिनै आधारलाई टेकेर जनताको सङ्घीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र निर्माण गरिने बताए ।

उनले स्रोत र साधनको प्रचुर सम्भावना भए पनि गलत नेतृत्वका कारण तिनको उचित सदुपयोग हुन नसकेकाले नेपालमा आर्थिक विकास नभएको टिप्पणी गरे ।

कार्यक्रममा पूर्वगभर्नर दीपेन्द्रबहादुर क्षेत्रीले सङ्घीयताले खाँदिएर रहेको कला र संस्कृतिको विकास गर्न टेवा पुग्ने भन्दै नवनिर्मित टावर सङ्घीयताको प्रतीक हुने बताए ।

पूर्वमन्त्री गोपाल किराँतीले नेपालमा प्रशस्त प्राकृतिक, साँस्कृतिक धरोहर रहेपनि मानवनिर्मित संस्कृतिको आवश्यकता भएका कारण यस किसिमको टावर निर्माण गर्न लागिएको उल्लेख गरे ।

किराँत गणतन्त्र नेपाल विकास निर्माण सहयोग समितिले समुद्र सतहबाट तीन हजार १० मिटर उचाईमा रहेको भोजपुरको टेम्केडाँडामा गणतन्त्र स्मारक टावर निर्माण आरम्भ गरेको छ ।

नवनिर्मित टावरबाट विश्वका १० मध्ये ६ उच्च हिमालय शृङ्खलाहरु एकसाथ देख्न सकिन्छ । उक्त टावर निर्माणका लागि १० करोड रुपैयाँ खर्च हुने अनुमान गरिएको संयोजक गोपाल किराँतीले जानकारी दिए ।

सेनाले झुटो बोल्योः आयोग प्रतिवेदन

2010-04-02T11:07:00.000-07:00

सेनाले झुटो बोल्योः आयोग प्रतिवेदन
बर्दिया राष्ट्रिय निकुञ्जको बाँसपानी क्षेत्रमा गएको फागुन २६ गते एक बालिका र दुई महिला सेनाको गोली लागी मरेको घटनासम्बन्धमा छानबिन गर्न गठित राष्ट्रिय मानवअधिकार आयोगको टोलीले सेनाले झुटो बोलेको प्रतिवेदन दिएको छ। सेनाले शिकारीहरुले आफूमाथि गोली हानेपछि प्रतिकारस्वरुप गोली हानेको बताएको थियो। प्रतिवेदनमा लेखिएको छ- निजहरू हातहतियार सहित चोरीशिकारी कार्यमा संलग्न रहेको भन्ने कुनै आधार देखिएन। सेनाले प्रतिरक्षाका लागि गोली चलाएको भनी झुटो विवरण सार्वजनिक गरेको त्यसमा लेखिएको छ। मारिएका तीनै जनालाई पछाडिबाट गोली लागेको पनि प्रतिवेदनमा छ। प्रतिवेदनमा उनीहरुको बलात्कार भएको पुष्टि हुने कुनै प्रमाण फेला नपरे पनि गुप्ताङको नमूना परीक्षणका लागि प्रयोगशालामा पठाइएको बुझिएकोमा त्यसको प्रतिवेदन हालसम्म उपलब्ध हुन सकेको, प्रमाणहरु नष्ट पारिएको उल्लेख छ। प्रतिवेदनमा दोषीलाई नियमित अदालतमा फौजदारी मुद्दा चलाउन सिफारिस गरिएको छ। होला त यस्तो सिफारिस कार्यान्वयन? हेर्नुस् प्रतिवेदनको पूर्ण विवरण-
राष्ट्रिय मानवअधिकार आयोग
हरिहरभवन, ललितपुर

बर्दिया राष्ट्रिय निकुञ्जको बाँसपानी क्षेत्रमा २०६६ फागुन २६ गते एक बालिका र दुई महिलालाई नेपाली सेनाको ज्वालादल गणबाट खटिएको गस्ती टोलीद्वारा मारिएको घटनाको सङ्क्षिप्त अनुसन्धान प्रतिवेदन

मिति २०६६/१२/१९

१. पृष्ठभूमि

नेपाली सेनाको ज्वालादल गण ठाकुरद्वाराबाट बर्दिया राष्ट्रिय निकुञ्जको सुरक्षार्थ खटिई गएको गस्ती टोलीले चलाएको गोली लागी मिति २०६६ फागुन २६ गते राती करिब ८.३० बजे सुर्खेत जिल्ला हरिहरपुर गाविस वडा नं.– २ कप्सेरा गाउँ निवासी देवीसरा विक, अमृता विक र बालिका चन्द्रकला विक समेत तीन महिलाको बर्दिया राष्ट्रिय निकुञ्जको बाँसपानी इलाकामा मृत्यु भएकोे घटनाका सम्बन्धमा विभिन्न सञ्चार माध्यममा समाचार विवरण प्रकाशित भएको थियो। सो घटनाको गम्भिरताको आधारमा आयोगको स्वविवेकमा उजुरी ग्रहण गरी आयोगको क्षेत्रीय कार्यालय नेपालगञ्जबाट खटिएको टोलीले मिति २०६६ फागुन २८ देखि २०६६ चैत ६ गतेसम्म अनुसन्धान गरेको थियो।

आयोगको टोलीले अनुसन्धानको सिलसिलामा घटनास्थलको स्थलगत अवलोकन, बर्दिया राष्टिय निकुञ्जका कर्मचारीहरू, गस्ती टोलीमा संलग्न व्यक्तिहरू, नेपाली सेना ज्वालादल गण ठाकुरद्वाराका प्रमुखलगायत गणका उच्च अधिकारीहरू, घटनाका प्रत्यक्षदर्शी एवम् मृतकहरूका आफन्तहरू, सुर्खेत जिल्लाको हरिहरपुरका स्थानियबासी, जिल्ला अस्पताल बर्दियाका चिकित्सकलगायतका व्यक्तिहरूसँग घटनाका बारेमा बुझ्ने कार्य गरेको थियो। आयोगको टोलीले घटनास्थल र लाशजाँच मुचुल्का तयार गर्ने प्रहरी कर्मचारीहरू, नागरिक समाजका प्रतिनिधिहरू, लगायत घटनासँग सरोकार राख्ने व्यक्तिहरूबाट समेत घटनाको तथ्य सङ्कलन एवम् तथ्यहरूको विश्वसनियता जाँच गर्ने कार्य गरेको छ। आयोगद्वारा काठमाडौबाट पठाइएका त्रि.वि. शिक्षण अस्पतालका फरेन्सिक विशेषज्ञबाट मृतकहरूको शवको थप अवलोकन तथा पोस्टमर्टम गरिएको छ।

अनुसन्धानका क्रममा बर्दिया जिल्ला अस्पतालका चिकित्सकद्वारा गरिएको पोस्टमर्टम प्रतिवेदन, फरेन्सिक विशेषज्ञद्वारा गरिएको थप पोस्टमर्टमको प्रतिवेदन एवम् प्रहरीद्वारा गरिएको घटनास्थल एवम् लाश जाँच मुचुल्का समेतको अध्ययन गरिएको छ। यसक्रममा आयोगबाट प्रधानमन्त्री तथा मन्त्रीपरिषदको कार्यालय, गृह मन्त्रालय, नेपाली सेना, जिल्ला प्रशासन कार्यालय बर्दिया, जिल्ला प्रहरी कार्यालय बर्दिया, बर्दिया राष्ट्रिय निकुञ्ज समेतमा पत्राचार गरी घटनाका सम्बन्धमा जानकारी माग गरिएको थियो।

२. घटनास्थलको विवरण

पूर्वपश्चिम महेन्द्र राजमार्गको आम्वासा अम्रेनीदेखि झन्डै ३०–३५ किलोमिटर उत्तरपूर्व सुर्खेत जिल्लाको हरिहरपुर गाविसकोे सिमानामा रहेको बर्दिया जिल्लाको नेउलापुर गाविस अन्तर्गत बर्दिया राष्ट्रिय निकुञ्ज क्षेत्रको बाँसपानी भन्ने स्थानमा घटना भएको पाइयो। घटनास्थलमा एउटा टहरा, सो टहराभित्र एउटा चुल्हो, टहरा माथि अमृसोका कुच्चाहरू, नाङला बनाउने काममा आउने बाँसको चोयाका ५ वटा मुठ्ठाहरू, प्लास्टिकका ७ वटा बोरीहरू, प्लाष्टिकका चप्पलहरू ३ वटा, कलेजी रङको सल १ वटा, गुलावी रङका सुरुवाल–१, सुरुवालमा दिसा रहेको, निलो पटुका–१, पटुकामा रगत लागेको, पटुकामा बाँधिएको थैलीमा रु ५ को नोट, तामाको पैसा, टाँक, धागो, जडीबुटी, राना प्याथोलोजी सुर्खेतमा देवीसरा बिकको स्वास्थ्य परीक्षणसम्बन्धी प्रतिवेदन, घटनास्थलको दक्षिण पश्चिममा अर्को चुल्हो, पुरानो छिर्विरे रङको कम्बल, बोक्रा झिकेका रुखका हाँगाहरू, घटनास्थलको पश्चिमतर्फ माथिल्लो भागमा पानी खाने प्लास्टिकको बोतलमा आधा पानी रहेको, गुलावी रङको सल थान १, गोल्डेन सुर्तिको खाली पाकेट, पूर्व दक्षिणतर्फ करिब १५/२० मिटर तल कालो रङको कुकुर गोली लागी मृत अवस्थामा रहेको थियो। त्यसको नजिक खानेपानीको मूल रहेको, घटनास्थल पश्चिम, उत्तर र दक्षिणतर्फ डाँडा तथा ठूला ढुङ्गाले घेरेको ओडारजस्तो भएको, पूर्वतर्फ खुला रहेको अवस्थामा रहेको। घटनास्थलको वरिपरि करिब १०० मिटरको दूरीभित्र गाइगोरुहरू चरीरहेका र सो स्थानबाट झण्डै आधा घण्टाको दूरीमा गाउँ रहेको हुँदा उक्त क्षेत्र निकुञ्ज संरक्षित क्षेत्र हो वा मध्यवर्ति क्षेत्र वा पूर्णरूपमा निषेधित क्षेत्र भन्ने यकिन गर्न नसकिने अवस्था रहेको।

३. अनुसन्धानबाट प्राप्त तथ्यहरू

सुर्खेत जिल्ला हरिहरपुर गाविस वडा नं.२, कप्सेरा निवासी कृष्णबहादुर बिक, दुर्गाबहादुर बिक, बलदेव गिरी र भूपराज गिरीसमेत ४ जना पुरुषहरू काउलोको रुखको बोक्रा काट्न भनी घटना हुनुभन्दा ४ दिन अगाडि (२०६६/११/२२ गते) बर्दिया राष्ट्रिय निकुञ्ज क्षेत्रमा पर्ने बाँसपानी इलाकामा गएको र यस क्रममा निजहरूले उक्त स्थानमा पानीको मूल नजिक पर्ने स्थान छानेर अस्थायी टहरामा बसेको बुझियो।

निजहरूमध्ये कृष्णबहादुर विककी श्रीमती देवीसरा बिक र छोरी चन्द्रकला बिक तथा भाइबुहारी अमृता बिक, भूमिसरा गिरीसमेत ४ जना पहिले आएका व्यक्तिहरूले काटेर राखेको काउलोको रुखको बोक्रा लिनका लागि भनी मिति २०६६/११/२६ गते घटना हुनुभन्दा २–३ घण्टाअघि मात्र घटनास्थलमा पुगेको बुझियो।

मिति २०६६/११/२६ गते राती ८.०० बजे घटनास्थलको पश्चिम दक्षिणतर्फबाट नेपाली सेनाको ज्वाला दल गण ठाकुरद्वाराबाट खटिएको उपसेनानी सुवोध कुवँरको नेतृत्वमा १५ जनाको सङ्ख्यामा रहेका नेपाली सेना र बर्दिया राष्ट्रिय निकुञ्जका ४ जना गरी जम्मा १९ जनाको टोली घटनास्थलमा पुगेको बुझियो।

सुरक्षाकर्मीहरूले टहरोमा रहेका मानिसहरूलाई ‘भागिस् भने मर्लास्’ भनेको तर त्यसको लगतै एक्कासी गोली चलाएको बुझियो। त्यसबाट देवीसरा बिक, अमृता बिक र चन्द्रकला बिकलाई पछाडिबाट गोली लागेको, देवीसरा बिक र चन्द्रकला बिकको गोली लाग्नसाथ तत्काल मृत्यु भएको र अमृता बिकको गोली लागेको केही समयपछि मृत्यु भएको बुझियो। दुर्गाबहादुर बिक, बलदेव गिरी, भूमिसरा गिरी र भूपराज गिरी गोली चल्नासाथ घटनास्थलबाट भाग्न सफल भएको र मृतक देवीसरा बिकका श्रीमान् तथा चन्द्रकला बिकका बाबु कृष्णबहादुर बिक घटनास्थलमा नै पक्राउ परी निकुञ्जको हिरासतमा राखिएकोमा मिति २०६६/१२/४ मा निजलाई रिहा गरिएको पाइयो।

घटनामा नेपाली सेनाको तर्फबाट १३ राउन्ड गोली चलाइएको भन्ने नेपाली सेना ज्वालादल गणको भनाई रहेको पाइयो।

मृतकहरूको लाशको प्रकृति हेर्दा मृतक देवीसरा बिकलाई पछाडिबाट एक गोली लागेको अत्यधिक रक्तश्रावको कारण मृत्यु हुन गएको, मृतक अमृता बिकलाई पछाडि ढाडबाट मुटुमा एक गोली लागी अत्याधिक रक्तश्रावका कारण मृत्यु हुन गएको र मृतक चन्द्रकला बिकको टाउकोको पछाडि भागमा गोली लागी दाहिने आँखाबाट निस्केको र बाँया हातको कुहिनोको जोर्नीमा गोली लागेकोमा अत्याधिक रक्तश्रावका कारण मृत्यु हुन गएको भन्ने पोस्टमर्टम रिर्पोट समेतको अध्ययनबाट स्पष्ट हुन आएको छ।

सो घटनाका बारेमा बर्दिया राष्ट्रिय निकुञ्ज कार्यालयबाट मिति २०६६/११/२८ गते जारी प्रेस विज्ञप्तिमा बाँसपानी ईलाकामा मिति २०६६/११/२६ गते ठाकुरद्वाराबाट खटिई गएको बर्दिया राष्ट्रिय निकुञ्ज कार्यालय र निकुञ्ज सुरक्षार्थ तैनाथ ज्वालादल गण ठाकुरद्वारा ब्यारेकको संयुक्त टोलीले गस्ती गर्दै जाँदा अपरान्ह करिब ५ बजेको समयमा पुरनपुर खोलामा बन्दुक फायर भएको र साँझ करिब ६ः३० बजेको समयमा बसाहा क्षेत्रमा फायर भएकोले निकुञ्ज भित्र बन्यजन्तुको चोरी शिकारी नियन्त्रणको लागी चोरीशिकारीको खोजतलास र निगरानी गर्दै जाँदा साँझ करिब ८.०० बजेको समयमा बाँसपानी क्षेत्रमा ५/६ जना हतियारसहित देखापरेकाले निजहरूलाई हतियार फाल्ने चेतावनी दिँदा उल्टै गस्ती टोलीले आत्मरक्षाको लागि बाध्य भई गोली चलाउँदा केही मानिसहरू रोईकराई गरेको र केही मानिस भागेकोले तत्काल फायर स्थगित गरी घटनास्थल जाने क्रममा शिकारीहरूले ल्याएको शिकारी कुकुरले गस्ती टोलीलाई आक्रमण गर्न आएकाले सो कुकुर समेत मारी घटनास्थल गई हेर्दा दुई महिलाको दुःखद मृत्यु भएको एक महिला घाइते अवस्थामा फेला पारेकाले तत्काल प्राथमिक उपचार गर्ने क्रममा निजको पनि मृत्यु भएको साथै सोही स्थानमा एकजना पुरुष फेला पारी नियन्त्रणमा लिएको, सो स्थानमा तीन थान भरुवा बन्दूक, केही गोली, बारुद लगायतका बन्दोबस्ती सामान फेला परेको भन्ने समेत व्यहोरा उल्लेख भएकोमा कुनै सबुत प्रमाणबाट पुष्टी हुन सकेन।

हालसम्मको अध्ययनबाट उक्त घटनामा परेका महिलाहरूमाथि बलात्कार भएको भन्ने सम्बन्धमा विश्वासनीय प्रमाण फेला नपरेको र भेजाइनल स्वाबको नमूना परीक्षणका लागि प्रयोगशालामा पठाइएको बुझिएकोमा त्यसको प्रतिवेदन हालसम्म उपलब्ध हुन सकेको छैन।

आयोगको अनुसन्धान टोलीले घटनास्थलको अवलोकन गर्दा घटनास्थलमा केही काउलोका बोक्राहरू सङ्कलन गरेको पाइयो।

बर्दिया राष्ट्रिय निकुञ्जबाट घटनास्थलको स्थितिबारे सङ्कलन गरी आयोगलाई प्राप्त भएका तस्बिरहरूमा ३ वटा बन्दुकहरू यत्रतत्र फरक फरक स्थानमा फरक फरक अवस्थामा छरिएर रहेको अवस्थामा रहेको, खुकुरी समेत रहेको, लाशहरू घटनास्थलमा अस्वाभाविक रुपमा मिलाएर राखिएको देखिनु र जिल्ला प्रहरी कार्यालय बर्दियाबाट प्राप्त बरामदी भएका भनिएका सामाग्रीहरू आयोगलाई देखाउँदा खुकुरी नपाइएको, प्रहरीले खिचिएको फोटोमा बन्दुकहरू एकै स्थानमा अस्वभाविक रुपमा राखिएको अवस्थामा रहेको पाइयो।
अम्रेनीदेखि बाँसपानीसम्म झण्डै ७ घण्टाको पैदल अनुगमनको क्रममा चोरीशिकारीहरू बस्ने टहरा खाना पकाउने चुल्हा तथा मासु सुकाउने भाँटाको टँाडहरू ४/५ स्थानमा रहेको तथ्यहरू पाइयो।

पक्राउ परेका कृष्णबहादुर बिक चोरीशिकारी र हातहतियारसम्बन्धी मुद्दामा संलग्न नरहेको सर्वसाधारण व्यक्ति रहेको भनी जिल्ला प्रशासन कार्यालय बर्दियाका प्रमुख जिल्ला अधिकारी, जिल्ला प्रहरी कार्यालयका प्रमुख, बर्दिया राष्ट्रिय निकुञ्जका प्रमुख, राष्ट्रिय दलित आयोगका सदस्य तथा विभिन्न राजनीतिक दल र नागरिक समाजका प्रतिनीधिहरू समेतको उपस्थितिमा मिति २०६६/१२/४ मा भएको सहमतिको कागजमा उल्लेख भएको पाइयो।

अनुसन्धानको क्रममा तत्काल घटनास्थलमा पुग्ने प्रत्यक्षदर्शीबाट समेत घटनस्थलमा बन्दुक नदेखेको भन्ने भनाई रहेको पाइयो।

मृतकहरूमध्ये देवीसरा बिक कृष्णबहादुर बिककी श्रीमती र चन्द्रकला बिक कृष्णबहादुर बिककी छोरी तथा देवीसरा बिक कृष्णबहादुर बिककी भाइबुहारी नाता पर्ने व्यक्तिहरू रहेको पाइयो। मृतकहरू दलित समुदायका व्यक्तिहरू रहेका आर्थिक अवस्था निकै कमजोर रहेको, न्युन आयस्रोत भएको, जग्गा जमिन ५ कठ्ठा जति रहेको, उब्जनीबाट बर्षभरि खान नपुग्ने, कृष्णबहादुर बिकले फलामका आँसी कोदाला बनाउने काम गर्दै आएका, जीविकोपार्जनका लागि प्रायजसो सो क्षेत्रमा गई काउलोको रुखको बोक्राहरू काट्दै सो बिक्री गरी त्यसबाट आएको रकमले खर्च चलाउँदै आएको बुझियो।

प्रहरीले घटनास्थलमा गई अनुसन्धान गर्नुपूर्व नै मृतक व्यक्तिहरूको शव मिलाएर राख्ने, प्रमाणहरू हेरफेर गर्ने लगायतका कार्यहरू गस्तिटोलीद्वारा गरिएको बुझियो।

४. विश्लेषण तथा निष्कर्ष

अनुसन्धानको क्रममा बुझिएका प्रत्यक्षदर्शीहरूको भनाई, मृतकका गाउँका बासिन्दाहरूको भनाई एवम् जिल्ला प्रशासन कार्यालय बर्दियामा मिति २०६६/१२/४ मा भएको सहमतिको कागजसमेत प्राप्त तथ्य प्रमाणहरूको अध्ययनबाट घटनामा मारिएका देवीसरा बिक, अमृता बिक र चन्द्रकला बिकसमेतका व्यक्तिहरू काउलोको बोक्रा सङ्कलन गर्ने क्रममा बर्दिया राष्ट्रिय निकुञ्जको बाँसपानी क्षेत्रमा गएको देखिन्छ। निजहरू हातहतियार सहित चोरीशिकारी कार्यमा संलग्न रहेको भन्ने कुनै आधार देखिएन। सोही दिन नेपाली सेनाको ज्वालादल गण ठाकुरद्वाराबाट उपसेनानी सुबोध कुवँरको नेेतृत्वमा १५ जनाको सङ्ख्यामा रहेका सुक्षाकर्मीहरू र बर्दिया राष्ट्रिय निकुञ्जका ४ जना गरी जम्मा १९ जनाको टोली राती करीब ८ बजेको समयमा पश्चिम दक्षिणतर्फबाट घटनास्थलमा पुगेको देखिन्छ। बर्दिया राष्टिय निकुञ्जका कर्मचारीहरू माथितिरको पहाडतर्फ गएका र नेपाली सेनाको टोलीबाट गोली चलाउँदा एक बालिका र दुई महिलाको मृत्यु हुन गएको देखिन्छ।

घटनास्थलको अवलोकन, घटनाका प्रत्यक्षदर्शी एवम् पीडितहरूको अवस्था, एटप्सी रिर्पोट र मृतकहरूको शवको अवलोकन गर्दा घटनामा मारिएका, पक्राउ परेका तथा भाग्न सफल भएका व्यक्तिहरूबाट गोली चलाइएको भन्ने तथ्यको पुष्टि हुन सकेन। पोष्टमर्टम प्रतिवेदन, घटनासँग सम्बन्धित फोटोहरू एवम् मृतकहरूको शवको अवलोकन गर्दा सबै मृतकहरूलाई पछाडिबाट गोली लागेको देखिन्छ।

उपरोक्त तथ्य प्रमाणहरूको अध्ययन तथा घटनास्थल तीन दिशातर्फबाट पहाडले घेरिएको अवस्थामा रहेको पाईएकाले नेपाली सेनाको गस्ती टोलीले घटनामा निज मृतकहरूलाई नियन्त्रणमा लिन सकिने पर्याप्त अवस्था रहँदारहँदै त्यसतर्फ कुनै प्रयास नगरी, गोली चलाउनुभन्दा पहिले अवलम्बन गरिनुपर्ने प्रकृयाको पालनासमेत नगरेको देखिन्छ। आयोगको अनुसन्धानमा अत्यधिक बल प्रयोग गरी बालिकासहित तीनजनालाई मारेको देखिन्छ। प्रत्यक्षदर्शी तथा बुझिएका प्रमाणहरूको आधारमा घटनाभन्दा पहिले सुरक्षाकर्मीहरूले मृतकहरूलाई नियन्त्रणमा लिएको पाइएन। एटप्सी रिपोर्ट समेतको अध्ययनबाट मृतकहरूलाई केही दूरी टाढाबाट गोली लागेको देखिन्छ। घटनापछि

घटनास्थललाई दुरुस्त राखी प्रहरीद्वारा मुचुल्कासमेत गरी प्रमाण सङ्कलन गर्नु पर्नेमा प्रहरीले सो कार्य गर्नुभन्दा पहिले नै सेनाले शवहरूलाई मिलाउने लगायतका काम गरेको पाइएकाले घटनासम्बन्धी प्रमाणहरू नष्ट गरी घटनालाई प्रतिरक्षाका लागि गोली चलाएको भन्ने झूट्ठा विवरण सार्जजनिक गरेको देखिन्छ।

घटनामा महिलाहरूलाई बलत्कार भएको भन्ने सम्बन्धमा यस तथ्यलाई पुष्टि गर्ने प्रमाण पाइएको छैन।

घटनामा सुरक्षाकर्मीले राष्ट्रिय निकुञ्ज तथा वन्यजन्तु सरक्षण ऐन, २०२९ को दफा २३ र २४ मा भएको कानुनी प्रावधानअनुरूप तोकिएबमोजिमको प्रक्रिया अवलम्बन नगरिएको र अत्यधिक बल प्रयोग गरेको देखिन आएको छ।

यस घटनामा एक बालिका समेत तीनजना महिलालाई सुृरक्षाकर्मीले चलाएको गोली लागि मृत्यु भएको देखिन आएकोले नेपालको अन्तरिम संविधान २०६३ को धारा १२ रहेको बाँच्न पाउने हक, नागरिक अधिकार ऐन २०१२ को दफा १२ मा उल्लेखित व्यक्तिको ज्यान वा वैयक्तिक स्वतन्त्रतासम्बन्धी हक समेतको हनन् भएको देखिन्छ। यसबाट मानवअधिकारसम्बन्धी बिश्वव्यापी घोषणापत्र १९४८ को धारा ३ तथा नागरिक तथा राजनीतिक अधिकारसम्बन्धी अन्तर्राष्ट्रिय अनुबन्ध १९६६ को धारा ६ मा उल्लेखित जीवनको अधिकार, त्यसैगरी, बालअधिकारसम्बन्धी महासन्धि १९८९ को धारा ३७ मा भएको व्यवस्था समेतको हनन् भएको देखिन्छ।

५. सिफारिस

प्राप्त तथ्यहरूको विश्लेषणको आधारमा नेपाल सरकारलाई निम्न सिफारिस गरिएको छ :

घटनामा एकजना बालिका र दुईजना महिलाहरू मारिएका र निजहरूलाई नियन्त्रणमा लिन सकिने पर्याप्त सम्भावना रहँदारहँदै अत्यधिक बल प्रयोग गरी गोली चलाउन आदेश दिने नेपाली सेना ज्वालादल गण, ठाकुरद्वारा बर्दियाबाट खटिइगएका उपसेनानी सुबोध कुवँरलगायत अन्य संलग्न व्यक्तिहरूको पहिचान गरी नियमित अदालतमा फौजदारी मुद्दा चलाउन, साथै घटनासँग सम्बन्धित सबुत प्रमाणहरू हेरफेर गर्ने व्यक्तिहरूको पहिचान गरी कानुनबमोजिम कारबाही गर्न।

मृतकहरूका कानुनबमोजिमका हकवालाहरूलाई क्षतिपूर्ति स्वरूप राष्ट्रिय मानवअधिकार आयोग उजुरी, कारबाही तथा क्षतिपूर्ति निर्धारण नियमावली, २०५७ बमोजिम जनही रु. तीन लाख उपलब्ध गराउन।

मृतकका बालबालिकाहरूलाई राज्यको तर्फबाट निःशुल्क शिक्षाको व्यवस्था गर्न।

मृतकहरूका परिवारको आर्थिक अवस्था कमजोर भएका कारण दैनिक जीविकोपार्जनका लागि काउलोको रुखको बोक्रा काट्न गएको अवस्थामा मृत्यु भएको देखिँदा त्यस क्षेत्रका स्थानीयवासीहरूको आर्थिक तथा सामाजिक अवस्थामा सुधार ल्याउन नेपाल सरकारबाट सरोकारवाला निकायहरूसँग समन्वय गरी उपयुक्त कार्यक्रमहरू सञ्चालन गर्र्न।

राष्ट्रिय निकुञ्जको क्षेत्रमा यस प्रकारका घटनाहरू दोहोरिन नदिन सम्पूर्ण राष्ट्रिय निकुञ्जहरूसँग सम्बन्धित जनशक्तिलाई आवश्यक तालिमको व्यवस्था गर्न।

समाप्त

यस्तै छ यहाँ (ब्यङ्ग्यात्मक कार्टुन)

2009-08-17T11:15:00.000-07:00

डेपॊर्टेशन बिरूद्दमा चौथॊ चरणकॊ भब्य जुलुस

2009-08-15T21:43:00.000-07:00

अगष्ट १५,२००९
समाचारः श्याम
तेलअभिब,इजरायल ।

इजरायलमा पुनः
डेपॊर्टेशन बिरूद्दमा चौथॊ चरणकॊ भब्य जुलुस
पुर्ब सूचनामा प्रकाशीत कार्यक्रम अनुशार प्रभाबकारी नाराहरू सहित शान्तीपुर्ण सडकमार्च पास गरी लेबन्स्की पार्कमा पुगेर जुलुस बिसर्जन भएकाे छ उक्त जुलुसलाइ इजरायली समाचार सुत्रले प्रत्यक्ष प्रशारण समेत गरेकाले यस चौथॊ चरणकॊ जुलुस अझ प्रबाभकारी हुने अ।शा गर्न सकिन्छ ।

बाटैभरी तल लेखिएका नाराहरू बिभिन्न भषामा लगाइदै ,हातमा पर्चा र ब्यानरहरू लिएर हिड्नेहरूका संख्या लाबालस्कर देखिन्थे अनि छेउछाउमा इजरायली सुरक्षाकर्मीहरू..................

बालबालीकाहरुलाई निष्कासन गर्ने धम्की बन्द गर ।
यिनिहरु इजरायली बालबालिका हुन्, उनिहरुलाई इजरायली नागरिक्ता दे ।
कामदारलाई निष्कासन गर्न बन्द गर ।
म्यानपावर कम्पनिहरु बिरुद कार्वाही गर।
जसले कामदारहरुलाई अवैधरुपमा लुटछ र गैरकानुनी बनाँउछ ।
घुमाँउरो ढोका बन्द गर।

अ .ने.सा.स. इजरायलद्वारा सन्चालीत गजल लेखन कार्यशाला र साहित्यीक सम्मेलन

2009-08-15T21:08:00.000-07:00

News by:Hari Manandhar
अन्तर्राष्ट्रिय नेपाली साहित्य समाज इजरायलले युवाकवि मोतीराम भट्टको १४४ औं जन्म जयन्ती इजरायलको तेल अभिभ शहरमा काव्य गोष्ठी तथा गज़ल लेखन कार्यशाला संचालन गरेर मनाएको छ ।

इजरायलस्थित विभिन्न संघ संस्थाका प्रतिनिधि लेखक साहित्यकार तथा साहित्यप्रेमीहरु सहभागी रहेको सो कार्यक्रममा कवि मोतीराम भट्टको तस्वीरमा पुष्पार्पण गरेर उहाँले नेपाली भाषा साहित्य र नेपाली वांगमयको श्रीवृद्धिमा पुर्याउनु भएको योगदानको स्मरण गरिएको थियो । प्रमुख अतिथि नेपाली राजदुतावास इजरायलका उप प्रमुख श्री मुक्तिनाथ भट्टले सो अवसरमा मोतीराम भट्टद्वारा रचित गज़ल वाचन गरेर कार्यक्रमको उद्घाटन गर्नु भएको थियो ।

कार्यक्रममा संस्थाकी सदस्य श्रीमति टिका खरेलले उपस्थितहरुको स्वागत गर्दै अनेसासलाई यसरी नै विभिन्न संघ संस्थाहरुबाट सहयोग तथा सुभेक्षा प्राप्त हुने अपेक्षा व्यक्त गर्नु भयो । त्यसै गरी अनेसासकै सदस्य शंकर पौडेल, झापाली एकता परिवारका केशव कुमार श्रेष्ठ, युनिटी लाइफ सिर्जनशील समुह, इजरायलका हरि मानन्धर, कानुनविद श्याम रोक्का लगायतका वक्ताहरुले आ आफ्नो धारणा राख्दै युवाकवि मोतीरामले कलिलै उमेरमा नेपाली भाषा साहित्यको क्षेत्रमा आफु लगायत समकालीन सर्जकका कृतिहरु प्रकाशन र वितरण गरेर हामीलाई ठुलो गुन लगाएको बताउनु भयो ।

मन्तव्यकै क्रममा प्रमुख अतिथि श्री मुक्तिनाथ भट्टले भाषा साहित्य र समाजको गौरवमय छवी बढाएर अमरत्व प्राप्त गर्ने राष्ट्रिय विभूति मोतीराम नेपाली भाषाका ढुकढुकी हुन् भन्नु भयो । उहाँले कला, भाषा, साहित्य र संस्कृति राष्ट्रको अमुल्य सम्पदा भएको बताउदै सोको अभावमा व्यक्तिले आफ्नो पहिचान गुमाउने हुँदा त्यसको संरक्षण र संवर्द्धनमा प्रवासबाट गरिएका यस्ता कार्यक्रमको सराहना गर्नु हुदै अनेसास इजरायलको प्रगतिको शुभ कामना पनि व्यक्त गर्नु भयो ।

अनेसासका महासचिव कृष्ण थापाले संचालन गर्नु भएको सो कार्यक्रम, तीन चरणमा विभक्त थियो । प्रथम चरणको औपचारिक कार्यक्रम समापन गर्दै सभापति सुनिल संगमले मोतीराम भट्टले बनारस छदै मोतिमण्डलीको स्थापना गरी गज़ललाई नेपाली साहित्यमा प्रारम्भिक कालमै लोकप्रिय बनाएका र भानुभक्त पछिको नपाई समयको महत्वपूर्ण साहित्यिक प्रतिनिधित्व गरेको बताउनु भयो ।

दोश्रो चरणको कार्यक्रम साहित्यिक तथा काव्य गोष्ठी रहेको थियो । गीतकार सुनिल संगमद्वारा रचित, यम बरालको स्वरमा गाइएको गज़ल सुनाएर आरम्भ गरिएको सो कार्यक्रममा आचार्य नवराज, सुनिता राइ, रमेश चक्र खड्का, हरि मानन्धर “विवश”, सुनिल संगम, भिम "भाइ", मनोज गौतम, टिका खरेल, शंकर पौडेल, श्याम रोक्का, कृष्ण थापा, लक्ष्मण खरेल, टकेन्द्र राई तथा शंकर पोख्रेल लगायतले आ आफ्नो रचना वाचन गर्नु भएको थियो ।

काव्य गोष्ठीको समापन पश्चात गज़ल लेखन कार्यशालाको आयोजना गरियो । संस्थाका अध्यक्ष सुनिल संगमले गज़लको उत्पत्ति, अर्थ र परिभाषा, परम्परागत मान्यता तथा वर्तमान परिश्कृतिका विषयमा प्रष्ट पार्दै यसको नियम र सैद्धान्तिक संरचनाका विषयमा गज़ल लेखन प्रशिक्षण संचालन गर्नु भएको थियो ।
१५ अगष्ट २००९, तेलअभिब शहरमा अ.ने.सा.स. इजरायल च्याप्टरद्वार सन्चालीत गजल लेखन कार्यशाला र साहित्यीक सम्मेलनका केहि झलकहरू.......

"एउटी आदर्श नारी"(कथा) ...बाँकी पढ्न यहाँ थिच्नुस्

2009-07-08T06:15:00.000-07:00

लेखक: भागवत भण्डारी
(संस्थापक सल्लाहकार,www.nnchautari.com)

"एउटी आदर्श नारी"(कथा)

सुब्बिनी बज्यैको मन आज निकै हर्सित छ। मनको हर्श आँखा र अनुहारमा प्रस्टै देखीरहेकोछ। बिहानै मही लिन आउँदा डाँडा घरकी माइलिले नि "आज बज्यैको अनुहार निकै उज्यालो छ नि, झन तरुनी पो हुन लाग्नु भएछ" भनेर जिस्क्यायएकी थीइन। अँ अब उमेर पनि पुग्न लाग्यो, तरुनी त देखिने नै भए नि" बज्यैले हाँसेर जवाफ फर्काउदै पानी नहालेको बाक्लो मही दिएर पठाएकी थीइन। "आमा के टोलाइरहनु भएको ?" छोरीको आबाजले झस्किन्छिन उनी। उनले थालमा मुछ्दै गरेको भात सेलाउन पो लागेछ। खादा खाँदै गास हाल्नै बिर्सेंर उनी त कता हो कता हराउन पुगिछन। "दाई आउने भनेर एती धेरै खुशी भएकी यी आमा पनि। दाइको ठाँउमा म भएको भए यस्तै खुशी हुनुहुन्थ्यो होला आमा तपाईं ?" छोरीको प्रश्नको गहिराइ सुब्बिनी बज्यैले अड्कल गर्नै सकिनन। "के भन्छे यो? तेरो दाई एत्रो समय पछी पढेर फर्कदैछ तलाई खुशी लागेको छैन?" प्रतिप्रश्न गर्छिन उनी छोरीलाई। "ल धेरै कुरा नगर, छिटो छिटो जुठो धन्दा गरेर पिठो कुट्नु पर्छ। तेरो दाइले सेलरोटी साह्रै मन पराउछ।"
रमेश, सुब्बिनी बज्यै को कान्छो छोरो। भन्न को मात्रा कान्छो हो जेठो र माइलो सानैमा बिती सकेका हुनाले उ एक्लो छोरो बाँकी छ। रमेश ७ बर्षको मात्र पुगेको थियो, २ बर्षकी काखकी छोरीलाई छाडेर सुब्बा साब कहिल्यै धर्तिमा नफर्किने गरी अर्कै लोकमा गएका थिए। तेती बेलाको समय नि तेस्तै थियो, अड्डाका सुब्बा हुन रे, खेत बारी प्रसस्तै छ रे भनेर उनी १५ बर्षकी हुँदा आफु भन्दा २५ बर्ष जेठो मान्छे सँग उनको विवाह गरिदिएका बाबु आमाले। जेठि श्रीमती बिती सकेकी भएर नि होला सुब्बा साब उन्लाई साह्रै माया गर्थे। बिधिको बिधान भनौ कि के भनौ? एक दिन बेलुका खाना खाइओरी बिस्तरामा पल्टेका सुब्बा साब फेरी कहिल्यै ब्युझिएनन्।
१८ बर्ष भैसकेछ बुढा बितेको पनि। ३० बर्षको मध्य जवानीमा बिधवा हुन पुगेकी सुब्बिनी बज्यै झन्नै ५० टेक्न लागिन्। लोग्ने बितेपछी एक्लो हुन पुगेको उनको जीवनको आधार भनेकै तेही एउटा छोरो र छोरी मात्र हुन्। छोरी मोरिको त के कुरा भयो र? बिहे गरेर अर्काको घर गैहाल्छे अनी मनले आफ्नो सम्झने मात्रै हो। हुने खाने घरमा परि र राम्रो पोइ भेटी भने बुढी भएकी आमालाई भेट्न सम्म आउने मन पनि लाग्ला नलाग्ला। तेसैले बुढीको मनको आशा भरोशा भनेको तेही एउटा छोरो बाँकी छ।
रमेश पढाईमा असाध्यै तेज छ। सानैमा बाबु बिते पनि उस्लाई हुर्क्याउन आमाले केही कुरामा कमी हुन दीइनन। आफ्नो सम्पत्तिको रुपमा रहेको केही जग्गा बेचेरै भएपनि उस्का ईच्छाहरु पुरा गरिरहिन, उस्लाई पढाईरहिन। छोरीले त खासै पढ्न सकिन। बिचरी एक्ली बुढी आमाको हात बट्याउदैमा कहाँ फुर्सद छ र उस्लाई पनि। तेस्मा पनि दाजुलाई शहर राखेर पढाउन पाएकोमा उस्ले आफुले पढेको भन्दा नि धेरै सन्तोष गरेकी छ। यस्पाली बल्ल बल्ल एस.एल.सी पास गरेर गाँउ मै नयाँ खुलेको उच्च मा. बि. मा ११ क्लासमा भर्ना भएकिछे। उता काठमाण्डूमा रमेश, नेपाल कमर्स क्याम्पसको सबै भन्दा उत्कृष्ट विद्यार्थी। सधैं प्रथम हुन्छ।
स्नातक दोश्रो बर्ष पढ्दा देखिनै रमेशको नजरमा एकजना नारी पात्रले बिशेष स्थान बनाउदै गएको थियो। नारी हक हीत र समानताका बिषयमा बेला बेलामा पत्रिकाहरुमा प्राकासित् हुने उक्त पात्रका रचना हरुले रमेशको मनमा एउटा आदर्श नारीको स्थान ओगट्न सफल भएका थिए। एकदिन नारी दिवसको अबसरमा आयोजित कार्यक्रममा संयोगबस सोही पात्रको नाम उस्को कानमा पर्‍यो। झन्नै २०-२२ उमेर देखिने, गोरो सुन्दर अनुहारकी युबती मन्चबाट उठेर माइकमा पुगिन। अनि नारी अधिकार. समानता र हकहितका बारेमा धेरै मिठा मिठा कुराहरु गरिन। उन्को भाषण सुनेर रमेश झन प्रभाबित भयो। निर्मला, हो उन्को नाम निर्मला थियो। बेलुका कोठामा आइसके पछि पनि धेरै बेर उस्को कानमा निर्मला को आवाज गुन्जीरह्यो। ति मध्धे उस्लाई असाध्यै घत् लागेको "हामी नारीहरु माथि पुरुषले गर्ने गरेका भेदभाब र अत्याचारहरु बिस्तारै कम हुँदै गैरहेको अनुभब हुँदैछ। तर यहाँ नारीको सबै भन्दा गम्भिर र चुनौतिपूर्ण पीडा भनेको एउटा नारीले अर्की नारी माथि गर्ने शोषण, अत्याचार र भेदभाब रहेकोछ। घर भित्र एउटी सासु, नन्द, आमाजुहरुले कम्जोर बुहारी माथि गर्ने अत्याचार र भेदभाब, अनि एउटी पढेलेखेकी शिक्षित बुहारीले अनपढ निरिह बुढी सासु माथि गर्ने अपमान र भेदभाबहरु अझै पनि डर्लाग्दो रुपमा ब्याप्त छ। हामीले यस्को बिरूद्दमा कम्मर कसेर लागि पर्नु पर्ने बेला भएको छ।
रमेशले पुराना पत्रिकाहरु पल्ट्यायो र खोज्यो निर्मलालाई त्यसभित्र। किन किन उसलाई नजानिदो सम्मोहन नै भएको थियो। पत्रीकाहरूबाट कुनै प्रस्ट ठेगाना नभेटे पछि उस्ले निर्मलालाई खोज्न थाल्यो। बाटोमा हिड्दा, गाडी चढ्दा, रेस्टुराँमा बसेर खाजा खादा जतिखेरपनि उस्का आँखाहरु निर्मलालाई खोजी रहेका हुन्थे। खोज्दा खोज्दा झन्नै झन्नै निरास भई सकेको अवस्थामा एकदिन उस्का नजर सम्योगबस पुतलिसडकमा हिडिरहेका युबतिहरुको हुलमा पर्‍यो। उसलाई एकछिन त सासै रोकिएला झै भएको थियो त्यो हुलमा निर्मला लाई देखेर। अनी उस्का पाइलाअहरु तबसम्म उनिहरुको पछि लागिरह्यो जबसम्म त्यो हुल शंकर देव क्याम्पसको ढोका भित्र छिरेन। रमेशलाई कता कता आफ्नो गन्तब्य भेटे जस्तो लाग्यो। मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्
अनी लगातार १ हप्ताको शंकर देवको चक्कर पछि उस्ले बल्ल बल्ल हिम्मत जुटाएर निर्मलाको सामना गर्न सकेको थियो। देख्नमा आकर्शक ब्यक्तित्वको धनी भएरै पनि सुरुमा त निर्मलाले उस्लाई खासै घाँस हालेकी होइन। तर जब मिनभबन क्याम्पस पढ्ने आफ्न चिनेका मान्छेहरु बाट रमेशको बारेमा बुझी अनी बल्ल तेती योग्य केटो भेटेकोमा आफुलाई असाध्यै भाग्यमानी सम्झीरहेकी थि। झन्नै ३ बर्षको आत्मियता पछि एकदिन रमेशले आफ्नो सम्पूर्ण पारिवारिक प्रिस्ठभुमी र बर्तमान समेत प्रस्ट उल्लेख गरी निर्मला सँग बिहेको प्रस्ताब राखेको थियो। निर्मला पनि त यसै दिनको प्रतिक्ष्यामा बसेकी थि। उस्ले शहर्ष स्विकार गरिहाली।
आज रमेश आफ्नी हृदयकी रानीलाई साथमा लिएर आफ्नो घर फर्कदैछ। आमाले के भन्नु होला? एउटा छोरोको बिहे हेर्ने कत्रो सपना हुदो हो? बिचरी बहिनिले के भन्ली? नाता गोता, ईस्ट मित्रहरुका कस्ता प्रतिकृया हुने हुन्? आदी अनेक कुराहरु मनमा खेलिरहेका भएता पनि आफुले एक आदर्श नारी जीवन साथी भेटेकोमा ऊ मख्ख छ।
सुब्बिनी बज्यै एकछिन त अलमल्ल परिन छोरो सँग एउटी तरुनी केटी सँगै आइरहेकी देखेर। जब रमेश संगै आएर उस्ले पनि उनको खुट्टामा ढोग गरी उनको झन्नै होस् हवास् घुमेको। रमेशले उनलाई हजुर कि बुहारी भनेर त्यो युबतीको परिचय दिएपछी उनको हर्सको सिमै रहेन। तेती राम्री केटीलाई छोरोले हजुरकी बुहारी भनेर चीनाउदा उनलाई कता कता सपना देखे जस्तै लाग्यो। "हेर निधारमा कति राम्रो कालो कोठी रहेछ, मेरी बुहारीलाई कसैको नजर लाग्दैन, सौभाग्यबती भए" बुढीले अन्तर हृदय बाट आसिर्बाद दिइन। रमेशकी बहिनी पनि सुन्दर अनी पढेलेखेकी भाउजु पाएर मख्खै पारी। छिमेकी, इस्टमित्रहरु भनेका त जे जस्तो अवस्थामा नि नकारात्मक कुरा खोतल्न बढी सिपालु हुन्छन भन्ने रमेश लाई थाहा छदै थियो, तेसैले आमा र बहिनीको प्रतिकृया पछी ऊ झनै खुशी भएको थियो।
केही दिन हरु त रमाईलै बिते। नयाँ बुहारी तेत्रो पढेलेखेकी भनेर सासु नन्दले निर्मलालाई घरको सिन्को भाँच्न दिएका थिएनन। आफुले खाएको भाडा धुने र आफ्ना कपडा धुने बाहेक अरु केही गर्न पाउदैनथी निर्मला। रमेश कता कता निर्मलाको व्यबहारमा परिवर्तन महसुस गर्दै थियो। उनी पहिले जस्ती हसिली थीइनन्। बोलिमा पनि बीस्तारै बिस्तारै मिठास हराएको आभास भईरहेको थियो। नयाँ बुहारी , नयाँ ठाउँ असजिलो मानेर होला भनेर रमेशले खासै महत्व दिएको थिएन ति कुराहरुलाई।
अब काठमाडौं फर्कन ३ दिन बाँकी थियो। रमेशले कलेजमा करारमा आध्यापन गराउन पाउने भएको थियो भने निर्मलाको स्नातकोत्तर सक्नलाई केही प्रस्तुतीहरु सक्नु पर्ने थियो। रमेश निर्मला लाई आफ्नो परिवार, समाज कस्तो लाग्यो भनेर बुझ्ने प्रयास गर्ने बिचारले "अब फर्कने बेला हुन लाग्यो नि के सोच्दै छेउ मेरी प्राण" भनेर सोध्न मात्रै के भ्याएको थियो निर्मलाको प्रतिकृयाले छाङगाबाट खसे झै भयो। "बहिनिको बिहेको भाग र आमाको लागि अलीकती जग्गा छाडेर अरु सबै बेचेर हामी अब कहिल्लेइ यहाँ नफर्कने गरी जाँउ है।" रमेशलाई विश्वाश गर्नै मुस्किल पर्‍यो कि यो तेही निर्मला बोली रहेकी छ जस्लाई उस्ले पहिले भेटेको थियो। रमेशको कानमा त्यो नारी दिवसको दिनमा निर्मलाले मन्चमा चर्को – चर्को स्वरमा गरेको भाषण गुन्जिराह्यो, अनी आँखामा निर्मलाले पत्र पत्रीकामा प्रकाशित गरेका आदर्श नारीका बिबेचनात्म लेखिएका लेखहरु नाची राह्यो........... नाची राह्यो...... नाची राह्यो।
क्रमशः...................

मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्

इजरायली प्रबाशका यी बच्चाहरूका भबिश्य कता जालान् त ?

2009-07-07T06:44:00.000-07:00

सन् २००३ सालमा इजरायली भुमीमा जन्मिएका बिदेशीकामदारहरूका बच्चाहरू जॊ १० बर्ष उमेर पुरा पुगेका थिए तिनिहरू आमा र बच्चाहरू दुबैलाइ इजरायल सरकारले रेसिसडेन्टल भिसा दिएकॊ थियॊ र बाँकी गैरकानूनी ठहर्नेहरू सबैलाइ स्वदेश फिर्ता पठाउने नियम लागु गरीएकॊ थियॊ तर केहि महिना पछि यस नियमलाइ पूर्ण रूपमा पालना गराउन इजरायल सरकार सफल नभएकॊ वा कानून लागु हुनेक्रममा केहिलचकतापन देखिएकाले,तत्पश्चात इजरायलमा लगभग तिनहजार जत्ती बालबालिकाहरू बिदेशी मूलुकका नागरीकहरूद्वारा गैरकानूनी तबरले जन्माइ हाल इजरायलमा नै अधिकाँश बालाधिकार र सुबिधाहरू जस्तैःस्वास्थ्य बिमा,सुरक्षा,स्वतन्त्र र इन्टरीयर अफीसबाट जन्मदर्ता प्रमाण पत्र समेत पाइ खुलेआम ,जन्मभुमी भएकै हक जमाएर आमा र बच्चा इजरायलमा नै बस्दै आइरहेका छन् तर इजरायलमा नयाँसरकार,शासनप्रणाली ,प्रधानमन्त्री परीबर्तन हुनु संगसंगै जूलाइ १ तारिखदेखि बिदेशीकामदारहरूकालागी नयाँ नियम लागु गरीए पश्चात गैरकानूनी रूपमा बस्दै आएका कामदारहरू , बच्चा र आमा समेत स्वयंकै देशमा फिर्ता पठाइने भएकॊ छ जस्का कारण अधिकाँश बिदेशीकामदारहरू बस्ने तेलअभिब शहर कॊलाहलपूर्ण देखिन्छ सबै गैरकानुनी रूपमा बस्दै आएका कामदारहरू त्राहि,त्राहि भइ भुमीगत हुनेप्रयासमा छन् र ति बच्चाहरूले मौन गुहार , बालाधिकार,जन्मसिद्द अधिकार,जन्मभुमीमै बस्न पाउन अधिकार मागीरहेका छन् ......... चिच्याइ रहेका छन्...... सबैसामु प्रश्न खडा गरीरहेका छन्......

* खै ,आज किन चुप छन् ? इजरायलस्थित ति सबै समाजीक संस्थाहरू ?
* सहायता गर्ने नाँउमा ठूला ठूला नाम र दर्जा लिएर बस्ने तपाइहरूका नजर किन हामीलाइ जन्मभुमीबाट धपाउन लाग्दा समेत चिम्लीरहेका छन् ?
* हक,अधिकार र कानूनका किताब लेख्ने तपाइहरूका हातहरूले हामी बच्चाहरूलाइ जन्मभुमीमै जन्मसिद्द अधिकार दिन किन दुइ शब्द लेख्ने प्रयास गरीरहेका छैनन् ।

* बिदेशी महिलाकामदारहरू गर्भबती हुँदादेखि सुत्केरी हुन्जेल सम्म र बच्चाहरू जन्मीएपछि पनि किन अधिकाँश सुबिधाहरू इजरायली नागरीकहरू सरह दियौ र अहिले पुनः नयाँ नियमकै बहाना बनाइ हामीलाइ धपाउने अन्याय र महापाप गर्दैछौ ?
* हामी बालबालिकाहरूसंग इजरायलकै जन्मदर्ता प्रमाणपत्र हुदाँहुदै पनि किन यॊ हाम्रै जन्भुमी हैन र ?
* हिब्रॊ,अंगेजी र मातृ भाषामा समिश्रण ज्ञान पाएका हामी बच्चाहरूका भबिश्य कता जालान् ?

लेखकः श्याम रॊक्का,इजरायल ।
( http://www.nnchautari.com/)

मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्

५० बर्षको अल्पआयु मै प़प किंग माइकल ज्याक्सनको निधन

2009-06-26T03:34:00.000-07:00

The pop star suffered cardiac arrest at his Holmby Hills mansion. He was in L.A. rehearsing for a series of upcoming shows in London.
By Harriet Ryan, Chris Lee, Andrew Blankstein and Scott Gold June 26, 2009
Michael Jackson, an incomparable figure in music, dance and culture whose ever-changing face graced the covers of albums that sold more than half a billion copies, died Thursday, shortly after going into cardiac arrest at his rented Holmby Hills mansion. He was 50. He spent much of his life as one of the most famous people on the planet, and to many, his untimely death felt both unthinkable and, oddly, inevitable.Paramedics found Jackson in cardiac arrest when they arrived at his home shortly before 12:30 p.m., three minutes and 17 seconds after receiving a 911 call. His personal physician was already in the house performing CPR. Jackson was not breathing, and it appears he never regained consciousness. Paramedics treated Jackson at the house for 42 minutes, and he was declared dead at 2:26 p.m. at UCLA Medical Center, about two miles from his home above Sunset Boulevard.

Photos: Michael Jackson 1958-2009

Photos: Fans mourn Michael Jackson
A performer who kept transcending boundaries
Michael Jackson: king of style
Jackson's death is a blow to concert promoter AEG
"I got to kiss him and tell him goodbye," said Frank DiLeo, Jackson's manager and friend of 30 years, who was at the hospital. "I lost a very dear friend, someone who I admired, someone who was the greatest talent I ever met or worked with."Los Angeles police said detectives would launch a thorough investigation of the death. They cautioned, however, that they did not believe Jackson was the victim of foul play and that the investigation was standard after the death of a person with his level of fame. Authorities said they would examine whether Jackson had been taking medications that contributed to his death; an autopsy is expected to be performed today.Jackson's death was confirmed outside the hospital by his brother Jermaine, who once performed alongside Michael as a member of the Jackson 5, a family act that began in the steel mill town of Gary, Ind., before making it big in the music industry.
The 2005 trial

YouTube videos
Jackson -- who most famously lived in Santa Barbara County at his Neverland Ranch, named for the island where Peter Pan and the Lost Boys were in no danger of growing up -- had taken up residence in a seven-bedroom estate in Holmby Hills, which he was renting for $100,000 a month.He had come to Los Angeles to rehearse for 50 sold-out concerts at London's O2 Arena, a run of shows that was scheduled to kick off July 13 and had been dubbed "This Is It." The concerts were to have been the start of an ambitious career revival designed to begin wiping out Jackson's staggering debt -- he owed at least $400 million and would have earned $1 million a night -- and return the singer to cultural relevancy.Jackson's backers envisioned the London appearances as an audition of sorts for a reboot that would go on to include a world tour, movies, a Graceland-like museum, new music and revues in Macau and Las Vegas.Those close to Jackson have said he had been working diligently to get in shape for his comeback. A year ago, he was gaunt and used a wheelchair, but recently he'd been exercising with a trainer in addition to daylong rehearsals with dancers half his age.Kenny Ortega, the force behind "High School Musical" and "Dirty Dancing," was brought on as the concerts' director. Jackson was consumed with the project, Ortega said, personally approving every costume and every bit of choreography. Jackson was also thrilled by the notion of keeping the details of the tour secret."He was so in love with this project," Ortega said. "When I looked into his eyes, they looked great. . . . Michael was sincerely happy."Rehearsals were to wrap up early next week. Ortega was leading one of the final rehearsals Thursday afternoon when he received a phone call confirming Jackson's death, which he then revealed to the tour performers."People fell to their knees," he said.Johnny Caswell, a principal at Centerstaging, the Burbank soundstage where Jackson had been rehearsing, watched many of the run-throughs and said he was "absolutely shocked" by the performer's death. Jackson, he said, was "very frail" but approached the rehearsals -- including one the night before his death that witnesses at Staples Center called triumphant -- with boundless energy. "He was working hard," Caswell said.In order for promoters to get insurance for the London shows, Jackson underwent a four-hour physical with an independent doctor this spring. Randy Phillips, the chief executive of AEG Live, the promoter, said the medical screening uncovered "no issues whatsoever."Word of Jackson's death ricocheted around the nation. In Gary, Ind., outside his modest childhood home, fans formed a prayer circle. In New York, fans moonwalked outside the legendary Apollo Theater, where Jackson performed when he was 9. According to the Associated Press, so many people tried to verify Jackson's death that Google's computers interpreted the simultaneous searches for "Michael Jackson" as an automated attack.As the night wore on Thursday, authorities pleaded with fans and onlookers to avoid UCLA Medical Center, to no avail. A large crowd, including some people wearing costumes similar to Jackson's performance outfits, gathered. Across the street, the Sigma Alpha Epsilon fraternity house blasted Jackson's music. A group of young girls sobbed, blocking an emergency room driveway until police ushered them aside.The crowd continued to swell as authorities flew Jackson's body from the hospital to the nearby coroner's office by helicopter -- an event that was televised live."Michael lived a tortured life," said Tommy Mottola, who oversaw Jackson's career for 16 years as head of Sony Music. "With his successes came all the pressures. . . . Imagine living with that stress on a minute-to-minute, day-by-day basis. And that's going on in life from the age of 5 or 6 to 50. It's almost shocking he made it through this long."Jackson's comeback, Mottola said, represented "a very important platform for him to bridge the old and new." But Jackson also needed the comeback to reverse the damage done by years of excessive spending and little work. He has not toured since 1997 or released a new album since 2001, but he has continued to live like a megastar.

(बाँकी अंश ) छात्रा ख्याती श्रेष्ठ, हत्याकाण्ड..

2009-06-23T09:35:00.000-07:00

घटनाचक्रः
गोपाल र राधा श्रेष्ठ छोरीको उच्च शिक्षाका लागि विराटनगर छाडेर राजधानी छिरेका थिए । आफन्तका सहयोगमा उनीहरुले बालाजुस्थित प्रधानको घरमा डेरा पाए । डेरावालको नातामा श्रेष्ठ परिवारसँग प्रधान राम्रो हेलमेल राख्थे । गत वर्ष उनले बालाजुको घर बेचेपछि श्रेष्ठ परिवार अनामनगर डेरा सर् यो । त्यतिखेर उनले घरै किन्न प्रस्ताव गरे पनि श्रेष्ठ परिवारले मानेन ।ख्यातिको अपहरण हुनु केही दिनअघि प्रधानले फोन गरेर हालचाल सोधेका थिए । उनलाई असल व्यक्ति सोच्ने श्रेष्ठ दम्पतीले खाना खाने गरी आउने निम्तो दिए । सँगै बसेर खाना खाँदा उनीहरुले ख्यातिको पढाइको विषयमा छलफल गरे । ख्यातिको पाइलट बन्ने इच्छालाई लिएर प्रधानले सल्लाह पनि दिएका थिए । त्यतिबेलासम्म प्रधानको नियतका विषयमा श्रेष्ठ दम्पतीलाई पटक्कै शंका नभएको आफन्त बताउँछन् । जब घटनाक्रमले अपहरण प्रधानबाटै भएको पक्का भयो श्रेष्ठ दम्पतीले कोठामा राखेको एल्बमबाट त्यहाँ रहेको प्रधान र उनकी छोरीको तस्बिर भेटेनन् । 'उसले आफ्नो हुलिया लुकाउने योजनामा फोटो पनि लगेको रहेछ'- एक आफन्त भन्दै थिए ।
प्रहरीले दिएको जानकारीअनुसार जेठ २२ गते बिहान आठ बजे प्रधानले शाक्यलाई फोन गर्न लगाई पुतलीसडकमा डाके । बहाना थियो 'भाऊ म्यागाजिनको अन्तर्वार्ता । ख्यातिले अभिभावक लिएर आउँछु भन्दा 'लेडिजहरुले नै अन्तर्वार्ता लिने हो पर्दैन' भनियो । भाइ नाता लगाएको छिमेकी युवकसँग मोटरसाइकलमा लिफ्ट लिएर ख्याति पुतलीसडक पुगिन् । पुतलीसडकमा शाक्य कुरेर बसेकी थिइन् । मोटरसाइकल लिएर आएका प्रधानले शाक्यलाई परैबाट ख्याति चिनाए । ट्याक्सीमा ल्याउनका लागि ५ सय रुपैयाँको नोट पनि थमाए । शाक्यले ख्यातिलाई भेटिन् र टयाक्सीमा हालेर सिधैं प्रधानको डेरा नयाँबजार खुसिबु टाउन प्लानिङ पुर् याइन् । बाटोमै ख्यातिलाई घरबाट फोन आएको थियो । उनले अन्तर्वार्ताका लागि जाँदैछु भनिन् ।
प्रधान स्वयंले प्रहरीलाई दिएको बयानअनुसार अकस्मात एउटा कोठामा आफ्ना पूर्व घरबेटी भेटेपछि ख्याति अचम्भित भइन् । 'तपाईं पनि यहाँ ?'- उनले भनिन् । कुराकानीका क्रममा दुवैले कफी खाए । त्यसपछि शाक्य फर्किन् । प्रधानले कोठामा ख्याति एक्लै भएको अवस्थामा क्लोरोफर्म सुँघाएर बेहोस पारे । त्यसपछि ख्यातिकै मोबाइल प्रयोग गरी एसएमएसबाट उनी अपहरण भएको भन्दै परिवारसँग १० लाख रुपैयाँ फिरौती मागे । प्रधानले ख्यातिका बाबु गोपालसँग मोबाइल नहुँदा भाइ नाता पर्ने छिमेकीलाई एसएमएस पठाएका थिए ।श्रॆष्ठ परिवार आफन्तजनको सहयोगमा प्रहरीसँग पनि सम्पर्कमा थियो । यता प्रधानले देशका विभिन्न भागमा छु भन्दै पैसा लिएर आऊ भन्न थाले । कहिले बुटवल, कहिले चितवन, कहिले सुनौली र कहिले दार्जिलिङ । श्रेष्ठ परिवारका आफन्त पैसा बोकी गएर त्यत्तिकै फर्के पनि ।
प्रधानले हिन्दी भाषामा एसएमएस पठाउँथे बंगाली लवजमा । त्यतिबेलै प्रधानप्रति शंका पलाएको थियो । यहाँ-त्यहाँ भनेर घुमाउँदा घुमाउँदै प्रधानले अन्ततः काँकडभिट्टामा डाके । उनले पैसा बोकेर श्रेष्ठ परिवारसँग लामो समयदेखि घरेलु कामदारका रुपमा रहेका रामलाई पठाउन भने । रामलाई साथी लिएर ख्यातिकी आमा काँकडभिट्टा गइन् । काँकडभिट्टा ओर्लेर एउटा चिया पसल जाँदा त्यहाँ उनले प्रधानलाई चाउमिन अर्डर गरिरहेको देखिन् र पछि हटिन् । प्रधानले एसएमएस गरी पैसा सीमावर्ती भारतीय भूभाग पानीट्या‌ङ्कीमा पठाउन भने । राम पैसा लिएर गए । पैसा लिन बसेका प्रधानलाई देखेपछि राम छक्क परे । प्रधानले पैसासँगै रामलाई पनि नियन्त्रणमा लिन खोजेका थिए । तर होटल पुर् याइन लागिसकेको राम भागेर आउन सफल भए । प्रधानले त्यसपछि ख्यातिलाई काठमाडौंमा छाडिने जानकारी दिए । आत्तिएका रामले पैसा प्रधानलाई बुझाएको काठमाडौं फर्केपछि मात्र खोले । अपहरणकारी प्रधान नै भएको पुष्टि भएपछि प्रहरीले उनको खोजी गर्न थाल्यो । उनी काठमाडौंमा रहेको भेउ प्रहरीलाई थियो । रकम लिएर काठमाडौं पसेका प्रधान डेरामा नगई ससुरालीमा खाना खान जाँदा रहेछन् । अन्ततः उनलाई आइतबार प्रहरीले चावहिलदेखि पछ्याएर सोह्रखुट्टे क्षेत्रमा पक्राउ गरेको स्रोत बताउँछ ।
पक्राउ परेपछि उनकै बयानका आधारमा प्रहरीले ख्यातिको आधा शव ललितपुरको सैंबु क्षेत्रमा फेला पारेको हो । शवका केही भाग हातखुट्टा सोमबार चितवन नारायणगढ क्षेत्रमा फेला पारी राजधानी ल्याउने तयारी भइरहेको थियो । उनले टाउकोको भाग कहाँ छ भनेर अझै प्रहरीलाई नभनेको स्रोत बताउँछ । प्रहरीको प्रारम्भिक अनुसन्धानअनुसार प्रधानले अपहरण गरेकै दिन वा भोलिपल्टसम्मै ख्यातिको ज्यान लिएका हुन् । हत्यापछि शरीर टुक्र्याएर अपराध लुकाउने दुस्चेष्टा गर्न उनले निकै चलाखी गरेको देखिने प्रहरी बताउँछ ।
जटिल चरित्र मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्
नरदेवी मूल घर भन्ने प्रधानले पछिल्लो समय खुसिबु टाउन प्लानिङमा डेरा गर्दै आएका थिए । उनले दार्जिलिङस्थित सेन्ट जोसेफ कलेजबाट बिएस्सी गरेका थिए । उनको साथबाट भारतको रासन कार्ड पनि भेटिएको छ ।

नजिकबाट चिन्नेहरुका अनुसार क्यासिनो गएर पैसा सक्नु उनको कुलत थियो । उनले यसै कारण राजधानीमा बनाएको घर पनि बेचेको बताइन्छ । उनले पछिल्लो समय आफ्ना १० र ५ वर्षका दुई छोरीका नाममा ससुराली पक्षले बैंकमा राखेको २० लाख रुपैयाँ समेत जुवामै सकेको आफन्त बताउँछन् । पत्नीले पठाएको रकम पनि त्यसैगरी मासेको बताइन्छ । क्यानडा जाने मिति नजिकिएको र आफ्नो कुलत धान्न उनी पैसाकै लोभमा अपराधमा लागेको बताउने पनि थिए ।प्रहरीका अनुसार प्रधानबाट घटनाबारे सम्पूर्ण कुरा बुझ्न बाँकी नै छ । उनी जटिल प्रकृतिको भएको र हरेक कुरालाई छिनमै मोड्न सक्ने खुबी राख्ने बताइन्छ । फिरौती लिने क्रममा उनले यही चरित्र देखाएका थिए । प्रधानले आइतबार हिरासतमै ब्लड प्रेसरको औषधी अत्यधिक मात्रामा खाएकाले अस्वस्थ भएपछि तत्काल वीरेन्द्र प्रहरी अस्पताल लगिएको थियो । त्यहाँ उपचार नभएपछि प्रहरीले उनलाई गंगालाल ह्रदय केन्द्र लगेको थियो । उनले आफूलाई सार्वजनिक नगर्न र सकेसम्म छिटो कैद सजायका लागि पठाउनसमेत भनिरहेको स्रोत बताउँछ ।
"अपराधको सीमा नदेख्ने उ अझै सेफसाइड खोज्दैछ"- एक प्रहरी अधिकृतले भने ।
उनले घटनामा क्यासिनोमा चिनेका केही व्यक्तिको साथ लिएको पनि प्रहरीलाई बताएका छन् । तर प्रहरीले घटनास्थलमा अन्य मानिसको आवतजावत नभएको देखिएको बताएको छ ।
उनीसँगै पक्राउ परेकी काठमाडौं महानगरपालिका-१६ की मेरिना शाक्य भने एसएलसी दिएर बागबजारको एक इन्स्टिच्युटमा ब्रिज कोर्स गरिरहेकी छात्रा हुन् । उनी पूर्व शिक्षक प्रधानको नियमित सम्पर्कमा रहेको देखिने प्रहरी बताउँछ ।
शोकमग्न परिवार
अनामनगरको भित्री भागमा सेतो घरको दोस्रो तला । गोपाल र राधा अर्धचेत भएर लडिरहेका छन् । कोठाका चारै भित्तामा मुस्कान छरिरहेका छन् ख्यातिका तस्बिरहरु, जुन अब सम्झना मात्रै छन् ।
एक्लो सन्तानको पढाइमा राम्रो भविष्य देखेर गोपाल र राधा राजधानी छिरेका थिए । एसएलसीमा डिस्टिङ्सन् आएपछि छोरीलाई राम्रो कलेज पढाउने र उसको पाइलट बन्ने साकार बनाउने उनीरुको सपना थियो ।
सहानुभूतिका लागि जम्मा भएका आफन्तका अनुसार श्रेष्ठ दम्पती छोरी संसारमा नरहेको पत्याउन अझै सकिरहेका छैनन् । शव पूरै जम्मा नभएसम्म यसै भन्न नसकिने भनेर आश व्यक्त गर्ने पनि त्यहाँ थिए ।
विराटनगरमा राम्रो सामाजिक प्रभाव भएका गोपाल नामैअनुसार सुधा स्वभावका भएको नातेदार पुरुषोत्तम अमात्य बताउँछन् । राधा उदार-मनका लागि सबैकी प्रिय । अनि ठ्याक्कै बाबुआमाकै स्वभाव आउने ख्याति ।
"मेरो बाबुले उसलाई काली भनेर जिस्क्याउँदा म ठूली भइसकें त्यसो नभन भन्थी, साह्रै प्यारी थिई," आफन्त ज्ञानराजा श्रेष्ठ भावुक हुँदै भन्दै थिए- "ऊ अस्पतालमा जन्मनेबित्तिकै मैले काखमा राखेको हुँ । सानोमा खाना खान नमान्दा पनि ज्ञानुकाका आयो भनेपछि खुरुक्क मान्थी ।"
बाल्यकालका साथी कांग्रेस नेता शेखर कोइराला सोमबार दिउँसो सँगै आएर बसेपछि गोपाल पनि उठेर तकियाको आडमा बसे । दुवैले एकअर्कालाई हेरिमात्र रहे, केही बोल्न सकेनन् ।
पक्राउ परेका श्रेष्ठ ख्यातिका ट्युसन पढाउने शिक्षक हुन्। उनले प्रहरीसमक्ष हत्या स्वीकारेको वयान दिएको प्रहरीले जनाएको छ।
प्रहरी प्रधान कार्यालयको विशेष टोलीले ललितपुरको सैबुस्थित बाटोमुनि खोल्सामा उनको मृत शरीर टाउको र कम्मरमुनिको भाग काटिएको अवस्थामा आइतबार दिउँसो तीन बजे फेला पारेको थियो।
अपहरणको तीन दिनपछि कालिमाटीस्थित उनी अध्ययनरत जुविलियन कलेज एन्ड रिसर्च सेन्टरमा जेठ २५ गते १२ कक्षाको रसायनशास्त्रको व्यावहारिक परीक्षा थियो। ख्याति परीक्षामा अनुपस्थित भएपछि कलेजले अविभावकलाई फोन गरेर उनको अनुपस्थितिबारे जानकारी गराएको थियो। पिता गोपाल श्रेष्ठले छोरी अपरहणमा परेको जानकारी कलेजका अध्यक्ष मधुसुदन रन्जितलाई गराएका थिए। रन्जितका अनुसार पछिल्लोपल्ट शनिबारमात्रै पिता श्रेष्ठले फिरौती रकम बुझाएको बताएका थिए।

मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्

देशवासीका नाममा सम्बोधन - प्र.म. नेपाल

2009-06-05T04:27:00.000-07:00

देशवासीका नाममा सम्बोधन

आदरणीय दिदीवहिनी तथा दाजुभाइहरू,

हामीले शान्त, समृद्ध, लोकतान्त्रिक र न्यायपूर्ण नेपालको सपना देख्यौँ र त्यसको प्राप्तिका लागि सम्पूर्ण नेपाली एक भएर निरङ्कुशतन्त्र विरुद्ध सङ्घर्षमा रगत बगायौँ । हामीहरूमध्ये अनगिन्तीले यस पवित्र उद्देश्यका लागि आफूलाई बलिदान गर्‍यौं, कैयौं हामीहरू आन्दोलनको मैदानमा घाइते भयौं । यस क्रममा हराएका हाम्रा कैयौं प्रियजनहरू कहाँ हुनुहुन्छ- हामी अझै पनि बेखबर छौं । लोकतान्त्रिक गणतन्त्र नेपालको प्रधानमन्त्रीका रूपमा यहाँहरूलाई सम्बोधन गरिरहँदा मेरो मानसपटलमा ती आदरणीय योद्धाहरूको आदर्श प्रतिविम्वित भइरहेको छ । म आफ्नो अमूल्य जीवन उत्सर्ग गर्नुहुने सम्पूर्ण शहीदहरूप्रति हार्दिक श्रद्धान्जली अर्पण गर्दछु । घाइते योद्धाहरूप्रति सम्मान व्यक्त गर्दछु । वेपत्ता, विस्थापित र द्वन्द्वपीडित परिवारका अकल्पनीय पीडामा आफूलाई पनि सामेल गराउँछु ।

म आफ्नो पहिलो सम्बोधन नेपाली जनताद्वारा निर्वाचित सार्वभौमसत्ता सम्पन्न व्यवस्थापिका-संसद्भित्र गर्न चाहन्थेँ । तर, सरकारले पूर्णता नपाइसकेको र अन्य दलहरूसँग नीति तथा कार्यक्रमलगायतका विषयहरूमा अझै छलफल चलिरहेको अवस्थालाई ध्यानमा राख्दै नेपाली जनता समक्ष आफ्ना विचारहरू राख्न चाहेको हुँ ।

सङ्घर्षका लामा, कठीन र ऐतिहासिक चरणहरू पार गर्दै नेपाल नयाँ युगमा प्रवेश गरेको छ । सामन्ती राजतन्त्रको अन्त्य भई सङ्घीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र स्थापना भएको छ । हिंसा र प्रतिहिंसाको पीडापूर्ण शृङ्खला अन्त्य गर्दै हामी शान्तिको मार्गमा अघि बढेका छौं । पहिलो चोटी सार्वभौमसत्ता सम्पन्न नेपाली जनता आˆनो संविधान आफैले निर्माण गर्न संविधानसभा गठन गर्न सफल भएका छौँ । हामीले गठन गरेको संविधानसभा समावेशीकरणका दृष्टिले अनुपम छ । महिला, आदिवासी-जनजाति, मधेसी, थारु, दलित, मुस्लिम, पछाडि पारिएका क्षेत्रका जनतालगायत नेपाली जनताले विगतमा गरेका आन्दोलनमा विभेदकारी राज्यसंरचनाको अन्त्य गर्दै सङ्घीय, समावेशी र न्यायपूर्ण समाज निर्माण गर्ने इच्छा प्रकट भएको छ । विगतका सरकारले विभिन्न पक्षसँग गरेका सहमति र सम्झौतालाई मैले नयाँ नेपाल निर्माणको आधारका रूपमा लिएको छु । म जोड दिएर भन्न चाहन्छु- अहिलेसम्म हामीले जे जति उपलव्धिहरू प्राप्त गरेका छौं, यो तपाई हाम्रो साझा मिहिनेतको प्रतिफल हो । भविष्यप्रतिको हाम्रो आशाको आधार पनि यही नै हो ।

न्यायप्रेमी जनसमुदाय,
नयाँ युग निर्माणका निम्ति कीर्तिमानी योगदान गर्नुहुने तपाईहरू सबैलाई म हार्दिक अभिनन्दन गर्दछु ।
ऐतिहासिक जनआन्दोलनको सफलतापश्चात् हामीले नेपाली काङ्ग्रेसका सभापति गिरिजाप्रसाद कोइरालालाई सरकारको नेतृत्व गर्ने जिम्मेवारी सुम्पिएका थियौँ । सङ्क्रमणको अत्यन्त जटिल र असहज मोडमा शान्ति स्थापना, संविधानसभा निर्वाचन र सङ्घीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र स्थापनामा उहाँले महत्वपूर्ण भूमिका निर्वाह गर्नुभयो । म उहाँप्रति हार्दिक आभार प्रकट गर्दछु ।
सविधानसभाबाट गणतन्त्रको कार्यान्वयन गरिएपछि त्यसको संस्थागत विकासका लागि महत्वपूर्ण आधारशीला निर्माण गर्नु अर्को चुनौतीपूर्ण काम थियो । राष्ट्रपतिको निर्वाचनपछि जीत-हारको असहज परिस्थितिका बीचमा पनि मेरो दलले संविधानसभाको जनादेशलाई हृदयङ्गम गर्दै नेकपा (माओवादी) लाई नेतृत्वको जिम्मेवारी दिन पहल गरेको थियो । निवर्तमान प्रधानमन्त्री तथा एकीकृत नेकपा (माओवादी) का अध्यक्ष पुष्पकमल दाहाल 'प्रचण्ड'ले झन्डै नौ महिना उक्त जिम्मेवारी निर्वाह गर्नुभयो । म उहाँलाई पनि धन्यवाद दिन चाहन्छु । मेरो नेतृत्वको सरकारले पूर्ववर्ती सरकारका सकारात्मक कामहरूलाई उत्तराधिकारमा लिँदै अगाडि बढ्नेछ ।

गणतन्त्र नेपालका प्रथम राष्ट्रपति डा. रामवरण यादवज्यूले राष्ट्रिय एकता, अखण्डता र संविधानको संरक्षणका लागि अभिभावकीय भूमिका खेलिरहनुभएको छ । म उहाँलाई हार्दिक धन्यवाद ज्ञापन गर्दछु ।
मुलुकले गम्भीर चुनौती सामना गरिरहेको यस घडीमा प्रधानमन्त्रीको जिम्मेवारी बहन गर्नका लागि ममाथि विश्वास सुम्पिनु हुने सबै राजनीतिक दलका नेताहरू, राजनीतिक दलहरू र माननीय सभासद्हरूप्रति म कृतज्ञ छु । मलाई थाहा छ- नयाँ सरकारको आगामी बाटो सहज छैन । तर, जब म विगतमा परस्पर निषेधकारी सम्बन्ध रहेका हामीले दिगो शान्तिको खोजीमा ज्यान हत्केलामा राखेर तय गरेको मुलुकभित्र र बाहिरका कष्टपूर्ण यात्रा सम्भिन्छु, लोकतन्त्र स्थापनाका निम्ति संयुक्त शान्तिपूर्णर् आन्दोलनमा हामी सबै एक भएको कुरा सम्भिन्छु र टुट्न लागेका वार्ता र समझदारीको धागोलाई जोड्न सफल भएका अनेकौं पलहरू सम्भिmन्छु । मलाई लाग्छ, आजका चुनौतीका पहाडहरू तिनका तुलनामा निकै होचा छन् । मेरो दृढ विश्वास छ- जस्तोसुकै प्रतिकूलतालाई पनि अनुकूलतामा बदल्दै हामी युगले सुम्पेका ऐतिहासिक अभिभाराहरू पूरा गर्न सफल हुनेछौँ ।
संविधान निर्माण यतिबेला हामी सबैको सर्वाधिक महत्वको अभिभारा हो । जनताले राम्रो मात्र होइन, 'हाम्रो' पनि भन्न पाउने गरी एक बर्षभित्र संविधान निर्माण गर्नु चुनौतीपूर्ण अवश्य छ । तर, असम्भव छैन । राज्यको सङ्घीय र समावेशी संरचना, शासकीय स्वरूप, राज्यका सामाजिक-आर्थिक-सांस्कृतिक चरित्र जस्ता महत्वपूर्ण विषयमा रहेका विविध मान्यताबाट सहमतिका आधार पहिल्याउन सरकारले कुनै कसर राख्ने छैन । सहमति, सहकार्य र सहयात्राका विगतका दिनहरूका अनुभवका आधारमा हामी पुनः एकतावद्ध भएर अघि बढ्न समर्थ हुनेछौँ । राजनीतिक विवादका वीचमा पनि विना कुनै अवरोध हामीले संविधान निर्माणको कामलाई निरन्तरता दिन सकेका छौँ । आगामी दिनमा पनि संविधानसभा सदस्य र राजनीतिक दलहरूका तर्फबाट यसरी नै संविधान निर्माणको काममा सकारात्मक योगदान रहने कुरामा म विश्वस्त छु । म यहाँहरू सबैलाई आश्वस्त तुल्याउन चाहन्छु- हामी निर्धारित समयभित्रै नयाँ संविधान निर्माण गर्नेछौँ ।

बाह्र बुँदे समझदारी र विस्तृत शान्ति सम्झौता हुँदै अगाडि बढेको शान्ति प्रक्रियाले महत्वपूर्ण सफलता प्राप्त गरेको छ । तर पनि, यसलाई पूर्णता दिन अझै धेरै गर्न बाँकी छ । पछिल्ला दिनमा देखा परेका असमझदारीले नेपालको शान्ति प्रक्रियालाई खल्बलाउने पो हो कि भन्ने आशङ्का पैदा भएको छ । सङ्क्रमणकाल लम्बिदै जाँदा नेपाली जनताले अकल्पनीय पीडाको अनुभूति गर्नु परिरहेको छ । तर, म यहाँहरूलाई विश्वास दिलाउन चाहन्छु- नेपाली आकाशमा देखा परेका काला बादल छिट्टै हटेर जानेछन् । नेपाली सेनाले लोकतान्त्रिक परिवर्तन र गणतन्त्रलाई आत्मसात गरी खेलेको सकारात्मक भूमिकाको म प्रशंसा गर्दछु । शान्ति प्रक्रियाको प्रत्येक चरणमा नेपाली सेनाको संवेदनशीलताप्रति सरकार सचेत रहनेछ । सेना समायोजन विशेष समिति मातहत रहेका माओवादी सेनाका लडाकुका संवेदनशीलतालाई आत्मसात गर्दै रेखदेख, पुनस्र्थापना र समायोजन मार्फत् उनीहरूको भविष्यलाई सुनिश्चित गर्ने दायित्व सरकारले गम्भीरतापूर्वक बहन गर्नेछ ।

हिंसा र प्रतिहिंसाले सिर्जना गरेका घाउहरू पुर्दै समाजमा नयाँ स्तरको एकता र मेलमिलाप निर्माण गरिनेछ । विस्थापित र द्वन्द्वको पीडा भोगिरहनुभएका आदरणीय जनसमुदायहरू ∕ ढुक्क हुनुहोस्, राज्यले तपाईंहरूलाई न्याय दिनेछ ।
राजनीतिक उद्देश्यका निम्ति हिंसाको प्रयोग र अपराधको राजनीतिकरण हाम्रा सामु गम्भीर चुनौती बनेको छ । मध्यतराई र पूर्वी पहाडी भेकमा देखिएका हिंसात्मक गतिविधिले त्यहाँकै जनजीवन कष्टप्रद वनेको छ । जसको हितका लागि हिंसाको सहारा लिइएको दावी गरिएको छ, उनीहरू नै पीडित रहेको तथ्यलाई मनन गर्न म सम्बद्ध सबै पक्षलाई आग्रह गर्दछु । जनताको शान्तिपूर्ण आन्दोलनबाट बिराट राजनीतिक परिवर्तन गर्न सफल निकट अतीतको स्मरण गराउँदै म सबै पक्षलाई अनुरोध गर्न चाहन्छु- आˆना माग पूर्तिका लागि हिंसाको सहारा लिनु बिल्कुलै उचित छैन । वार्ताबाटै समस्याको समाधान खोज्न सकिन्छ । सरकार यसका लागि हदैसम्म लचिलो भएर प्रस्तुत हुनेछ । तर, नागरिक सुरक्षाका प्रश्नमा सरकारले कुनै अनुचित सम्झौता गर्ने छैन ।
विगतमा राज्यले विभिन्न समूहहरुसँग गरेका सहमति र समझदारीहरुलाई दलहरुबीच समन्वय गरी कार्यान्वयन गर्न सरकार प्रतिबद्ध छ ।
आदरणीय जनसमुदाय,
इतिहासले हामीलाई विभेदकारी र केन्द्रीकृत राज्यसंरचना दिएको छ । हामी यसलाई रूपान्तरण गर्न लागेका छौँ । त्यसैले सबै खाले वर्गीय, जातीय, लैङ्िगक, क्षेत्रीय र सांस्कृतिक विभेदको अन्त्य र सामाजिक न्यायले युक्त, समावेशी, सङ्घीय र लोकतान्त्रिक नेपालको निर्माण यतिबेला हाम्रो मुख्य कार्यसूची बनेको छ । राज्यको अग्रगामी पुनर्संरचनाको अर्थ समाजको विविधतालाई राज्यमा प्रतिबिम्बित गर्नु हो, नेपालको नयाँ र लोकतान्त्रिक परिभाषा निर्माण गर्नु हो । तर, आˆनो पहिचान स्थापना गर्न खोज्दा अरूको पहिचानलाई नामेट या अवमूल्यन गर्नु उचित हुँदैन । त्यसैले मेरो विनम्र आग्रह छ- समग्र राष्ट्रको हितलाई ध्यानमा राखेर पहिचान, पहुँच र प्रतिनिधित्वको विषयलाई नयाँ नेपाल निर्माणको आधारका रूपमा स्थापित गरौँ । हाम्रो सामाजिक-सांस्कृतिक विविधतालाई सम्मान र संरक्षण गर्दै राष्ट्रिय एकतालाई अझ बलियो पारौँ र उन्नत नेपालको निर्माण गरौँ ।
नेपाली जनताको महानता, सौर्य र त्यागका लागि 'धन्यवाद' भनेर मात्र पुग्दैन भन्ने मैले राम्रोसँग बुझेको छु । गणतन्त्र र शान्ति प्रक्रियाको लाभांश जनताको घरआँगनसम्म पुग्न सकेन भने यसप्रति जनताको अपनत्व स्थापित हुन सक्दैन र जनताले आफ्नो ठान्न नसकेको राजनीतिक प्रणाली वा प्रक्रिया दीर्घजीवी हुनसक्दैन भन्ने तथ्यप्रति पनि म सजग छु । राजनीतिक परिवर्तनपछिको समयमा देखिएको अराजकता, असुरक्षा, वढ्दो दण्डहीनता, छाडा र अनियन्त्रित वजारका कारणले आम नेपाली जनताले निकै ठूलो कष्टको सामना गर्नु परिरहेको तथ्यप्रति मेरो गम्भीर ध्यान गएको छ । त्यसैले म आश्वस्त पार्न चाहन्छु- सरकारले जनतालाई अनुभूत हुने गरी राहत र सुधारका तात्कालिक कार्यक्रम अगाडि बढाउनेछ । हामीसँग सामाजिक आर्थिक रूपान्तरणका कार्यक्रमहरू छन्, जसलाई कार्यान्वयन गर्न सरकार गम्भीरतापूर्वक लाग्नेछ । श्रमजीवी,, सीमान्तीकृत र विपन्न वर्गको हित र सामाजिक सुरक्षाका लागि सरकारले प्रभावकारी अभियान सञ्चालन गर्नेछ ।
मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्
युवाहरू बेरोजगारीबाट आक्रान्त छन् । सुकुम्वासीहरू घरवारविहीन हुनुको पीडामा छन् । मुक्त घोषणा गरिए पनि कमैयाहरूको पुनःस्थापना हुन सकेको छैन । दलितहरूमाथि अहिले पनि अमानवीय व्यवहार कायमै छ । महिला हिंसामा कमी आएको छैन । बाढी-पहिरो पीडितहरुले उचित राहत पाउन सकेका छैनन् । शारीरिक रुपमा अपाङ्ग नागरिकहरुका पनि उस्तै समस्या छन् । यीलगायतका ज्वलन्त सामाजिक समस्याहरूप्रति म पूर्ण रूपमा संवेदनशील र सचेत छु । यी समस्या समाधान गर्नेतर्फ मैले पर्याप्त ध्यान केन्दि्रत गर्नेछु ।
लोकतन्त्रमा राजनीति भनेको प्रतिष्पर्धा र पहलकदमीवाट नेतृत्व लिने कुरा हो । यो विवाद, सम्वाद र सहमतिका आधारमा सहकार्यको दिशामा अघि वढ्ने प्रक्रिया पनि हो । यही प्रक्रियाबाट नै राजनीतिक दलहरूका बीचमा उच्चस्तरको समझदारी निर्माण गर्न सकिन्छ । सहकार्य र एकताबाट मात्रै चुनौतीका पहाडहरूलाई छिचोल्दै गन्तव्यमा पुग्न सकिन्छ । यही मान्यतामा उभिएर मेरो दलले विगतदेखि नै आफूलाई राष्ट्रिय सहमतिका पक्षमा र कुनै पनि रूपको धु्रवीकरणका विपक्षमा उभ्याउँदै आएको हो । आज त्यस मान्यताको सहीपना झन् टड्कारो गरी पुष्टि भएको छ । त्यसैले राष्ट्रिय सहमति नयाँ सरकारको पहिलो प्राथमिकता हुनेछ । यसको कार्यसम्पादनको मुख्य आधार पनि यही हुनेछ । म एकीकृत नेकपा (माओवादी) लगायतका दलहरूलाई परिस्थितिजन्य परिघटनाका रूपमा देखा परेका असमझदारी र तिक्तताबाट माथि उठेर राष्ट्रिय सहमतिका आधार निर्माण गर्न नयाँ अग्रसरताका साथ अघि बढ्न हार्दिक अपिल गर्दछु । यसका लागि सरकार आˆनो तर्फबाट आवश्यक सबै प्रक्रिया र कामहरू अघि बढाउन तत्पर रहने कुरामा विश्वास दिलाउँछु ।
लोकतन्त्र, कसैका लागि 'प्रयोग' वा 'उपयोग' गरेर कुनै पनि प्रकारको अधिनायकवादी शासन शैलीमा फड्को मार्ने खुड्किलो होइन । लोकको चाहना र इच्छा अनुसार राजनीतिक दल र नेताहरूले आफूलाई रूपान्तरण गर्दै र देशको नेतृत्व गर्न योग्य सावित गर्दै लैजाने अवसर एवम् विधि हो- लोकतन्त्र । एक बन्दुकका विरुद्ध अर्को बन्दुकको प्रयोग, हिंसाका विरुद्ध प्रतिहिंसा, सैनिक बर्दीमा होस् वा सादा पोशाकमा थोपरिने कुनै पनि प्रकारको अधिनायकवाद लोकतन्त्र वा नागरिक सर्वोच्चता हुन सक्दैन । न त कार्यकारीको स्वेच्छाचारिता नै नागरिक सर्वोच्चता हुनसक्छ । लोकतन्त्र त विधिद्वारा निर्देशित तथा 'नियन्त्रण र सन्तुलनमा' आधारित प्रणाली हो । यसको आफूलाई पायक पर्ने व्याख्या हुन सक्दैन । सामाजिक रूपान्तरण शान्तिपूर्ण ढङ्गले सम्भव छ भन्ने मान्यताको प्रतिनिधिका हैसियतले म यो विश्वास दिलाउन चाहन्छु- नयाँ सरकारको स्थापनाको आधार नागरिक सर्वोच्चता नै हो । यो सरकार नागरिक सर्वोच्चताको प्रतीक हो, जसको निर्माण जनताद्वारा निर्वाचित व्यवस्थापिका-संसद्बाट भएको छ । नागरिक सर्वोच्चताप्रति यो सरकारको प्रतिबद्धता अटल रहनेछ ।

नेपाल राष्ट्र कहिल्यै पराधीन रहेन । तर, नेपालको सत्ताकेन्द्रमा द्वन्द्व चर्केका बेला वा आन्तरिक राजनीतिक शक्तिहरू विभाजित भएको बेला हाम्रो स्वतन्त्र अस्मिता, निर्णय क्षमता र अधिकारलाई कुण्ठित पार्न खोजिएको इतिहास छ । पूर्खाहरूले हामीलाई सिकाएका छन्- 'आˆनो थैलीको मुख बलियो गरी बाँध, अरूलाई दोष नदेऊ ।' यही शिक्षालाई आत्मसात गर्दै हामी एकजुट भएर आफ्नो देशको सुरक्षा, स्वार्थ र स्वाभिमानको रक्षा गर्न सक्छौं । राष्ट्रवाद र विदेशी हस्तक्षेपको विषयलाई पनि आफ्नो निहित स्वार्थमा आधारित वनाएर व्याख्या गर्नु हुँदैन, अनि यसलाई हामीले राजनीतिक दाउपेचको विषय बनाउनै हुँदैन । नेपालको राष्ट्रिय हित, सार्वभौमसत्ता, स्वतन्त्र अस्मिता, भौगोलिक अखण्डता, र स्वाभिमानमा ठेस लाग्ने कुनै पनि काम वर्तमान सरकारले गर्नेछैन । राष्ट्रिय हितको संरक्षण र सम्बर्द्धन मेरो पहिलो दायित्व हुनेछ । राष्ट्रिय हितका प्रत्येक विषयमा एकताबद्ध हुन सबै राजनीतिक दललाई म हार्दिक अनुरोध गर्दछु । मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्
नेपालको लोकतान्त्रिक आन्दोलन, शान्ति र समृद्धिका लागि मित्र राष्ट्र र अन्तर्राष्ट्रिय समुदायको निरन्तर साथ र ऐक्यवद्धताबाट हामी लाभान्वित हुँदै आएका छौं । म नेपाली जनताको तर्फबाट उहाँहरूप्रति हार्दिक आभार व्यक्त गर्दछु । हामी छिमेकी मुलुकहरू र अन्तर्राष्ट्रिय समुदायसँग मित्रवत्, हार्दिक र सम्मानपूर्ण सम्बन्धलाई अझ विकसित गर्न चाहन्छौँ ।
अहिले तपाईंहरूका सामु गणतन्त्र नेपालको दोस्रो प्रधानमन्त्रीका रूपमा खडा भएको म माधवकुमार नेपाल, तपाईहरू जस्तै एक नेपाली नागरिक हुँ । मेरो पनि अरूको जस्तै सफलतामा खुशी साटासाट गर्ने र दुःखका बेला आँशु बहाई आफूलाई हल्का बनाउने मन छ । आम नेपाली नेताजस्तै मेरो भागमा पनि कहिले विजयश्री र कहिले पराजय परेको छ । जुनसुकै अवस्थामा पनि राष्ट्र र जनताले आवश्यक ठानेको समयमा मेरो सामथ्र्यको अधिकतम लगानी गर्दै आएको तथ्य यहाँहरूलाई अवगतै छ । म न विषवृक्ष हुँ, न त कल्पवृक्ष नै । तर, म त्यस्तो एउटा वृक्ष बन्न चाहन्छु, जसले नेपाली जनतालाई सकेसम्म मीठो फल दिन प्रयत्न गर्नेछ, नसके बाटो हिँड्ने बटुवालाई छहारीसम्म अवश्य दिनेछ । मेरा निम्ति राजनीति कहिल्यै पनि छलकपट, षडयन्त्र या दाउपेचको बिषय रहेन । राजनीतिमा दोहोरो मापदण्डलाई मैले सधैँ घृणा गरेको छु । राजनीतिलाई जहिले पनि राष्ट्र र जनताको सर्वोत्तम हित गर्ने एउटा महत्वपूर्ण माध्यमका रूपमा मैले लिँदै आएको छु । एउटा खुल्ला किताबको पाना जस्तै तपाईँहरूका सामु उभिएको यो माधवकुमार नेपाल प्रधानमन्त्रीका रूपमा आˆनो क्षमताको पल्लै छेउसम्म हाम्रो प्यारो राष्ट्र नेपाल, हामी जनता र हाम्रो उज्ज्वल भविष्य र साझा समृद्धिका लागि समर्पित हुनेछ ।

दिदीबहिनी तथा दाजुभाइहरू
म पुनः जोड दिएर भन्न चाहन्छु- शान्ति प्रक्रिया अहिले पनि अधुरै छ । त्यसमा अनेकौँ प्रकारका जटिलता देखा परेका छन् । हामीले संयुक्त रूपमा यहाँसम्म ल्याइपुर्‍याएको शान्ति प्रक्रियालाई मिलेरै टुङ्गोमा पुर्‍याउनुपर्छ । बाह्रवुदे सहमतिदेखि हामीले आरम्भ गरेको सहमति,, सहकार्य र एकताको यात्रालाई विश्राम लगाउने समय यो होइन । म एकीकृत नेकपा (माओवादी) का मित्रहरूलाई टाढा होइन, सँगै बसेर एक-अर्काका कुरा सुन्न र बुझ्न आह्वान गर्दछु । सँगै बसेर कुरा गर्ने हो भने कटुतालाई पनि हार्दिकतामा परिणत गर्न सकिन्छ । हिजो मेरो दल राष्ट्रपति निर्वाचनका सन्दर्भमा पाएको धोकाका वावजुद राष्ट्र र जनताप्रतिको दायित्ववोधलाई आत्मसात गर्दै एकीकृत नेकपा -माओवादी) को नेतृत्वमा सरकार गठन गर्न सहयोगी बनेको हो र सरकारमा सहभागी पनि भएको हो । अहिले परिस्थितिजन्य कारणले एकीकृत नेकपा (माओवादी) का अध्यक्षले प्रधानमन्त्रीवाट राजीनामा दिनुपरे पनि सहमति र सहकार्यको यात्रालाई विराम लगाउनुपर्ने अवस्था होइन । तसर्थ, म नेपालको शान्ति प्रक्रिया अघि वढाउन एकीकृत नेकपा (माओवादी) लाई वर्तमान सरकारमा सामेल भएर सहयोग गर्न आग्रह गर्दछु ।
अन्त्यमा, सपना नदेख्ने कुनै पनि राष्ट्र, संस्था वा नेताले प्रगति गर्न सक्दैन । मेरो पनि एउटा सपना छ- लोकतान्त्रिक, शान्त, समतामूलक र समृद्ध नेपाल बनाउने । यो सपना तपाई हामी सबैको साझा सपना हो । यो सपना पूरा गर्न पार गर्नुपर्ने लामो यात्राबारे म सचेत छु । मेरो आग्रह छ- आउनुहोस्, लोकतान्त्रिक, शान्त, समतामूलक र समृद्ध नेपाल निर्माणको यो साझा सपना हामी सबै मिलेरै साकार पारौँ ।
धन्यवाद ।
.........................
(माधवकुमार नेपाल)
प्रधानमन्त्री
१२ जेठ, २०६६

मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस् click here back to home page

पाँच हजार तिर्नुस्, सम्पति लुकाउनुस्

2009-05-18T11:54:00.000-07:00

May 18, 2009
Amrit_pnd@yahoo.com
Israel
अख्तियार दुरूपयोग अनुसन्धान आयोगले सम्पति विवरण पेस नगरेको भन्दै केही उच्च सुरक्षा अधिकारीलाई पाँच हजार रुपैयाँ जरिवाना गर्ने निर्णय गरेको छ। पाँच हजार रुपैयाँ जरिवाना तिर्दैमा सम्पति लुकाउन पाउने भए त सबैले पाँच हजार मात्रै तिर्थे होलान् नि। त्यसो त उनीहरुलाई ३० दिनभित्र सम्पति विवरण बुझाउनु पर्ने पनि भनिएको छ। तर आफै प्रहरी, आफैले कानुन पालना गराउनु पर्ने, कसले उनीहरुलाई पक्रन्छ होला र। तैपनि वर्षौँपछि अख्तियार जागेको खबर सुन्दा तपाईँलाई नि अनौठो लाग्यो होला है। लौ न त त्यसो भए हेरौँ, नेपाल प्रहरी र सशस्त्र प्रहरी बलका कुन कुन अधिकृतलाई कारबाही गरेछ त उसले।
वरिष्ठ प्रहरी उपरीक्षकहरू
डा.सुमनशमशेर जबरा,
डा. कोमलकिरण प्रधान,
डा.सुरेन्द्रकुमार श्रेष्ठ,
डा.भक्तबहादुर सिंह,
डा.कन्हैयाबहादुर श्रेष्ठ

कायममुकायम प्रहरी वरिष्ठ उपरीक्षक
डा.दीनेशचन्द्र पोखरेल
डा.अजितकुमार गुरुङ

प्रहरी उपरीक्षक
डा.आशा सिंह,
डा.सुमनराजा श्रेष्ठ,
डा.वीरचन्द्र गुरुङ,
केशरीराज घिमिरे,
उत्तमबहादुर सिंह,

प्रहरी नायब उपरीक्षक
यज्ञविनोद पोखरेल,
दयानन्द मल्लिक,
जगतमान श्रेष्ठ,
मीरा थापा,
गोपाल मताछे,
डा.सुन्दरप्रसाद हैजु,
राजु वैद्य,
रामदेवी गुरुङ,
डा.सदरमान ताम्राकार,
डा.पङ्कज चौधरी,
डा.दीपक श्रेष्ठ,
डा.सञ्जयविक्रम श्रेष्ठ
राजेन्द्र बिष्ट

प्रहरी निरीक्षक
रामप्रसाद चापागाईं,
विनोदकुमार भण्डारी,
मुरलीमोहन अधिकारी,
सुरेन्द्रबहादुर चन्द,
रवि पौडेल,
गोपिवरसिंह थापा,
मीठाराम दाहाल,
डा.संज्ञा मल्ल,
लालबाबु गिरी,
सुजाताकुमारी गुरुङ,
गङ्गावती लामा,
डा.मनिषा मास्के शर्मा,
डा.विपीनकुमार श्रेष्ठ,
डा.तृष्णा कक्षपति,
छायादेवी गुरुङ,
गुरुबहादुर थापा,
नवलकिशोर झा,
यादवप्रसाद पाण्डे,
सावित्री जङ्गम,
दीलकुमारी गुरुङ
उन्देश्वर तिवारी

सशस्त्र प्रहरी उपरीक्षक
दुर्गाप्रसाद भट्टराई

सशस्त्र प्रहरी नायब उपरीक्षक
राजु अधिकारी

आयोगले गुठी संस्थानका सह-प्रशासक हेमराज सुवेदी र सोही संस्थानका पूर्व प्रशासक सेमान्तराज चापागाइँमाथि पनि सम्पत्ति विवरण नबुझाएकोमा कारबाही अगाडि बढाएको छ ।

कुनै पनि सार्वजनिक पद धारण गरेका व्यक्तिले आर्थिक वर्ष समाप्त भएको मितिले ६० दिनभित्र आफ्नो वा परिवारका नाममा रहेको सम्पत्तिको स्रोतसहितको विवरण पेस गर्नुपर्ने कानुनी व्यवस्था छ।
Collection from Internet
मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्

सगरमाथाको देशदेखि अन्टार्टिकासम्म

2009-05-18T11:19:00.000-07:00

April 8, 2009
Amrit Israel

मानव जातिको प्रभावबाट तुलनात्मक रुपमा निकै कम प्रभाव परेको यस महादेश को ९८% भाग हिउँले ढाकेको छ। विज्ञानले गरेको अहिलेसम्मको खोजले त्यहाँ मानव बस्तीको कुनै प्रमाण त भेट्टाउन सकेको छैन तर त्यहाँ पाइने केही जीवहरु भने उक्त ठाउँमा हजारौं वर्षदेखि रहेको प्रमाणहरु छन्। यसरी भन्नुपर्दा उक्त ठाउमा मानव जाति भन्दा पनि सूक्ष्म जीवहरु नै पहिले पुगेका थिए र शायद उनीहरुमा रहेको अति विषम परिस्थिति सहन गर्न सक्ने शक्तिले होला, अहिलेसम्म पनि अन्टार्क्टिकाको जुनसुकै अवस्थामा पनि जीवित नै रहेका छन।
सर्वप्रथम मेरो पहिलो ब्लग पढेर प्रश्न तथा प्रतिक्रिया दिनु हुने सम्पूर्ण पाठकवर्गमा आभार व्यक्त गर्न चाहन्छु। तिनै प्रश्न तथा प्रतिकृयाका उत्तरहरुलाई समेटेर दोश्रो ब्लग तयार परेको छु। हुनत तपाईँहरुका असीमित कौतुहल तथा अन्टार्टिकाको बारेको लेखलाई एउटा ब्लग म समेट्न खोज्नु भनेको समुद्रको पानी बाल्टिनमा राख्न खोज्नु सरह नै होला। तर पनि मैले देखेका, जानेका र सुनेका कुराहरुलाई समेट्दै तपाईँहरुका कौतुहललाई मेटाउने प्रयास गर्नेछु।

कतिपय पाठकहरुले सोध्नुभएका प्रश्नहरुको ठोस उत्तर विज्ञानले आजसम्म पनि दिनसकेको छैन। र त्यस्ता विषयहरुलाई मैले तपाईंहरुलाई नै अध्ययन गरेर प्रष्ट हुनको लागि छाडिदिएको छु। यसका अलावा अन्टार्टिकाको बारेमा तथा मेरो अनुसन्धानको बारेमा अझ बढी जानकारीको लागि हाम्रो कार्यक्रमले सन्चालन गरेको ब्लग, अन्टार्टिकासम्बन्धी लेखहरु तथा प्रेस विज्ञप्तिहरु अध्ययन गर्नुहोला।

रकेट ट्वाइलेट।
प्रथमत: म अन्टार्टिका कसरी पुगेँ, किन पुगेँ र कोसँग पुगेँ भन्ने कुरा प्रष्ट पार्न चाहन्छु। म संयुक्त राज्य अमेरिकाको युटाहा राज्यको एउटा युनिभर्सिटीमा विद्यावारिधी गर्दैछु र मेरो अनुसन्धानको विषय हो Nematode हरु कसरी प्रतिकूल वातावरण सहन सक्छन् र उक्त अवस्थामा बाँच्नको लागि कुन Gene ले कसरी सहयोग गर्दछन्। त्यस्तै साधारण अवस्थामा भन्दा विषम अवस्थामा बाँच्दा ती जीवहरुमा कस्ता किसिमका परिवर्तनहरु आउँछन् र ती परिवर्तनहरुले कसरी बाँच्नको लागि सहयोग गर्छन् भन्ने अनुसन्धान म गर्दैछु।

मेरो Advisor गत १९ वर्षदेखि अन्टार्टिकाको सुख्खा उपत्यकामा सन्चालित एक पर्यावरणीय चक्र सम्बन्धी अनुसन्धानमा संलग्न छन्। अन्टार्टिकाको हिउँले नढाकेको २% भाग मध्य पर्ने उक्त ठाउँमा सञ्चालित अनुसन्धानको मुख्य उद्देश्य त्यस भागमा कस्तो किसिमको जैविक विविधता पाइन्छ, त्यो विविधता कसरी फैलिएको छ र हाल पृथ्वीमा भइरहेको परिवर्तनले त्यहाँको पर्यावरणलाई कसरी असर पारेको छ भन्ने रहेको छ।
यसबाहेक कार्यक्रमले अहिले भइरहेको परिवर्तनलाई आँकलन गर्दै यस्तै हुँदै गएमा भविष्यमा कस्तो परिवर्तन र कति मात्रामा परिवर्तन होला भन्ने विषयमा पनि अध्ययन गर्नेछ। यो कार्यक्रम संयुक्त राज्य अमेरिका को अन्टार्क्टिक कार्यक्रम (युसेप) को सहयोगमा अन्टार्टिकाको मेक्मुर्डो स्टेसनबाट सन्चालित छ। यसरी युसेप अन्तर्गत सन्चालित भएको हुनाले हाम्रो सम्पूर्ण खर्च (यात्रादेखि लिएर खाने, बस्ने र अनुसन्धान गर्नेसम्म) उक्त कार्यक्रमले व्यहोरिरहेको छ।

केही साथीहरुले त्यहाँ यात्रा गर्दा कति खर्च लाग्छ भनेर सोध्नुभएको रहेछ। म अहिले त्यसको सही उत्तर दिनसक्ने अवस्थामा छैन। तर मैले अन्टार्टिकाको यात्रामा गएर फर्केकाहरुसँग गरेको कुरा अनुसार कम्तिमा ८ देखि १० हजार डलरसम्म लाग्ने रहेछ। प्रायजसो त्यसरी यात्रामा जानेहरु दक्षिण अमेरिका भएर समुद्री मार्गबाट जाँदा रहेछन्।
आजभन्दा अगाडि कति जना नेपाली त्यहाँ पुगेका छन् भन्ने कुनै आधिकारिक तथ्याङ्क त छैन। तर हामीले सामान्य ज्ञानमा पढे अनुसार एक जना नेपाली धेरै पहिले नै अन्टार्टिका पुगिसकेका थिए। अरु एक जना पनि ब्रिटिश आर्मी अन्तर्गत रहेर कुनै काम विशेषले त्यहाँ पुगेको सुनिन्छ। यसरी हेर्दा जो जति नेपालीहरु त्यहाँ पुगेका छन्, सबै कुनै विदेशी समूह तथा संघ सस्थामा संलग्न भएर गएका छन्। आशा गरौ, हामी पनि कुनै दिन नेपालीका घरेलु समस्याबाट माथि उठेर संसारमा के कस्ता परिवर्तन भएका छन् र तिनीहरुले हाम्रो पर्यावरणलाई कस्तो असर पर्न सक्छ भन्ने अध्ययन गर्न आफ्नै टोलीमा संलग्न भएर अन्टार्टिका पुग्न सक्नेछौ। विशेषत: अन्टार्टिकामा भएका परिवर्तनहरुबाट पाठ सिक्दै हामी हाम्रा सुन्दर हिमाली पर्यावरणलाई जोगाउनतर्फ पाइला चाल्न सक्छौ।

मानव जातिको प्रभावबाट तुलनात्मक रुपमा निकै कम प्रभाव परेको यस महादेश को ९८% भाग हिउँले ढाकेको छ। विज्ञानले गरेको अहिलेसम्मको खोजले त्यहाँ मानव बस्तीको कुनै प्रमाण त भेट्टाउन सकेको छैन तर त्यहाँ पाइने केही जीवहरु भने उक्त ठाउँमा हजारौं वर्षदेखि रहेको प्रमाणहरु छन्। यसरी भन्नुपर्दा उक्त ठाउमा मानव जाति भन्दा पनि सूक्ष्म जीवहरु नै पहिले पुगेका थिए र शायद उनीहरुमा रहेको अति विषम परिस्थिति सहन गर्न सक्ने शक्तिले होला, अहिलेसम्म पनि अन्टार्क्टिकाको जुनसुकै अवस्थामा पनि जीवित नै रहेका छन।

अति नै प्रतिकूल वातावरण भएकोले त्यहाँ कुनै किसिमका विकसित वनस्पतिहरु भने पाइदैन र वनस्पतिको नाममा Algae, Moss, तथा केही प्रकारका Fern हरु पाइन्छन्। त्यस्तै जमीनमा पाइने जीवहरुमा ठूला जीव त केही पनि पाइँदैनन्। तर सूक्ष्म जीवहरुमा पनि Nematode, Rotifer, Tardigrade तथा Springtail नै प्रमुख हुन्। त्यहाँ पाइने ठूला जीवजन्तुहरु भनेका समुद्री चरा Penguin र Seal तथा विभिन्न किसिमका माछाहरु नै हुन्। यसका अलावा केही प्रकारका चराहरु जस्तो स्कुवा, केही परेवा वर्गका चराहरु पनि पाइँदा रहेछन्। जहाँकहीँ पनि अन्टार्टिकाको कुरा गर्दा Penguin को नै चित्र अगाडि आउँछ। अन्टार्टिका को मुख्य आकर्षण को रुपमा रहेका यी चराहरु ठूलाठूला बथानमा बस्दा रहेछन् (लाखौं सम्मको) र जीवनको धेरैजस्तो भाग पानीमा र प्रजननको लागि जमिनमा जाँदा रहेछन्। यिनीहरुको संख्या कति छ भन्ने त यकिन गर्न गाह्रो छ (किनकी अन्टार्टिकाको धेरै भागमा अझै पनि के के छ र के भइरहेको छ भन्ने थाहा छैन) तर पनि वर्षौँदेखि यी चराहरुको अध्ययनमा संलग्न वैज्ञानिकहरुका अनुसार तिनीरुको संख्या भने बढ्दै गइरहेको छ। ती चराहरुको मुख्य शत्रु को रुपमा रहेको बलीन व्हेलको संख्यामा आएको कमिलाई यसको कारण मानिएको छ।

अन्टार्टिकाको केही भाग चिसिने क्रम जारी छ भने कुनै भाग तातिँदै गएकोले Iceberg हरु पग्लिदै जाने समस्या देखिसकेको छ। सबैभन्दा कहालिलाग्दो त अन्टार्टिका माथि रहेको ओजोन तह मा भएको प्वाल अन्टार्टिका महदेश भन्दा ठूलो भएको पाइन्छ। हुनतः अनुसन्धानले देखाए अनुसार उक्त प्वाल पुरिने क्रम जारी छ। तर पूर्ण रुपमा पूर्वावस्थामा आउनको लागि भने वर्षौँ लाग्ने भने पक्का छ। यसरी यस्ता शीताधिक क्षेत्रहरुमा आएका परिवर्तनहरुले निश्चय पनि राम्रो कुराको संकेत गरिरहेको छैन। यी परिवर्तनहरुलाई हेर्दा के हामीले पनि अब हाम्रा हिमाली क्षेत्र, त्यहाँको पर्यावरण तथा त्यहाँ भएका सूक्ष्म परिवर्तनहरुलाई नियाल्ने बेला आएन र ?
अन्टार्टिका जस्तो मानिसको निकै कम प्रभाव परेको ठाउँमा त त्यति धेरै असर परेको छ भने हाम्रा हिमाली भागमा के कस्तो असर परिसकेको होला ? त्यसैले अब त्यसतर्फ सतर्क हुनु पर्ने बेला आइसकेको छ।
यसै प्रसंगमा मलाई मेक्मर्डो स्टेसनमा रहेको फोहोर व्यवस्थापन सम्बन्धी कार्यक्रमको बारेमा केही लेख्न मन लाग्यो, जसको सम्बन्ध, मलाई लाग्छ, हाम्रो हिमाली क्षेत्रहरुसँग केही न केही रुपमा छ। अन्टार्टिकाको सन्धि अनुसार त्यहाँ कुनै पनि चिज गाड्न तथा विसर्जन गर्न पाइँदैन। त्यसैले त्यहाँ निस्कने सबै फोहोर लाई कि त Recycle गरेर अरु कुनै रुपमा प्रयोग गर्नु पर्दछ या त महादेशबाहिर पठाउनु पर्दछ। त्यसैले फोहोर व्यवस्थापनको लागि त्यहाँ स्टेसनदेखि लिएर फिल्डका स्टेसनसम्म सबै ठाउँमा विभिन्न किसिमका फोहोर फाल्ने कन्टेनर तथा कसरी फोहोर छुट्याउने भन्ने जानकारी दिइएका हुन्छन्। त्यहाँ निस्कने सम्पूर्ण फोहोर मध्ये केहीलाई पुन: प्रयोग गर्ने तथा केही लाई ठूल्ठूला कन्टेनरहरुमा राखेर महादेश बाहिर पठाइँदो रहेछ, जुन पछि Recycle गरिन्छ। सबैभन्दा महत्वपूर्ण कुरा त फोहोर व्यवस्थापनको लागि बनाइएको पूर्वाधार, कार्यान्वयन पक्षको कडाइ र फोहोर फाल्नेहरुमा रहेको चेतना तथा इमान्दारिता नै रहेछ। साँच्चै भन्ने हो भने हामीले त्यहाँको त्यहाँको व्यवस्थापनबाट हाम्रो शहरी क्षेत्र तथा मानवसिर्जित फोहोर थुप्रिदै गइरहेको हिमाली भेगमा गर्न सकिने फोहोर विसर्जनबारे धेरै सिक्न सक्ने देखिन्छ। तर त्यसका लागि आवश्यक पूर्वधार तयार गरेर जनमानसमा सचेतना ल्याउने काम नगरी यो सफल हुनेछैन।
यससम्बन्धी मबाट अझ बढी जानकारी पाउने इच्छ भएमा मलाई सम्पर्क गर्न सक्नु हुन्छ।

manitamrit@gmail.com

मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्

लौ आयो आयो सभासद बिक्रीमा, एउटा किने अर्को फ्रीमा

2009-05-18T11:14:00.000-07:00

May 18, 2009
Amrit Israel(amrit_pnd@yahoo.com)
राष्ट्रपतिलाई हटाउन आवश्यक दुई तिहाइ बहुमतको व्यवस्थालाई यथावत राखी प्रधानमन्त्रीलाई हटाउन भने दुई तिहाइको सट्टा सामान्य बहुमत भए पुग्ने भनी अन्तरिम संविधान परिवर्तन गर्न नेका र एमालेले संयुक्त रुपमा खेलेको भूमिका नबिर्सौँ। उनीहरुले गरेको यो निर्णय नै गणतन्त्र नेपालको राजनीतिलाई यसरी अस्थिर बनाउन जिम्मेवार देखिन्छ। संविधानसभाको निर्वाचन अघि तय भैसकेको रास्ट्रपति र प्रधानमन्त्रीलाई हटाउन आवस्यक दुई तिहाइ मतलाई आफूले चुनावमा आफ्नै विगतका गतिविधिका कारण हार्दैमा आफ्नो अनुकूल बनाई विगतमा झै कलंकित सांसद बेचबिखनद्वारा सत्तामा जाने ढोका खुला राख्न परिवर्तन नगरेको भए अहिले देखा परेको अस्थिरता देखा पर्न सक्तैनथ्यो र सत्ताको चलखेलमाभन्दा संविधान निर्माणमा नै ध्यान केन्द्रित हुने संभावना रहन्थ्यो र यो नै यस चुनावको मूलभूत उद्देस्य थियो। यस निर्णयले सांसदहरु भेंडाबाख्रा झैं बेचिने पुरानो घृणित खेलको पुनरावृत्ति जुनसुकै बेला पनि हुन सक्तछ। अब बन्ने भनिएको माधव नेपाल सरकार पनि ढाल्न कुनै पनि बेला किनबेच सुरु हुनसक्छ।

बहुदलीय शासन प्रणाली अन्तर्गत हुने निर्बाचनमा कुनै निस्चित पार्टीले सरकार गठन गर्न आबस्यक बहुमत ल्याउन नसकेको अवस्थामा राजनीतिमा गणितीय खेल शुरु हुन थाल्ने संभाबना बढन थाल्दछ, जस्ले राजनीतिमा अनपेक्षित किसिमका घृणित खेलहरुको मन्चन हुन सक्तछ । यस किसिमको परिस्थितिको सिर्जना बिकसित देशहरुमा कमै हुन्छन भने सामान्यत: गरीब एबं बिकासोन्मुख देशहरुमा बढी हुने संभाबना रहन्छ ती देशहरुमा पाइने फरक फरक राजनीतिक, सामाजिक र आर्थिक अवस्थाहरुले गर्दा । प्राप्त भौतिक एबं आर्थिक सम्मुन्नतिको आधारमा सम्बन्धित देशको बिस्व रंगमन्चमा आफ्नै किसिमको स्थान निर्धारण हुने र सोही अनुरुप यस्तो परिस्थितिमा वाह्य शक्तिको पनि प्रभाब पर्ने नपर्ने अथवा के कति पर्ने भन्ने समेत निर्धारण हुन सक्दछ । शक्तिशाली राष्ट्रको रुपमा गणना हुँदा हुँदै पनि साधन र श्रोतको अभाबमा कहिलेकांही साधन र श्रोतको लागि भर पर्नु पर्ने देशको दबाबको कारण महत्वपूर्ण निर्णय स्वतन्त्र रुपमा गर्न कठीन पर्ने कुरा हालसालै मात्र भएको यूक्रेनको एउटा घटनाले प्रमाणित गरेको छ ।
सानो छँदा बुद्ध र सगरमाथाको देश भनेर संसारमा प्रसिद्ध छ भनेर पढे पनि एक दर्जनभन्दा बढी मुलुकहरुको भ्रमण गर्दा र झन्डै सबा दशक बिदेशमा बस्दा आफूलाई कुन देशको भनेर चिनाउन धेरै ठाउँमा धेरै पटक धेरै समय र शक्ति खर्चदा समेत कहिलेकांही त असमर्थ समेत हुन पर्दा भूपि शेरचनलाई आफ्नो देशको ईतिहास विश्वाश गर्न गार्हो भए जस्तै मलाई आफूले पढेको पाठ्य पुस्तकमाथि प्रश्न चिन्ह तेर्स्याउन पर्ने परिस्थिति सिर्जना भएको छ । भौतिक एबं आर्थिक बिकासको क्षेत्रमा प्राप्त गर्न समर्थ उल्लेखनीय पछौटेपना नै यस्को मूल कारक तत्व हो । यति हुँदाहुँदै पनि जे जस्तो भू राजनैतिक अवस्थामा नेपाल रहेको छ त्यस्ले यहाँ हुन खोज्ने हरेक बिशेष राजनीतिक घटनाक्रममा बाह्य शक्तिहरुको आफ्नै किसिमको चलखेल र दबदबा बढने गर्छ । त्यो के कस्तो उद्धेस्य प्राप्तीको लागि किन हुन्छ भन्ने कुरा लुक्न नसकेको रहस्य हो यद्यपि त्यस्को लागि शक्ति प्रयोग गर्ने र प्रयोग गरिएको शक्ति प्रभाबमा परी हावामा उडने चङ्गा झैं छिन छिनमा अस्थिरता प्रदर्शन समेत गर्ने दुबै पक्षले त्यसलाई स्वीकार गर्ने गरेको भने पाइन्न जुन अस्वाभाबिक होइन पनि । समय, परिस्थिति र अवस्थानुरुप उनीहरुमा देखिने र उनीहरुद्वारा गरिने बिभिन्न किसिमका गतिबिधिका आधारमा यस्लाई बुझ्न र अनुमान गर्न सकिन्छ ।
नेपालको बर्तमान अवस्था अति तरल छ र जुनसुकै बेला जे पनि हुन सक्तछ । कसैलाई पनि कुन बेला के हुन्छ भन्ने कुराको अनुमान गर्न अति कठीन छ । संबिधान सभाको निर्बाचनमा स्पस्ट बहुमत कुनै पनि पार्टीले ल्याउन नसकेपछि बिभिन्न खेलहरु र घटनाहरु हुने क्रममा भएका केही खेल र घटनाले गर्दा आज हुन नपर्ने यस किसिमको अन्योल र अस्थिरताको सूत्रपात भएको छ । पन्चायती ब्यबस्था फालेर बहुदलीय प्रजातन्त्रको पुन:स्थापना पस्चात समेत लोकेन्द्र बहादुर चन्द र सूर्य बहादुर थापाले कसरी प्रधानमन्त्रित्व हत्याउन बारम्बार सफल भए त्यो सबैले बुझिरहेकै छन । पञ्चायती ब्यबस्थाको अन्त्यपछि नेपाली जनताको चाहनानुरुप परिबर्तनका संभाबनाहरुले अधिकाधिक मात्रामा मूर्त रुप लिने आशा स्बाभाबिक थियो तर संपूर्णप्रायः पेशेबार राजनीतिकर्मीहरुले बिस्तार बिस्तार राजनीतिलाई ब्याबहारिक रुपमै सबभन्दा राम्रो ब्यवसायको रुपमा प्रमाणित गरेर मात्र देखाएनन कि सांसद किनबेच जस्ता घृणित घटनाले सांसद र भेडा बाख्रा तुलना गर्न हिचकिचाउन नपर्ने परिस्थितीको सिर्जना समेत गरिदिए । रातो पासपोर्ट र सुत्केरी भत्ता जस्ता यथार्थले राजनीतिलाई गाइजात्रे नीतिमा परिणत गरिदिए । भ्रस्टाचारीमाथि कार्यबाही गरिनुभन्दा जोगाउने संस्कारको बिकास प्रबल हुन थाल्नाले भ्रस्टाचार झन झन संस्थागत हुँदै बढन थालेको भन्ने कुराको प्रतिबाद शायदै कसैले गर्ने हिम्मत गर्ला । यथार्थलाई यथार्थ रुपमा भन्नु पर्दा भन्नै पर्ने यस किसिमका हीनताबोध गर्न पर्ने यथार्थहरुले इतिहासमा नराम्ररी कालो धब्बा लगाइदिएको छ प्रजातन्त्रको पुन: स्थापनापश्चातको समयाबधिलाई - यो नेपाल र नेपालीको लागि ठूलो दुर्भाग्य र अबहेलना थियो भने नेपाल र नेपालीमाथिको ठूलो खेलबाड ।
शुभ चिन्तकहरुको समेत आफू र आफ्ना कार्यकर्ताहरु सकाउने हो कि भन्ने शंकाको बाबजूद तात्कालिन तेश्रो ठूलो पार्टीको रुपमा भएको पार्टीको एउटा सानो हिस्साले भूमिगत रुपमा शुरु गरेको आन्दोलन मार्फत दश बर्षको छोटो समयमा देशका यस्तै वास्तबिकताको मलजल पाएर कसैले नसोचेको किसिमले राष्ट्रिय स्तरमा आफ्नो संगठन र शक्ति निर्माण गर्न समर्थ माओबादीको साथ पाएर दरबारले सत्ता आफ्नो हातमा लिएपछि सन्चालन गर्दै आएको अन्य पार्टीहरुको लज्जास्पद फितलो आन्दोलन सशक्त रुपमा अगाडि बढन सक्यो र दरबार पछाडि हटन वाध्य भयो । दरबारद्धारा र अझ कत्तिले त तत्कालिन राजा ज्ञानेन्द्रद्धारा नै सन्चालित भनिएको त्यही माओबादी त्यही दरबार र अझ उही ज्ञानेन्द्रलाई शक्तिहीन बनाउने निर्णायक शक्ति बन्न पुग्यो । यस्तै पृष्ठभूमिको आधारमा नेपाली जनताले आफ्नो अन्तर्बेदनालाई छताछुल्ल पारिदिए बिगत संबिधान सभाको चुनाब मार्फत कसैले नचिताएको परिणाम दिएर । यस किसिमको नतिजापस्चात बिगतमा भ्रस्टाचार गर्ने र भ्रस्टहरुलाई बोक्ने, देश र जनताको लागि भाषणमाभन्दा व्याबहारिक रुपमा केही गर्न नसक्नेहरु भ्रस्टाचारको कार्यबाही सशक्त रुपमा अगाडि बढेको खण्डमा जनस्तरबाट त्यस्को बिरोध हुनुभन्दा समर्थन हुने भएको र त्यसबाट आफू र आफ्ना संस्थाहरुको बचेँ खुसेको इज्जत पनि धुमिल हुने संभाबनाबाट जोगिन अनेक राजनीतिक खेलहरु शुरु गर्न थाले । पहिलो खेलको परिणाम थियो गणतन्त्र घोषणामा अत्यधिक ढिलाई । आफूहरुमाथि पर्न सक्ने संभाबित खतरालाई कमजोर बनाउन गणतन्त्र घोषणाभन्दा माओबादीबाट रास्ट्रपति पद कसरी हात पार्ने भन्ने खेल नै सो ढिलाइको कारण थियो र माओबादीले गणतन्त्रको घोषणालाई बढी महत्व दिएर रास्ट्रपति पदबाट पछि हटेको देखिन्छ । गणतन्त्र नेपालको ईतिहासमा यो कलंकित घटनाको रुपमा रहनेछ ।
उक्त परिणामपछिको दोश्रो खेलको मन्चन थियो माओबादीले छाडेको रास्ट्रपतिलाई हटाउन आबस्यक दुई तिहाइलाई यथाबत राखी प्रधानमंत्रीलाई हटाउन भने दुई तिहाइको सट्टा सामान्य बहुमत भए पुग्ने भनी परिवर्तन गर्न नेका र एमालेले संयुक्त रुपमा खेलेको भूमिका । उनीहरुले गरेको यो निर्णय नै गणतन्त्र नेपालको राजनीतिलाई यसरी अस्थिर बनाउन जिम्मेवार देखिन्छ । संबिधानसभाको निर्वाचन अघि तय भैसकेको रास्ट्रपति र प्रधानमन्त्रीलाई हटाउन आबस्यक दुई तिहाइ मतलाई आफूले चुनावमा आफ्नै बिगतका गतिबिधिका कारण हार्दैमा आफ्नो अनुकूल बनाइ बिगतमा झै कलंकित सांसद बेच बिखनद्धारा सत्तामा जाने ढोका खुला राख्न परिवर्तन नगरेको भए अहिले देखा परेको अस्थिरता देखा पर्न सक्तैनथ्यो र सत्ताको चलखेलमाभन्दा संबिधान निर्माणमा नै ध्यान केन्द्रित हुने संभाबना रहन्थ्यो र यो नै यस चुनावको मुलभूत उद्धेस्य हो । । यस निर्णयले सांसदहरु भेंडबाख्रा झैं बेचिने पुरानो घृणित खेलको पुनराबृत्ती जुनसुकै बेला पनि हुन सक्तछ भने नैतीकताको खडेरी परेको नेपालको राजनीतिले पुन: मलजल पाउने संभाबनाको रुपरेखा टडकारो बन्दै आइरहेको छ, जनताले चाहेको पार्टी सडक तताउने र जनताद्धारा कम रुचाइेएकाहरुले सत्ताको कुर्सी तताउने हुँदा जन भावनामाथि कुठाराघात हुनेछ । यसरी यस निर्णयले उनीहरुले सत्तामा जान त पाउलान, भ्रस्टहरुले अलि ढुक्कसंग श्वास फेर्न पाउने गरी जनतालाई आहत दिदैं राहत पाएको अनुभब त गर्लान तर गणतन्त्र नेपालको ईतिहासमा नेका र एमालेको यो भूमिका देशलाई यथास्थितिमा राख्ने र अस्थिर बनाउने कलंकित निर्णयको रुपमा साबित हुने कुरामा शंका छैन ।
सेनापति प्रकरणबाट शुरु भएको अहिलेको समस्या पहिला रास्ट्रपति र त्यसपछि एमालेबाट घ्यू थपिदै गएको देखिन्छ । राष्ट्रपतिको कदमको त प्रसंग बेग्लै छ र केस सर्बोच्चमा पुगिसकेको छ , तर एमालेको पार्टीको तर्फबाट अध्यक्ष र महासचिबले र पार्टीको नेत्रित्व गर्ने नेताको हैसियतले उपाध्यक्षले समेत मन्त्री परिषद मार्फत सेनापति बिषयमा एउटा निर्णय दिइसकेपछि पुन: मध्यमार्गीको नाममा बरियताक्रममा तेस्रो नम्बरमा रहेकोलाई प्रस्ताब गरिसकेपछि फेरी प्रधानमन्त्रिको पासा पल्टने लोभमा आफ्ना दुबै बिकल्पलाई लत्याएर गरेको निर्णयले एमालेले आफूलाई ढुलमुले चरित्रको भनी पुन: प्रमाणित गरी नेकासंग मिलेर सत्तामा जानको लागि खोलीराखेको ढोकाबाट प्रबेश गर्न गणितिय खेललाई निम्त्याइ पुन: लज्जास्पद गाइजात्रा को शुरुवात गरेको देखिन्छ । यसै घटनाको सिलसिलामा कुटनितिज्ञहरुको ब्यापक दौडधूप त भयो भयो, भरतीय पक्षले चिनिया पक्षलाई आरोप लगाइदिएपछि केही जटीलता समेत थपिन पुगेको देखिन गयो । यस पटकको गणितिय खेलको शुरुवात भैसकेपछि सबैको ध्यान तान्न समर्थ चौथो ठुलो पार्टीभित्र पैसामा किनबेचको प्रसंगको अलावा आ-आँफैमा हात हालाहालको घटना देखा पर्यो भने भारतीय पक्षले दिएको चुनौती प्रकाशमा आयो र एउटा अनौठो हल्ला एमाले a[तबाट बाहिर के ल्याइयो भने धनाढ्य नेपाली ब्यापारी डा. उपेन्द्र महतोले फोरमका अध्यक्ष उपेन्द्र यादबलाई माओबादी पक्षमा सांसद किन्न पैसा प्रदान गरियो । यस्को आधार के बनाइेएको थियो भने प्रधानमन्त्री प्रचन्डको बिदेश भ्रमणमा उनलाई पनि समाबेश गराइेएकोले प्रचन्डसंग निकटको संबन्ध छ । यो हल्लाले दुबै उपेन्द्र कत्ती हास्ने हुन वा के गर्ने हुन थाहा छैन ।
यसरी के स्पस्ट हुन्छ भने मुखले संधै देश र जनताको लागि भनेर रटेर कहिल्यै नथाक्नेहरुले व्याबहारिक रुपमा देश र जनताको लागि कहिल्यै सोच्नै सकेनन र संधै जतिसुकै निर्लज्जतालाई स्वीकार्न परे पनि कुर्सी नै उनीहरुको लागि सर्बाधिक महत्वको बिषय बन्न पुग्यो । जनताले दिएको पाठलाई पनि अंगीकार गर्न सकेनन बरु अझै जनतालाई भेंडा ठानी आँफैलाई सर्ब शक्तिमान ठान्ने पुरानै सोंचले ग्रस्त छन । उनीहरुको यस्तै मानसिकताले गणतन्त्र प्राप्ती पछि पनि देशमा देखा पर्ने पुरानै कुराहरुको पुनराa[तिले गर्दा जनता निराश निराश हुन वाध्य छन । त्यो बाध्यता अब के कस्तो रुपमा प्रस्फुटन हुने हो त्यो भने अब हेर्न बाँकी नै छ र संभबत त्यो सकारात्मक परिवर्तन दायक हुनेछ ।

एमाले नेताहरु प्रहरी सुरक्षा घेरामा

2009-05-18T10:30:00.000-07:00

May 19, 2009
10:30 AM
आफ्नो नेतृत्वमा नयाँ गठबन्धन सरकार बनाउन लागिपरेको पूर्व सत्ता साझेदार नेकपा (एमाले) प्रति एकीकृत नेकपा (माओवादी)का नेताहरुले शाब्दिक रुपमा प्रहार गरिरहेकै थिए। महासचिव ईश्वर पोखरेलप्रति लक्षित गरी आइतबार रामेछापमा आक्रमणसमेत गरिएपछि प्रहरीले एमाले नेताहरुको सुरक्षा व्यवस्था कडा पार्न थालेको छ। ठूला नेताहरुको त यसरी सुरक्षा गरिन्छ। तर ती बिचरा गाउँका कार्यकर्ताहरुको सुरक्षा कसले गर्ने ?

बदलिँदो परिस्थितिका बीच थप सुरक्षा प्रदान गरिएका नेताहरुमा केपी ओलीको नाम अग्रपंक्तिमा आउँछ। उनी माओवादीका कट्टर आलोचक हुन्। केही अघि रत्‍नपार्कमा गरिएको आमसभामा माओवादी मजदूर संगठनका नेता शालिकराम जम्मरकटेलले उनको नामै किटेर चेतावनी दिएका थिए। यहाँ हेर्नुस् भिडियो-

ओलीलाई सशस्त्र प्रहरीका सब इन्सपेक्टरको कमान्डमा थप सुरक्षाकर्मीको सुरक्षा दिइएको छ। ओली पूर्व गृहमन्त्री पनि हुन्। सरकारले कमल थापा र दानबहादुर शाही बाहेक सबै पूर्व गृहमन्त्रीलाई सुरक्षाको व्यवस्था गरेको हुन्छ।

त्यसैगरी भावी प्रधानमन्त्रीका रुपमा चर्चामा आएका माधवकुमार नेपाललाई पनि थप सुरक्षा दिइएको छ। एमाले अध्यक्ष झलनाथ खनाललाई समेत सुरक्षा बढाइएको छ।

त्यस्तै एमाले नेताहरु प्रदीप ज्ञवाली, शंकर पोखरेल र महासचिव ईश्वर पोखरेललाई पनि निजी सुरक्षा अधिकारीको व्यवस्था गरिएको छ। महासचिव पोखरेलमाथि आक्रमण भएपछि उनको सुरक्षा रहेको प्रहरीले १० राउन्ड हवाई फायर गर्नुपरेको थियो।

पोखरेलले रामेछापको तिल्पुङ्गमा आफूमाथि भएको हमला हत्या गर्ने उद्देश्यका साथ भएको जिकिर गरेका छन्। पार्टी केन्द्रीय कार्यालय मदननगरमा आयोजित पत्रकार सम्मेलनमा उनले एकीकृत माओवादी पार्टीको निर्देशनमा योजनाबद्ध तरिकाले हत्या गर्ने मनशायले सो घटना गराइएको बताए।

रामेछापको मन्थलीमा नेकपा (एमाले)द्वारा आयोजित कार्यक्रममा माओवादीविरुद्ध चर्का भाषण गरेर राजधानी फर्कने क्रममा पोखरेललगायतका नेता चढेको गाडीप्रति लक्षित गरी भीरबाट ढुंगा खसालेर आक्रमणको प्रयास भएको थियो। यद्यपि, घटनामा कसैलाई केही हुन पाएन।

केही कांग्रेस नेतालाई पनि सुरक्षा बढाइएको बुझिएको छ। सुरक्षा पाउने नेताहरुमा रामचन्द्र पौडेल, रामशरण महत र विमलेन्द्र निधि प्रमुख छन्।
Amrit_pnd@yahoo.com
मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्

माओवादी सत्ताबाट सडकमा पुग्यो

2009-05-18T09:39:00.000-07:00

May 19, 2009
Down Load from website
Collect by Amrit

रुक्माङ्गद कटवाललाई प्रधानसेनापतिबाट हटाउन नसकेपछि राजीनामा दिएर कामचलाउ मन्त्री बनिरहेका एकीकृत नेकपा (माओवादी) का मन्त्रीहरु सडकमा नारा लगाउँदै। माओवादीले आइतबार राजधानीमा ठाउँठाउँबाट मानिस ओसारेर विशाल विरोध प्रदर्शन तथा सभा गरेको थियो। यो सभामा माओवादीको आगामी कदमका बारे घोषणा हुने अपेक्षा गरिएको भए पनि त्यस्तो कुनै संकेत दिइएन।

द्वैध सत्ता कायम भएको भन्दै नैतिकताका आधारमा राजीनामा दिएका थिए प्रचण्डले। अब माधव नेपालका पक्षमा ३५० सभासदको हस्ताक्षर सभामुख कहाँ पुगिसके पछि अझै पनि सदन चल्न दिन्नँ भन्दै नयाँ सरकार बन्ने बाटो रोक्नु नैतिकताको हैसियतले दिँदैन। त्यसो त हिजोअस्तिकै विभिन्न कार्यक्रमहरुमा प्रचण्डले आइतबारसम्म मात्र सदनमा अवरोध गर्ने बताउँदै आएका थिए। नयाँ कदमबारे माओवादीले केही बताएको छैन।

आजको सभामा पनि माओवादीले नयाँ आन्दोलनको घोषणा गरेन। बरु माओवादीलाई लिट्टे र आफूलाई प्रभाकरण बनाउँछु भन्दै हिँड्नेहरुलाई त्यसो गरी देखाउन चुनौति पो दिए। माओवादी जंगल पस्दैन तर प्रत्येक सदरमुकाम र प्रत्येक गाउँ र सहरबाट शान्तिका लागि लड्छ भनी उनले भने। त्यसो भनेको केही घण्टामा नै रामेछापमा माओवादीले एमाले महासचिव ईश्वर पोखरेलको गाडीलाई लक्षित गरी भीरबाट ढुंगा खसालिदिएछन्। धन्न उनको गाडीमा लागेन। अर्कै कार्यकर्ता चढेको गाडीमा लागेछ। केही सामान्य घाइते भएछन्। हुनत त्यो ठाउँका माओवादी नेताले हाम्ले त्यसो गरेका हैनौँ भनेका रहेछन्। भन्ने नै भए। महासचिवमाथि त त्यस्तो व्यवहार हुन्छ भने गाउँगाउँमा माओवादी इतर विचार राख्नेहरुको के हविगत बनाउने होलान् यिनीहरुले ? केन्द्रमा सरकार एमाले काँग्रेसको बन्ने भो, तर बिचरा गाउँका उनीहरुका कार्यकर्ताले दुःख पाउने भए। तीन ठूला पार्टी मिलेर नगएसम्म नेपालले शान्ति पाउने अवस्था नै छैन। खै के हुने हो कुन्नि।

३५० जनाको हस्ताक्षर बुझाएपछि अब कार्यव्यवस्था समितिको बैठक बस्छ। त्यसपछि प्रधानमन्त्री बन्नका लागि माओवादीले पनि उम्मेदवार उठाउनु पर्ने हुन्छ। उठाएन भने माधव नेपाल नै सर्वसम्मत हुनेछन्। प्रचण्ड प्रधानमन्त्री बन्दा कांग्रेसले शेरबहादुर देउवालाई उठाएका थिए। खेल खेल्न खप्पीस माओवादीले यसपालि कसलाई उठाउलान् त ? उपेन्द्र यादवलाई उठाएर मधेसीलाई घुमाउने हुन् कि ? कि माधव नेपालका अगाडि फेरि झक्कुलाई नै उठाइदिने हुन् !
यातायात व्यवस्था नै ठप्प हुने गरी निकालिएको जुलुसमा यसरी भैँसीमाथि चढाइएको राष्ट्रपतिको पुत्ला पनि राखिएको देखिन्थ्यो-

अनि यसरी पुत्ला शव पनि बोकेर सभास्थल नजिकै लडाएका थिए उनीहरुले।

मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्

प्रचंड पुराण

2009-05-18T09:34:00.000-07:00

प्रचंड पुराण
Amrit Pandit (Israel)

रास्त्रपति गलत, म ठीक
सेनापति गलत, म ठीक
कांग्रेस गलत, म ठीक
एमाले गलत, म ठीक
फोरम गलत, म ठीक
२२ दल गलत, म ठीक
अरुलाई मत दिने ७०% जनता गलत, हामीलाई दिने ३०% ठीक
अदालत गलत, म ठीक
प्रेस गलत, म ठीक
अंतरास्ट्रीय समुदाय गलत, म ठीक
दुनिया गलत, म ठीक
सहमति गलत , लिडेधिपी ठीक
सहअस्तित्व गलत, सफाया ठीक
शांति गलत, आतंक ठीक
सहमतिको पालन अरुले नगरे गलत, आफुले नगरे पनि ठीक
सुजीत बिकको हत्या बिरोध गलत, सम्रक्श्यन ठीक
भास्टाचार अरुले गरे गलत, आफुले गरे ठीक
देश बिकास अरुले गरे गलत, आफुले नगरे पनि ठीक
सदन अबरुध्ह अरुले गरे गलत, आफुले गरे ठीक
भारतीय हस्तक्श्यप अरुको पक्ष्यमाँ भये गलत, आफ्नो पक्ष्यमा भये ठीक
पागलले भन्छ रे दुनिया पागल, म ठीक // प्रचंड पुराण र पागल पुराणमा कुनै भिन्नता छ र ???????????
मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्

माधव नेपाल भारतीय मूलका रे !

2009-05-18T09:22:00.000-07:00

19,May 2009
amrit_pnd@yahoo.com

नेपाली मिडिया यस्तो रे उस्तो रे भनेर हामी कुरा गर्ने गर्छौँ। तर भारतीय मिडिया त नेपाली मिडियाभन्दा पनि खत्तम हुन्छन्। यी भारतीय मिडियाको कुरा पनि बुझिनसक्नुको हुन्छ। जसलाई पनि यिनीहरु आफ्नै देख्दा रहेछन्। हुँदाहुँदा माधव नेपाललाई समेत भारतीय मूलका भनेर हावामा ठोकिदिएछन्। नेपालका कसैलाई थाहै नहुने कुरा पनि यिनीहरुलाई थाहा हुने रहेछ। गत जनवरीमा पनि १४ वर्षीय नेपाली मूलका अनिश गिरीले कान्छा ग्रान्डमास्टरको उपाधि जित्दा पनि केही भारतीय मिडियाले who looks like indian अर्थात् ‘भारतीय जस्तै देखिने’ भनेर लेख्न भ्याएका थिए

मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्

समशामाहिक जोक्स(वर्तमान परिप्रेक्ष्यमा)

2009-05-18T09:14:00.000-07:00

एउटा जोक
माधव नेपालः गिर्जा बाउ गिर्जा बाउ, आँप त झरेछ नि
गिर्जाः काँ त्यसै झरेको हो र। जेठमा कहाँ आँप पाक्छ र। यो त कटुवालले रुख हल्लाको र रामा (भैँसीवाला क्या) ले लौराले हानेपछि बल्ल पो झरेको। एक्लै नखाऊ है, छोरी सुजातालाई नि भाग दिनुपर्छ। नत्र रुन्चे।
माधौ नेपालः वर्तमान परिप्रेक्ष्यमा……

BBC-साझा सवालमा डा. वावुराम भट्टर्राई के भन्छन जनताका माझमा ।।।Video

2009-05-18T09:00:00.000-07:00

Untitled from eNepalnews.com on Vimeo.

मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्

आम्मै, के हो यस्तो ?

2009-05-17T09:24:00.000-07:00

May 17, 2009
आम्मै, के हो यस्तो ?

हरियो बाँसमा झुण्डिएका आधा दर्जनभन्दा बढी लाश…
किरिया बसे जस्तै कपाल खौरिएकाहरु…
एकोहोरो फुकेको शंखको आवाज….

धेरै मान्छे छक्क परे आखिर यो के रहेछ ? पछि पो थाहा भयो, यो त विरोधको नयाँ शैलि रहेछ माओवादीहरुको। राष्ट्रपतिको निर्णय फिर्ता लिनुपर्ने माग गर्दै सडकमा आन्दोलन गरिरहेका माओवादीहरुले आफूलाई मन नपर्ने नेता र राजदूतहरुको पुत्लाको लाश बनाई विरोध गरेका रैछन्।
त्यसो त टायर जलाएर आफ्नै र अरुको स्वास्थ्यमा हानी हुने गरी विरोध प्रदर्शन गर्नुभन्दा यस्तो विरोध राम्रो हो। तर यस्ता लाश नक्कली नै भए पनि सक्कली झैँ देखिने हुँदा यो देख्दा अलि मनै कस्तो कस्तो भने हुने रहेछ।

राष्ट्रपति रामवरण यादव, सेनापति रुक्माङ्गद कटवाल, भारतीय राजदूत राकेश सूद, अमेरिकी राजदूत न्यान्सी जे पावेल, एमाले नेता केपी ओली, काँग्रेस नेता शेरबहादुर देउवा लगायतका नेताहरुको नाम लेखेर पुत्ला बनाइएको थियो।

Pic down load from Internet site
collect by:-Amrit Pandit -ISrael(amrit_pnd@yahoo.com)

यो मेक्सिको हैन, नेपालै हो

2009-05-17T08:49:00.000-07:00

May 17, 2009
यो मेक्सिको हैन, नेपालै हो

कति उही राजनीतिका पट्यारलाग्दा गफ पढ्ने, सुन्ने अनि तालुदेखि पैतालासम्मको रिस एकअर्कालाई पोख्दै वादविवाद गरिरहने, आउनुस् एउटा फरक विषयको पनि स्वाद चाखौँ। स्वाइन फ्लुप्रति सचेत भएर मात्र हैन होला, काठमाडौँको धुलो धुँवाबाट बच्न पनि मास्क लगाउनेहरु ह्वात्तै बढेको छ। युवतीहरुले लुगा कै रङ्का मास्क लगाएर फेसनप्रति पनि सचेत भए पनि पुरुषहरुमा भने यस्तो देखिएन है।

यी फोटोहरु शनिबार खिचेको थिएँ। त्यही दिन अपलोड गर्न पाइएन। भोलिपल्टदेखि त सुरु भइहाल्यो नि भद्रगोल। फूर्सदै पाइएन।

मेक्सिकोबाट स्वाइन फ्लुको संक्रमण फैलन थालेपछि अन्तर्राष्ट्रिय सञ्चार माध्यमहरुमा मास्क लगाएका फोटोहरु निकै देखिए। नेपालका खासै देखिएन। सब मिडियालाई राजनीति कै ध्याउन्ना। नेपालमा पनि स्वाइन फ्लुका लागि सतर्कता अपनाउन थालिसकिएको छ। काठमाडौँ विमानस्थलमा शंकास्पदहरु संक्रमण जाँच्न डेस्क पनि बनाइसकिएको छ।

Collection from internet
Collect by:- Amrit Pandit(amrit_pnd@yahoo.com)

के हो स्वाइन फ्लु ?

2009-05-17T08:44:00.000-07:00

के हो स्वाइन फ्लु ?
डा सुशील देवकोटा
त्रासको रूपमा देखापरेको स्वाइन फ्लुको अर्को नाम मेक्सिकन फ्लु, स्पानिस फ्लु वा स्वाइन इन्फ्लुएन्जा पनि हो । स्वाइन फ्लु भनेको टाइप ए इन्फ्लुएन्जा भाइरसबाट सुँगुरको श्वास-प्रश्वास प्रणालीमा लाग्ने रोग हो । यसले सुँगुरमा इन्फ्लुएन्जा संक्रमण गराउँछ । स्वाइन फ्लु भाइरसले सुँगुरहरूमा मृत्युभन्दा रोगका लक्षण बढी देखिन्छन् ।
स्वाइन इन्फ्लुएन्जा भाइरस सुँगुरहरूमा वर्षैभरि सर्नसक्ने भए पनि यो क्रम जाडोमा बढी देखिन्छ, मान्छेमा पनि त्यसै किसिमको प्रभाव पाइन्छ । स्वाइन फ्लु भाइरस -ए एच १ एन १ नामक इन्फ्लुएन्जा भाइरस) सर्वप्रथम १९३० मा सुँगुरमा पत्ता लागेको हो ।
यत्ति धेरै डर किन ?
पहिलोपटक स्वाइन फ्लुको महामारी सन् १९१८ तिर देखिएको हो । महामारीले कतिजनाको मृत्यु भयो, यकिन छैन । त्यतिबेला रोगीमध्ये २.५ देखि ५ प्रतिशतको मृत्यु भएको अनुमान गरिन्छ । त्यतिखेरको विश्व जनसंख्याको करिब २५ प्रतिशत मानिस यो रोगबाट ग्रसित भएका थिए । महामारीले पाँचदेखि दस करोडको ज्यान लिएको अनुमान गरिन्छ ।
सन् १९५७ मा एसियाबाट फैलिएको महामारीले करिब चार करोड पचास लाख अमेरिकीलाई संक्रमित पारेको थियो । त्यसमध्ये करिब सत्तरी हजार मरेका थिए । ११ वर्षपछि सन् १९६८ देखि १९७९ सम्ममा हङकङबाट फैलिएको महामारीले पुनः करिब पाँच करोड अमेरिकीलाई संक्रमित पारे पनि करिब तेत्तीस हजारको मात्र ज्यान गएको थियो । यसैगरी सन् १९७६ मा एक हप्ताभित्र पाँच सय सैनिक संक्रमित भएका थिए ।
स्वाइन फ्लुका लक्षण
मानिसमा स्वाइन फ्लुको लक्षण अन्य इन्फ्लुएन्जाजस्तै देखिनुपर्ने हो । ज्वरो आउने, जीउ दुख्ने, खान मन नलाग्ने र खोकी वा हाच्छिउँ आउने जस्ता लक्षण देखापर्छन् । यसैगरी कतिपयमा रुघा लाग्ने, घाँटी दुख्ने, पखाला चल्ने वा वान्ता हुने जस्ता लक्षण पनि देखापर्न सक्छन् ।
ज्वरो आउनु
मांसपेशी दुख्नु
थकान महसुस हुनु
खोकी लाग्नु
टाउको दुख्नु
घाँटी दुख्नु
नाकबाट सिँगान निरन्तर बग्नु
वाकवाक लाग्नु
वान्ता हुनु
पखाला चल्नु
खान मन नलाग्नु आदि ।
जोखिम वर्ग
स्वाइन फ्लुले बढी प्रभावित पार्नसक्ने वर्गको रूमा ६५ वा सोभन्दा बढी उमेर समूहका व्यक्ति, दीर्घकालीन रोगका पीडित -मधुमेह, दम, मुटुको रोग लागेर कमजोर भएका बिरामी), गर्भवती महिला तथा नवजात शिशुहरू । तर विगतमा देखिएको स्वाइन फ्लु महामारीको क्रममा स्वस्थ युवाहरू पनि उत्तिकै मात्रामा प्रभावित भएको देखिएको छ ।
स्वाइन फ्लुका जोखिम
स्वाइन फ्लुका माथि उल्लिखित सामान्य लक्षण देखिने अवस्थामा नै यसको प्रभावकारी उपचार हुन सकेन भने यी लक्षणले निमोनिया, ब्रोङकाइटिस, पिनास, कानको संक्रमण गराउन र कतिपय अवस्थामा मृत्युसमेत हुनसक्छ ।
कसरी फैलिन्छ ?
अन्य फ्लुजस्तै स्वाइन पनि निम्न तरिकाले फैलन सक्छ ः
खोक्दा
हाच्छिउँ गर्दा
चुम्बन गर्दा
संक्रमित सामान छुँदा
नाक, आँखा र मुखलाई संक्रमित हातले छुँदा
तर स्वाइन फ्लु सुँगुरको मासु -पोर्क) खाएको आधारमा भने सर्दैन ।
स्वाइन फ्लुको उपचार
स्वाइन फ्लुको खोप
इन्फ्लुएन्जा खोपले इन्फ्लुएन्जा विरुद्ध गर्ने प्रतिरक्षा रोग गराउने भाइरस र उक्त खोपमा रहेको भाइरसको बीचमा कत्तिको समानता छ भन्ने कुरामा निर्भर हुने भएकोले एच ३, एन २ नाम गरेको भाइरस रहने इन्फ्लुएन्जा विरुद्धको खोपले प्रतिक्रियारहित एच ३ एन २ एचआईभी वर्गको भाइरसलाई प्रतिरोध गर्न सफल नहुने अनुमान गरिएको छ । अमेरिकी अधिकारीले अमेरिकामा देखिएका भाइरस चार प्रकारका भाइरसका जेनेटिक तत्त्वबाट बनेको बताएका छन्- नर्थ अमेरिकन स्वाइन इन्फ्लुएन्जा, नर्थ अमेरिकन एभिएन इन्फ्लुएन्जा, हयुमन इन्फ्लुएन्जा ए भाइरसको एच १ एन १ प्रजाति तथा स्वाइन इन्फ्लुएन्जा भाइरस हुन् ।
बच्न के गर्ने
स्वाइन फ्लुबाट बच्न विभिन्न उपाय अवलम्बन
गर्न सकिन्छ ः
आफूले खोक्दा वा हाच्छिउँ गर्दा टिस्यु पेपरले मुख छोप्ने र खोकिसकेपछि उक्त पेपरलाई सुरक्षित स्थानमा विसर्जन गर्ने ।
आफ्नो हात तथा मुख पटक-पटक धोइरहने, विशेषतः खोक्ने वा हाच्छिउँ गरेपछि ।
हातले आँखा, नाक वा मुखलाई पटक-पटक नछुने, किनकि यो भाइरस सर्ने प्रमुख माध्यम यही हो ।
रोगी व्यक्तिको घनिष्ट सम्पर्कबाट सकेसम्म बच्ने ।
यो रोग व्यक्तिबाट व्यक्तिमा सर्ने भएकोले कसैलाई यो रोगको लक्षण देखिएको छ भने उक्त व्यक्तिले अरूसँग सम्पर्क गर्नु हुँदैन ।
तर फ्लु हुनसक्ने डरले आत्तिनु पर्दैन, किनकि तनावले रोगसँग जुध्ने प्रतिरोधात्मक क्षमतालाई ह्रास गर्छ । सामान्य फ्लुले कसैलाई पनि मृत्युको मुखमा पुर्याउँदैन । प्रायः बिरामीमा रोगका लक्षण केही समय देखिएर यो रोग आफैं निको हुनसक्छ । सामान्य शारीरिक व्यायाम, योगा र ध्यान तथा स्वस्थ खानेकुराको सेवन गर्ने व्यक्तिमा रोग प्रतिरोधात्मक क्षमता बढी हुन्छ । यसैकारण स्वाइन फ्लुको डरबाट भाग्नुभन्दा पनि आफ्नो शरीरलाई कसरी स्वस्थ राख्ने भन्नेतर्फ ध्यान केन्दि्रत गर्नुपर्छ ।

Copy write from kantipur daily
collect:-Amrit Israel(amrit_pnd@yahoo.com

माल्दाइ-माइक्रोबस

2009-05-17T08:14:00.000-07:00

माल्दाइ-माइक्रोबस
त्रिशुलीबाट माइक्रोमा र्फकंदै थिए“,बालाजु बाइपासनिर माइक्रो रोकियो । झर्नेहरु झरिसकेपछि चढ्नेहरु चढ्न थाले। ति मध्ये एकजना भैंसी झैं मोटाएको र मलमा सप्रिएको मुलाजस्तो मानिस मस“गैको सिटमा टासिन आइपुग्यो । शुरुमा त मैले चासो दिएको थिईंन,तर गाडी चक्रपथपितर लाग्न थालेपछि उ गित गुनगुनाउन थाल्यो-'कस्तो मोडमा ल्याई....छोडी दियौं ।'एकैछिनमा उसले गीतको ट्र्याक परिवर्तन भयो-'फेरी त्यो दिन सम्झन चाहान्न, त्यही कथामा दोहोर्याउन चाहन्न...।' उसले गुन्गुनाएका गीतहरु सुन्ने जोसुकैले सजिलै अनुमान लगाउन सक्थ्यो-यो मानिस डरलाग्दो ट्रेजडीबाट गुज्रिरहेको छ । मैले उतिर हर्ेर्दै नहेरी सोधें-'तपाईं सिंगर हो कि क्या हो -' उसले पलमै जवाफ फर्कायो -'सिंगर हैन, कसिंगर ।'उसको जवाफबाट मैले हा“सो थाम्नै सकिंन, र सोधें-'आर, यु जोकिङ् -' उसले अर्को मिठो जवाफ फर्कायो-'नो आइ एम एक्स-किङ्ग -' यो दोश्रो जवाफबाट भने म अलि सशंकित भए“ र अनुहारतिर हेरें-पर्ुव राजा ज्ञानेन्द्र पो माइक्रोमा मस“गै बसिरहेका रहेछन् । नागरिक भनिएपनि ज्ञानेन्द्रको हैसियत राजा भन्दा कम अझैं पनि छैन । ल्याईते आमा नारायण हिटीमा, ब्याइते आमा महेन्द्र मञ्जिलमा, घाइते छोरो निर्मल दरबारमा, घाइते आफु नार्गाजुन दरबारमा बसिरहेका सम्पन्न र शक्तिशाली ज्ञानेन्द्र माइक्रोमा चढेको देखेर मैले अचम्म मान्दै सोधें-'यो के हो माल्दाई, तपाईं पब्लिक गाडीमा -' माल्दाई मुसुक्क मुस्कुराए-'रिपब्लिकले दिएको सुबिधा उपयोग गर्दैछु ।' कुरो सजिलै बुझ्न सकिन्थ्यो उनले गणतन्त्रमा पनि पेट्रोल नपाएको कुराप्रति ब्यंग्य गर्दैथिए । मैले सोधें-'महेन्द्र प्रकृति संरक्षण कोश लगायतबाट पच पारेका त्यत्रा गाडीहरु थिए, ति मध्ये कुनैमा पेट्रोल थिएन र - ' उनले भने-'आजकाल सिपाहीले पनि हेप्छ, के थाहा सरकारी गाडी भनेर लगे भन्ो हिड्दै घर फर्किनु पर्छ । मलाई घुडा दुख्ने समस्या छ क्या ।'मैले सोधें-'जनतामा लोकप्रिय हुने माल्दाइ उपाय त हैन -' उनी मुस्कुराए-'त्यस्तो हैन, अजिंगरको आहारा दैवले पुर्याईहाल्छ नि ।' सोधें-'फेरी राजा बनौंला भन्ने आश छ कि क्या हो -' उनि आत्म बिस्वासका साथ बोले-'अहिलेको राजनैतिक खेल हेरेरै पनि थाहा पाउनु पर्ने हो यह दोसती हम नही तोडेंगे ।' पुनः प्रश्न राखें-'भनेपछि राजा बन्ने इच्छा छ -' उनी बोले-'पहिलापनि इच्छाले राजा भएको कहा“ हो र -' मैले सोधें-'अति इच्छाले ।' 'राजा बन्ने बित्तिकै म दाजुजस्तो चुप लागेर बस्नेवाला हैन, भन्नु भएको थियो । यो भनाईलाई त जनताहरु दालमें कुछ काला है भन्छन् नि ।' मेरो प्रश्नमा उनि बोले-'दालमे कुछ कालामात्रै हैन, दाल नै काला है नि ।' मैले सोधें-'कुन दाल -' जवाफ दिए-'पुष्पकमल दाहाल ।' सोधें-'मतलब -' उनले भने-' शाह वंशमाथी कालो भएको त्यो दाहालले राजतन्त्र समाप्त पार्छर्ुुनकोले त्यसलाई थर्काउनु त पर्यो नि ।' 'जति थकाएपनि आखिर राजतन्त्र त समाप्त भयो नि, हैन र -' मेरो विस्वासमाथी धावा बोले-'त्रि्रो आंखा फुटेको छ - अघि भनिसकें नि, ल्याइतेृ,घाइते, ब्याइते र काइते सबै राजारानी दरबारमै रहेको अवस्थामा राजतन्त्रको अन्त्य कसरी भयो -' नजवाफ भए“ । 'बरु भन,तिमीलाई मेरो पत्रकार सम्मेलन कस्तो लाग्यो -' मैले सोेधें-'कहिले गर्नुभयो -' प्रष्ट्याए-'क्या त, नारायणहिटि छोड्नु अगाडी गरेको ।' 'ए, पत्रकार सम्मेलन हैन,पत्रकार प्रवचन भन्नोस् न ।' मेरो ब्यंग्यले उनि मर्माहत भए-'कसरी प्रबचन -' पत्रकार सम्मेलन भए त प्रश्नोत्तर पो हुनपर्दथ्यो ।' उनले प्रष्ट्याए-'प्रश्नोत्तर गरेर आफ्नो खुट्टामा कसैले बन्चरो हाल्ना त -' मैले प्रसंग बदलें-'तपाईको पत्रकार प्रवचन त झुठ नै झुठको पोको भन्छन् नि ।' उनि गंभीर भए-'इश्वरलाई सा“ची राखेर बोलेको कुरो पनि झुठो हुन्छ र मनोज बाबु ।' मैले जिज्ञासा राखें-'आफ्नो प्रवचनमा आफ्नो परिवार -पारस)लाई बदनाम गरिएको जिकिर गर्नुभएको रहेछ, तर बदनाम हुने थुप्रै काम पारसले गरेका थिए नि , जस्तो प्रविण गुरुंग हत्या काण्ड पनि इश्वरलाई सांची राखेर हैन भन्नुहुन्छ -' उनि अलिकति अतालिए-'हो,त्यो केशमाको यथार्थता इश्वरलाई थाहा छ ।' मैले सोधें-' कुन् इश्वर -' उनले भने इश्वर गुरुंग । दाम काम मिलाउने सबै उनले गरेको हो । इश्वरले गरेको कुरो पनि कहिं गलत हुन्छ र -' मेरो जिज्ञासा बढ्दै गयो-'दरबार हत्याकाण्डमा आफुलाई बदनाम गरेको पनि तपाईंको आपत्ती रहेछ । राजा परिवार बाहेक अरुको पहु“च नपुग्ने ठा“उमा कसले गर्यो हत्या - यदी तपाईंको संलग्नता थिएन भने त्यो पत्रकार प्रवचनमा त्यस बिषयमा त्यति धेरै किन बोल्नु पर्या त - ' राजा बोलें-'गणतन्त्र आएपछि चोरको खुट्टा काट्छौं भनेका थिए, खुट्टा झिक्नु परेन त !' माल्दाईको प्रवचनप्रति मेरा थुप्रै जिज्ञासा थिए, मैल सोधें-'अनि त्यो विदेशमा कुन्ौपनि संपति छैन भन्ने कुरो सुनेर दुनिया“ हा“से त -' उनले भने-'ए हो र πत्यो भन्दा पनि मिठो जोक सुन्ने हो -' मैले सहमतीमा टाउको हल्लाएपछि उनि बोले-' हो, बिदेशमा मेरो एकपैसा पनि संपति छैन । ध्यान रहोस्, मैले संपति छैन भनेको छु-डलर छैन भनेको हैन नि ।' यस बेलासम्ममा हामी रत्नपार्क आइपुगेका थियौं । मैले सोधें-'जुनसुकै स्वरुपमा भएपनि म देश भित्र सक्रिय रहन्छु भन्नु भएको थियो । तर पारसजी त बाटो लागे त -' मेरो जिज्ञासा शान्ती पार्दै उनि बोले-'दुइटा घाइते बाघ एउटै ओडारमा बस्न सक्दैनन् भन्ने कुरो बाबुलाई थाहा छैन र -' माइक्रो रत्नपार्कमा रोकिइसकेकेा थियो । आ-आफनो बाटो लाग्नुअघि मैले सोधें-माल्दाई अहिलेाचाहीं कहा“सम्म नि -' मुन्टो हल्लाउंदै बोले-' संबिधानसभाको हलमा नाटक हु“दैछ रे, यसो मनोरञ्जन गरौं भनेर नि ।'यति भनेर उनि कोटेेश्वरको बसमा चढेभने म लागें मूल्यांकनको अफिसतिर ।
collect by (amrit_pnd@yahoo.com)
from webside

गतिमतिछाडाहरूलाई विनम्र अनुरोध

2009-05-17T08:04:00.000-07:00

हामी नेपाली

गतिमतिछाडाहरूलाई विनम्र अनुरोध

ाम गर्छु भन्नेको मति र काम बिगार्न खोज्नेको गति ठ्याक्कै मिल्दोजुल्दो छ । यी गतिमतिछाडाहरू हाम्रै समाज र देशका अंग हुन्, त्यसैले यिनीहरूबिनाको समाज सम्भव नै हुँदैन । तर, यिनीहरूसहितको समाज यति जटिल र कष्टप्रद बनिसक्यो कि मानिसहरूले पीडा नै पचाउन थालिसके । बोक्न पनि नसकिने, टोक्न पनि नसकिने भनेको यही होला ।
पहिले मतिछाडा माओवादीको कुरा गरौँ । माओवादीहरूले गर्न खोज्दैछन् । गर्नै नचाहेका होइनन् । तर, कसरी गर्ने भन्ने प्रश्नले ठूलो महत्त्व राख्छ । जुन कुराहरू प्रक्रियागत ढंगबाट गर्न खोज्दैछन्, तिनको प्रशंसा गर्नुपर्छ, केही कुरा कहिलेकाहीँ बिगार्छन् र सच्याउँछन्, त्यसलाई पनि सकारात्मक नै मान्नुपर्छ तर धेरै कुरा धेरैचोटि बिगार्न थालेपछि सशंकित हुनैपर्ने हुन्छ । माओवादी विचारक बाबुराम भट्टराईका हालैका दृष्टिकोण पढ्नेहरूलाई थाहा हुनुपर्छ, क्रान्ति सम्पन्न गर्ने माओवादीहरूको एउटा रणनीति भद्रगोल सिर्जना गर्नु हो । उनी भन्छन्, "भद्रगोलकै बीचबाट क्रान्ति हुन्छ । भद्रगोल ल्याउने नै हो हामीले ।" अनि, सोही पत्रिकाको अर्को अंकमा उनी भन्छन्, "अहिले हामी केन्द्रीय सत्ता कब्जा गर्ने बाटोमा अघि बढ्दैछौँ ।" एकातिर दलको विचारकको त्यस्तो धम्की यथावत् छ भने अर्कातिर दलका नेता तथा प्रधानमन्त्री पुष्पकमल दाहाल 'प्रचण्ड'को चाला के हो-के हो, चिन्तैलाग्दो भइसक्यो ।
पशुपतिको मूलभट्टका बारेको विवाद सेलाउन नपाउँदै उनी राष्ट्रका नाममा अर्थहीन सम्बोधन गर्न टेलिभिजनमा झुल्किए । त्यति कमजोर भाषाशैलीमा, अत्यन्त छरपष्ट, सिलसिलाहीन र कैयौँ बेतुकका कुरा समावेश गरएिको राष्ट्रका नाममा सरकारप्रमुखबाट भएको सम्बोधन यस स्तम्भकारले पहिले सुनेको छैन । राष्ट्रिय जनशक्ति पार्टीका नेता प्रकाशचन्द्र लोहनीले हरेक कर्मचारीलाई खाजाका लागि एक घन्टा छुट्याइने प्रधानमन्त्रीको भनाइमाथि टिप्पणी गर्दै 'खाजामा एउटा अन्डा राखिनेछ पनि भनेको भए हुन्थ्यो नि !' भन्दै व्यंग्य गर्न सम्बोधनले प्रशस्त आधारहरू दिएको छ । प्रधानमन्त्रीको सम्बोधनबाट उनीसँग राम्रो भाषण लेख्न जान्ने एक जना सहयोगी पनि रहेनछन् भन्ने प्रस्ट हुन्छ । राम्रो सहयोगी छान्न पनि राम्रो बुद्धि चाहिन्छ । प्रचण्ड बुद्धि नभएका व्यक्ति होइनन् तर उनले सशस्त्रकाल र प्रधानमन्त्रीत्वकालमा आवश्यक दुई भिन्न प्रकृतिका बुद्धिहरूबीचको अन्तरलाई भने अझै बुझिसकेका छैनन् भन्ने प्रस्ट हुन्छ । त्यसैगरी, जुन ढंगले, जस्तो विषयमा र जुन समयमा उनले अध्यादेश जारी गर्न खोज्दैछन्, त्यसले पनि सरकार-नेतृत्वका लागि आवश्यक सुझबुझको उनमा तीव्र अभाव रहेको देखिन्छ । एकातिर दलका एक जना वरष्िठ नेता धम्की दिने, अर्कातिर सोही दलका नेता र प्रधानमन्त्री कहिले संवैधानिक प्रक्रिया, कहिले गठबन्धन सरकारको जटिलता र कहिले सांस्कृतिक संवेदनशीलतामाथि नै प्रहार गर्ने ।
बाबुराम भट्टराईको माथि उद्धृत विचारलाई आधार मान्ने हो भने यो माओवादीहरूको भद्रगोलको बीचबाट क्रान्ति सफल पारेर राज्यसत्ता कब्जा गर्ने रणनीति हुनसक्छ । यदि 'राज्यसत्ता कब्जा' भन्ने शब्दावलीबाट पूर्ण बहुमतका साथ सरकारको नेतृत्व गर्ने कुरालाई मात्र संकेत गर्न खोजेको हो भने भिन्दै कुरा । त्यसका लागि माओवादीहरूले अहिले सेनालाई चलाउने, संस्कृति र परम्परामा आँच पुर्याउने, अति क्रान्तिकारी भाषण गर्ने, आमूल परविर्तनकारी कदमहरू चाल्न खोज्ने आदि इत्यादि केही गर्नैपर्दैन । बढो संयमका साथ थोरै राम्रा कामहरू मात्र गरे पुग्छ । त्यति गरेर माओवादीहरूले देशलाई नयाँ संविधान लेखनमार्फत निर्वाचनसम्म डोर्याउन सके भने, सो निर्वाचनमा तिनले सहजै बहुमत हासिल गर्नेछन् किनभने अन्य प्रमुख दलहरूको स्िथति तिनको विगतले गर्दा अत्यन्तै नाजुक छ । तर, 'राज्यसत्ता कब्जा'लाई साम्यवादी अर्थमा प्रयोग गर्न खोजिएको हो भनेचाहिँ माओवादीहरू छिट्टै नराम्रोसँग पछारनिे छन् र तिनले देशलाई पनि खाल्डोमा हाल्नेछन् । तिनले देशलाई आधाआधी खाल्डोमा त हालिसके- हिंसा, जातीयता र क्षेत्रीयताको चक्रमा फसाएर । त्यसबाट देशलाई निकाल्नै पहिले त महाभारत हुनेछ । त्यसमा पनि सत्ता कब्जाका कुरा गरे भने देश पूरै खाल्डोमा जाकिनेछ । अनि, राजनीतिको रंगमञ्चमा सेनाको भूमिका प्रधान हुनजान्छ र पूर्वराजाको पुनःस्थापनालाई असम्भव नमाने हुन्छ ।
एकातिर माओवादीहरू यसरी मतिछाडा हुँदै गइरहेका छन् भने अर्कातिर विपक्षी नेपाली कांग्रेस उत्तिकै गतिछाडा भएर गइरहेको छ । तिनका नेता गिरजिाप्रसाद कोइरालाले हरेकपल्ट प्रजातन्त्रको दुहाई दिँदा प्रजातन्त्रमाथि व्यंग्य गरेझैँ प्रतीत हुन्छ । देशमा प्रजातन्त्रको यो दुर्गति हुनुमा नेपाली नेताहरूमा उनीजति दोषी सम्भवतः कोही छैन होला । देश विकास गर्न होइन, राजनीतिमा आफू हावी हुन र आफन्तहरूलाई हावी गराउन मात्र कोइरालालाई प्रजातन्त्र चाहिएको छ । नत्र, नेपाली कांग्रेसको अनि समग्र प्रजातन्त्रको यस्तो दुर्गति नै हुने थिएन । जनताले संविधानसभाको चुनावमा 'प्रजातन्त्रवादी' कांग्रेसभन्दा 'अधिनायकवादी' माओवादीलाई धेरै भोट त्यसै दिएका होइनन् । कांग्रेसको पारामा परविर्तन नआउने हो भने, प्रजातन्त्र र कांग्रेस दुवैको पतन निश्चित छ । कांग्रेसका नेताहरूले बुद्धि पुर्याउने हो भने अहिलेको समयलाई अध्यादेश, घरजग्गा फिर्ती र वाईसीएल भंगजस्ता विषयलाई निहुँ बनाएर माओवादीको सरकार ढाल्ने प्रयासमा भन्दा आफ्नो दललाई संरचनागत रूपमै सुधार गर्न, दलभित्रको प्रजातन्त्रलाई स्थापित गर्न र दलको पहुँच फैलाउने काममा लगाउनु धेरै बेस हुनेछ । नयाँ संविधान लेखन र नयाँ निर्वाचनको परपि्रेक्ष्यमा, अध्यादेशको घोषणा, घरजग्गा फिर्ती र वाईसीएल भंग आदि अत्यन्त गौण विषयहरू हुन् । माओवादीले भोलि 'कू' नै गर्न खोजे भने मात्र तिनको सरकार ढाल्नैपर्ने हुन्छ । तर, अहिले झीनामसिना विषयमा कांग्रेस र -त्यस अर्थमा- एमाले अल्भिmयो भने न त नयाँ संविधान लेखिन्छ, न त प्रजातन्त्र र गणतन्त्रकै रक्षा हुन्छ ।
माओवादी, कांग्रेस, एमाले आदि सबैले आ-आफ्नो शक्ति प्रदर्शन गर्ने भनेको अब आउने निर्वाचनमा हो । त्यतिञ्जेलसम्म चाहिँ सबैले सो निर्वाचनमा विजय हासिल गर्न कसरी जनताको मन जित्ने भनेर तयारी गर्नु बुद्धिमानी हुनेछ । अहिले नै कसैले बढी जान्ने भएर सत्ता कब्जा गर्ने या सरकार ढाल्ने खेलमा लाग्यो भने त्यो दलहरू र देश दुवैका लागि प्रत्युत्पादक हुनेछ ।
amrit_pnd@yahoo.com

from israel

यी महिलाले राजतन्त्र बचाउने रे, गफै बढी!

2009-05-17T07:41:00.000-07:00

यी महिलाले राजतन्त्र बचाउने रे, गफै बढी!

राजतन्त्र इतिहासका पानामा मात्र सीमित भएपछि सिंगापुरतिर हानिएका पूर्व युवराज पारस त्यहाँको धेर बिक्ने ट्याब्ल्वाइडमध्ये एक द न्यु पेपरका लागि तीन तीन दिनसम्म मसला बने। सुरुको दिन उनले हत्याकाण्डको बारेमा नयाँ खुलासा गरे- हतियारसम्बन्धी कुरालाई लिएर। दोस्रो दिन हत्याकाण्डको विभत्स विवरण छापियो। दुई दिन त्यसरी उनको कथा बेचिसकेपछि तेस्रो दिन पनि त्यसैलाई निरन्तर गर्नका लागि सिंगापुरे सूत्र भेट्टाएर पत्रिकाले छापेको रहेछ। पत्रिकाका अनुसार यी महिलाको नाम एन्जेला चेङ हो। पारसलाई सिंगापुरमा रहन, बस्न सहयोग गर्ने महिला यिनै हुन्। पत्रिकाले यी महिला कै एक फोनका कारण ज्ञानेन्द्रले सत्ता छाडेको, पूर्व प्रधानमन्त्री गिरिजाप्रसाद कोइरालाले उनलाई नोबेल पुरस्कार दिनुपर्छ भनेर भनेको अनि अब राजतन्त्र बचाउन यी महिलाले प्रधानमन्त्री प्रचण्डलाई प्रस्ताव लिएर नेपाल आउन लागेको जस्ता कुरा पनि छापेको छ, जुन हास्यास्पद लाग्छ। पत्रिकाले राखेको शीर्षक नै हेर्नुस् न- S’porean helped this prince, but can she helps his kingdom ?

पत्रिकाले चेङ कै कारण ज्ञानेन्द्रले सत्ता छाडे झैँ गरी ठूल्ठूला गफ दिएको छ- सन् २००६ मा दोस्रो जनआन्दोलन हुँदा उनले फोन गरेकी रे कोइरालालाई राजालाई भेट भनेर। अनि कोइरालाले भेटे रे। अनि ज्ञानेन्द्र त्यो भेटमा गद्दी छाड्न तयार भएको रे।
१० वर्षअघि नेपालको तत्कालीन राजपरिवारसँग उनको सम्पर्क भएको रे। उनले अधिराजकुमारी शान्तिलाई चन्दा उठाउन सहायता गरेको रे। राजपरिवारसित उनको अझै पनि गाढा सम्बन्ध छ रे। त्यसैले पारस सिंगापुरमा बस्न आउने भएपछि उनैले सबै कुरा घरदेखि सबै कुरा मिलाइदिएको रे।
४५ वर्षकी चेङ अब तिहारमा नेपाल आउँदैछिन् रे। यस पटक उनले प्रधानमन्त्री पुष्पकमल दाहाल (प्रचण्ड)लाई भेटेर छ वर्षका पारसका छोरा ह्रदयेन्द्रलाई राजा बनाउन प्रस्ताव राख्छिन् रे।
अझै हाँसउठ्दो त उनले त्यसका लागि प्रयोग गर्ने भनी बार्गेनिङ चिपको बारेमा कुरा छ। पत्रिकामा छापिए अनुसार नेपाली र मन्दारिन भाषा स्पष्ट बोल्न सक्ने उनले चीन र जापान सरकारबाट विभिन्न सहयोग दिलाइदिने विश्वास दिलाउँछिन् रे।
पत्रिकाको लेखको अन्त्यमा उनले भनेकी छिन्- मैले विगत २८ वर्षमा नेपालका लागि धेरै महत्त्वपूर्ण काम गरेँ। अब फेरि एउटा काम गर्ने बेला आएको छ। रमाइलो कुरा ! नेपालीहरुलाई थाहै नहुने गरी धेरै काम गरिछिन् यिनले। सिंगापुरेहरुलाई गफ दिन त सजिलै भो नि !
कोइरालासितको फोटो पनि छापेको छ पत्रिकाले। थप गफ पत्रिका कै वेबसाइटमा गएर पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुस्। अपडेटः अहिले पत्रिकाको वेब संस्करणबाट यो लेख हटाइएको छ। यो लेख अचानक हटाउनुले यो पत्रिकाले पैसाका लागि हावा तालले एक सामान्य महिलाको समाचारलाई बढाइचढाइ प्रकाशन गरेको त हैन भन्ने आशंकालाई बल प्रदान गरेको छ।

Collect From webside:-amrit_pnd@yahoo.com

केही नेपाली शब्दका नयाँ माने

2009-05-17T07:30:00.000-07:00

केही नेपाली शब्दका नयाँ माने

भाषा फेसन जस्तो क्षण-क्षणमा होइन, कालान्तरमा बदलिन्छ। तर नेपालमा २०६३ सालमा केही शब्दावली यसरी फेरिए, जसरी मण्डलेहरू गत चैत-बैशाखमा जनआन्दोलन- २ मच्चिँदै जाँदा रातारात लोकतन्त्रवादीमात्र हैन, गणतन्त्रवादी नै भएका थिए। हिजोसम्म सुकला गर्ने भन्नेहरू सुकुलमा तन्किने भन्न थाले भने भुजा ज्यूनार गर्ने भन्नेहरू भात खाने भन्न थाले। खाइसिने, लाइसिने, सुकला गर्ने, भुजा ज्यूनार गर्ने जस्ता भाषा प्रयोग गर्दा आफू सगरमाथाको टुप्पोमा पुगेको महसूस गर्नेहरूले अब ती शब्द प्रयोग गर्दा अपमानबोध गर्न थाले। त्यस्ता अपमानबोधक शब्द एक मुरीभन्दा बढी नै देखा परे काठमाडौं खाल्डोमा। त्यसैले प्रज्ञा प्रतिष्ठानका शब्दवेत्ता तथा भाषाविज्ञहरूले २०६३ सालदेखि नै लागू हुने गरी ती शब्दका माने निम्न बमोजिम परिवर्तन गरेका छन्।
श्री ५ = पाँचपल्ट श्री-श्री भन्दै जोडले कराउु।
श्रीपेच = भित्तामा पेचकिला ठोक्नु।
राजडण्ड = विपक्षी/प्रदर्शनकारीको टाउकामा हान्ने कटबाँसको नयाँ "लोकतान्त्रिक" डण्डा।
राजमुकुट = राज्यको सम्पत्ति गुट्मुट्याउनु।
राजगद्दी = बच्चाहरू लडिबडी खेलेर रजाइँ गर्ने गद्दी।
दरबारः घर वरिपरि दह्रो बार हाल्नु।
नारायणहिटी = लोकतान्त्रिक गणतन्त्र संग्रहालय।
अधिराज्य = आदिम शासकहरूले इतिहासमा थिचोमिचो गरेको राज्य।
हिन्दू अधिराज्य= घाँटीमै घ्याम्पा झुण्ड्याएर बस्न मन पराउने "सिसीमुनीहरू" बस्ने राज्य।
महाराजा = नेपालको इतिहासमा शब्दजाल लोभी मान्छे, जो नामको अगाडि र पछाडि श्री, ५, महा, राजा, अधिराज, वीर,
विक्रम, देव जस्ता आदि र इत्यादि शब्दहरू जुत्ताको माला झैं भिरेर दंग पर्थ्यो।
बडामहारानी = बडो हरामी आइमाई।
युवराजाधिराज = डिस्कोमा लाप्पा खेल्दै हिँड्ने ताल न सुरको युवक।
युवराज्ञी = भल्ट्याङ्भुल्टुङ् घरमा लडाइराखेर रातभर डिस्कोमा नाच्ने युवती ।
राजकुमार = कामै नगरी राज्यलाई शोषण गरेर बाँच्ने लठुवा ।
राजकुमारी = आफूलाई कुमारी दावी गर्ने महिला।
शाहज्यादा = कालो पदार्थ र जाँडको नसामा गाडीले जथाभावी मान्छे किचेर आफूलाई साहसी ठान्ने
संवैधानिक राजतन्त्र = संविधानलाई तन्त्र-मन्त्र गरेर स्व.महेन्द्रको
भुत ब्युँताउने झाँक्री माइला।
राज्यरोहण = ठूलदाइको (मामाको होइन) घोडा मेरो हिँहिँ गर्नु।
शुभराज्यभिषेक = शोषण र भ्रष्टाचार गरेर राज्यको विजोग पार्नु।
राजपरिषद = पञ्चायत जन्माउन (२०६३ सालपूर्व) आफू गर्भवती भएको परी
भन्ठान्ने लिंग-भ्रमित पुरुषहरू।
बाहुली = चोलोको अर्थात् स्त्री जातिको कुनै पनि पहिरनको बाहुला।
हुकुम = सुर्तिको धुँवाले सर्किएर हुक्क-हुक्क गर्नु।
दर्शनभेट = २०५८ देखि २०६२ सालको वीचमा बांगो मुण्टो लगाई छड्के
आँखाले हेरेर गरिएको तर्साउने भेट।
जुनाफ = जुनी-जुनीलाई पुग्नेगरी व्यापार र राज्यको ढुकुटीबाट नाफा खानु।
मौसुफ = मौसम अनुसारको सुप खाने मान्छे।
शाही = मानवको वध गर्ने "कशाही" (जनावरको वध गर्ने "कसाही" होइन)।
सम्राट = स्वरउस्ताद/सम्राट नारायण गोपाललाई बाहेक नेपालमा कसैलाई यो
उपाधि उपलब्ध हुने छैन।
बक्सिनु = डिस्कोमा जाँड खाएर जोसुकैलाई बक्सिङ् हान्नु।
भुजा = ज्यामितिको चतुर्भुज वा त्रिभुजको भुजा अर्थात् हात।
ज्यूनार = हली, जो राँगा वा गोरु नारेर हलो जोत्छ।
सुकला = सुकुलमा सुत्नु।
सवारी = कहिल्यै जनताको भलो काम नगरेपछि उनीहरूले ढुंगामुढा गर्ने डरले
सडक सफाचट पारी भगुवा शैलीमा गाडी हाँक्नु।
सिंहाशन = सिंहको झैं गर्जन निकालेर घुर्दै सुत्नु।
राजकाज = बांगो मुण्टो लगाएर टेँडो काम गर्नु।
गोर्खा दक्षिणबाहु चौपट्ट = देशलाई चौपट्ट पार्ने दक्षिणपन्थीहरूले भिर्ने बिल्ला।
Collection by:- amrit_pnd@yahoo.com

पहिले पेटीकोटमा, अहिले बिहारकोर्टमा

2009-05-17T07:23:00.000-07:00

पहिले पेटीकोटमा अल्झेँ, अहिले बिहारकोर्टमा अल्झेँ नपाउनेले मम पायो, रक्सीमा चोपेर खायो भनेजस्तो हाम्रा उदित नारायाण भैयाले पनि आफ्नो खाइपाई आएको मानसम्मानलाई दीपाको रक्सीमा चोपलेर पिइदिएकाछन् । अहिले उनि मताईको यो हदसम्म पुगसकेका छन् कि, आफ्नै एक नंबर श्रीमतीलाई समेत नचिन्ने अवस्थामा पुगेको समाचार आएको छ । स्वाभावैले रक्सीले म्याक्सीतिर मन लैजान्छ र म्याक्सीको पछाडी लागेपछि लाज, शरम, इमान, जमानजस्ता सबै सामान एकैचोटी आर्यघाटमा पुग्छन् । साँच्चैभन्नुभन्दा, उदित भैयाको इमान आर्यघाटमा लम्पसार परेर लडिरहेको छ, घाटे बैद्यद्धारा उपचारको पर्खाइमा छ । के नाम कमाउने बित्तिकै जे गर्नपनि छुट हुन्छ र ?? बिहारका कतिपय ठाउँ तथा नेपालमै पनि उदित बहिस्कार आन्दोलनले उठान लिँदैछ । दुइचार पेटी कमाएका भरमा जेठी छोडेर कान्छी केटीतिर लपक्क भएका उदित भैयाले यथासिघ्र आफ्नो मती सुधारेर जेठीलाई पनि श्रीमती र आफुलाई उनको मायालु पति बनाउनतिर गती नबढाउने हो भने कतिबेला कसले उदितको नाम, दाम र कामको क्षती गर्छ भन्ने कसलाई के थाहा ??? जल्दी करु उदित भैया, अपन गल्ती स्वीकार करु । बाँकी आप नै सोचु, समझु और काम करु....... होईन भने चाँडो भन्दा चाँडो तपाईँले आफ्नो गीत यसरी गाउँदै हिड्नु पर्नेछ, पहिले तिम्रो पेटीकोटमा अल्झेँअहिले तिम्रो बिहार कोर्टमा अल्झेँलडाउने पासो थाप्यौकानुनको,अहिले तिम्रो चालमा अल्झेँ ।
collect by amrit_pnd@yahoo.com

राष्ट्रिय पर्वमा - राष्ट्रिय प्रतिज्ञा

2009-05-17T07:04:00.000-07:00

DO U WANT FOLLOW THIS RULE?
'म सार्वजनिक सौचालयमा पसेर अश्लिल शब्दहरु लेख्ने छैन ।
''आफूलाई सधै सही र अरुलाई गलत देख्ने छैन ।
''म माइक पाएपछि दर्शक-श्रोता निदाउन्जेल कविता सूनाउने छैन,भाषण गर्ने छैन ।
''आफूले खाए चन्दा, अरुले खाए घूष ठान्ने छैन ।
'भटटीमा लोकल पिएर दोहोरीमा कुर्सी ओगट्ने छैन ।
' 'म भोज-भतेरको लाइनमा बस्दा मासूको आइटमा धेरैबेर अडकिने छैन ।
' 'प्लेनमा एयर होस्टेजले ल्याएको चकलेट मुठ्याउने छैन ।
' 'घरमा कहिलेकाहीं अरुको इच्छा अनूसारपनि रिमोट चलाउने छू ।
'अब उप्रान्त नेपालको राजधानी दिल्लीलाई मान्ने छैन ।
''नचाहिने बिषयमा टायर पोल्ने तर चाहिने बिषयमा चूं नबोल्ने बानी त्याग्ने छू।
''अंग्रेजी भाषा र हिन्दूसतानी भेष लगाएर राष्ट्रियताको भाषण गर्नेछैन ।
''आफनो सवार्थकालागी अचारलाई आची र आचीलाई अचार ठान्नेछैन ।
''तरकारी चर्को भएको वा लोग्नेको बोली झर्को भएकोमा चक्काजाम गर्नेछैन ।
Collection by Amrit Pandit
From Israel
(amrit_pnd@yahoo.com)

Gajal

2009-05-17T06:56:00.000-07:00

मुटुमा व्यथा कसरी सर्यो
किन आँसुको झरना झर्यो
म तिमी बिना कति बाँच्छु र ?
जिउने रहर मनमै मर्यो
म, तिमी रुँदा बहुलाउँछु
प्रियको खुसी कसले हर्यो
कति निष्ठुरी नियती पनि
जति जे भयो सहनै पर्यो
Manita Pandit(manitamrit@yahoo.com)
Israel

Interview K.P Oli

2009-05-17T06:42:00.000-07:00

Mr. KP Sharma Oli . at Fireside ! from eNepalnews.com on Vimeo.

मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्

मैले माया नगर्ने ऊ

2009-05-17T06:36:00.000-07:00

Amrit_pnd@yahoo.com
From Israel
मैले माया नगर्ने ऊ
वास्तवमा मैले चिनेकै छैन ऊ को हो भनेर। नाम, थर, ठेगाना, केही थाहा छैन। ऊ जो भए पनि मलाई के सरोकार। मलाई त निदाउने बेलामा उसको बोली चाहिन्छ। उसको सुमधुर हाँसो चाहिन्छ, जसले मलाई आनन्द दिन सहयोग गर्छ। उसको परिचय थाहा नभए पनि फोनमा गफ गर्न थालेको वर्षै भएछ। कहिलेकाहीँ भेट्ने आशक्ति बढेर आउँथ्यो, देख्ने इच्छा चुलिन्यो। तर हामीहरु पृथ्वीको दुई ध्रुवमा विभाजित थियौँ।
ऊ आफ्नै दुनियामा त म आफ्नै संसारमा थिएँ। खै कसरी उसले मेरो नम्बर पायो, म भन्न सक्दिनँ। तर जुन दिन आत्मीय भावको बोली सुनेँ, त्यसपछि मेरो मन चाहीँ ऊतर्फ दौडिन थाल्यो। राजधानीमा बसेर फोन, बाइक, पैसा, कम्प्युटरसँगै दौडिने उसको दैनिकी क्रमशः मसँग घण्टौ गफेर सन्तुष्टि लुट्न अभ्यस्त बनेको थियो। सम्पन्न परिवारको ऊ संभवतः मबाट के पाउने सोचमा थियो, म अनभिज्ञ थिएँ। तर जब रात छिप्पिँदै जान्थ्यो, म उसको फोनको प्रतीक्षामा आत्तिएकी हुन्थे।
शुरुवातका दिनमा उसले गर्ने सम्बोधन अप्ठ्यारो लागे पनि बिस्तारै उसको प्रिय बोलीमा डुब्दै गएकी थिएँ। दिन बित्यो, महिना बित्यो, वर्षौँ बित्यो, उसको नाम सोध्ने आवश्यकता समेत ठानेकी थिइनँ। न त उसले नै सोधेको थियो। मात्र सानुको सम्बोधन गर्थ्यो। आफैलाई नढाँटी भन्नुपर्दा मनले माया गर्ने ऊ कदापि हैन, मात्र बोलीमा अल्झिएकी थिएँ।
मौसम बदलियो, जाडो याम सकिएर बसन्त ऋतुको आगमन भयो। लेकमा राताम्मे लालिगुराँस, बेसीमा प्याउली, सुनगाभा र गुलाब फक्रिन थाले। प्रकृतिले नयाँ रुप फेर्दै थियो। हाम्रो सम्बन्ध पनि अझ कस्सिँदै थियो। म विवाहित हो भन्ने थाहा पाउँदापाउँदै पनि उसले मलाई माया गर्ने र नपाए मर्ने कुरा समेत गर्न थाल्यो। साथमा मलाई जे जस्तो अवस्थामा पनि स्वीकार्ने बतायो।
यसबारे म केही बोलेकी थिइनँ। सबै कुरा भेटेर बताउने सुरमा थिएँ। घरमा सानी छोरी थिई। श्रीमान विदेशमा हुनुहुन्थ्यो। सबै कुरा भेटेरै बताउँछु भन्ने सुरमा थिएँ। वास्तवमा एक्लोपनको सहारा बनेको थियो उसको फोन। उता श्रीमानसँग पनि बेलाबेलामा टेलिफोन वार्ता भैरहन्थ्यो। अचानक उसले भेट्ने कुरा बतायो। नयाँ वर्षको दिन सिद्घबाबा मन्दिर अगाडि भेट्ने निधो भो। साथमा मैले साथी पनि लान पाउने भएँ।
ऊ कस्तो छ ? के भन्छ होला ?मेरो साथमा छोरी देख्दा के गर्ला ? यी र यस्तै प्रश्नसँगै समय बितेको पत्तै भएन। जब पहिलो पटक ऊसँग देखादेख भो, सेतो सर्ट, कालो पाइन्ट र कालो चस्मामा निकै सुन्दर देखिन्थ्यो। साथमा दुई जना साथी पनि थिए। जब उसले हेलमेट फुकालेर निकै सहज रुपमा आत्मीय भावले काखमा लियो, म बोल्नै सकिनँ। हल्का हाँसो सँगै बोल्यो —अञ्जु, अझै मलाई चिनिनौ ? म उही अनिल, जसलाई तिमीले कहिल्यै माया गरिनौ। मेरो मुटुले ठाउँ छोड्यो। संसार भासिए जस्तो भो। शरीर काँपेर थचक्कै बसेँ। छोरीलाई हेरेँ, अंकल अंकल भन्दै खेलिरहेकी थिई। विगत सम्झिएँ —एउटै कक्षामा पढ्ने अनिल, सदा पछि लाग्ने गर्थ्यो। उसले पठाएका अनेकौँ प्रेमपत्र मैले बिहेको अघिल्लो दिन च्यातेर फालेकी थिएँ। वास्तवमा मैले उसलाई कहिल्यै माया गरिनँ। चिठी पठाएको बहानामा स्कूलको मन्चमा लगेर सरबाट पिटाएकी थिएँ। फोनमा कहिलेकाहीँ श्रीमान्, घर परिवारका गल्ती र कमजोरी पनि उसलाई सुनाउने गर्थेँ। फोनमा गफ गर्ने अनिल यही नै हो भनेर विश्वास गर्न सकिरहेकी थिइनँ।
केही बेरपछि ऊ बोल्यो —अञ्जु, धेरै प्रयास गरेँ। तर तिमी बिना बाँच्नै सकिनँ। त्यसैले यो सब गरेँ। आज त तिमी तयार छौ हैन ? म तिम्रो सिउँदो अहिले तत्कालै भर्न चाहन्छु बिन्ती आज हुन्छ भन है। तिम्रो छोरीलाई तिमीले भन्दा माया गर्नेछु। आज पनि तिमीले नाइँनास्ती गर्यौ भने अब फेरि अनिललाई कहिल्यै देख्न पाउने छैनौँ। म केही बोल्न सकेकी थिइनँ। उसलाई सीधा नजरले हेर्ने साहस पनि थिएन। छोरीलाई समाएर आफ्नो बाटो लागेँ। अनिल रोक्ने प्रयास गर्दै थियो। म केही नबोली घर फर्केँ। उसलाई जवाफ दिन केही शब्द बाँकी थिएन मसँग। साँझ मोबाइलमा फोन गरेँ। स्वीच अफ थियो। आफूले चाहेको कुरा पाउनको लागि उसले गरेको चलाखिपन वास्तव मै तारिफयोग्य थियो। त्यस दिनदेखि अफ भएको उसको मोबाइल अहिलेसम्म खुलेको छैन। ऊ कहाँ गयो, के गर्दैछ मलाई वास्तवमा केही थाहा छैन। ऊ हराउनुमा मेरो दोष कहाँनिर छ, मलाई केही थाहा छैन।

उसको मृत्

2009-05-17T06:20:00.000-07:00

“बैनी कहाँसम्म पुग्ने हो ?”
संगै सिटमा बसेका अपरिचितले प्रश्न तेर्साए।
तुल्सीपुरसम्म, तपाईँ नि ? मैले फर्काएको जवाफ।
आलोकसँग चिनाजानीको पहिलो परिचय थियो यो। आलोक, डिप्लोमासम्मको अध्ययन गरेको एक मध्यमवर्गीय युवा, जागिरको खोजीमा दाङ जाँदै रहेछ। सामान्य भए पनि कपडा मिलाएर लगाएको आकर्षक चेहरा, हाँसीहाँसी कुरा गर्ने, कुराकानीकै सिलसिलामा।

गरिबी, अभाव र विवशता झल्किए पनि सकभर आफ्नो दुःख लुकाउन खोज्ने, सभ्य भाषा प्रयोग गर्ने पहिलो भेटमै बेग्लै प्रभाव छाडेको थियो। बुटवलबाट सँगै यात्रामा थियौँ। बसभित्र रमाइलो दोहोरी भाका बज्दै थियो। प्राकृतिक सुन्दरता चियाउँदै, नौलो साथीसँग रमाइलो कुराकानीमा मस्त हुँदा आफैलाई बिर्सिएकी थिएँ।
नेपालको शिक्षा व्यवहारिक नभएको र भ्रष्ट नेताले देश बिगारेकोमा आक्रोश ब्यक्त गर्थ्यो आलोक। कुर्सीको लडाइँले गर्दा आफूजस्ता लाखौँ युवाको भविष्य बिग्रेकोमा मनमनै दुःखी थियो। नयाँ नेपालको चाहनामा नयाँ दललाई जनताले सत्तामा पु-याएको तर उनीहरुले पनि शिक्षित बेरोजगार युवालाई रोजगार दिन नसकेको र देश विकासतर्फ सोच्दै नसोचेकोमा निराश देखिन्थ्यो।
१२ वर्षको जनयुद्धमा बुवा र दाजु गुमाएको परिवारको चिन्ताले जागिरको खोजीमा भौँतारिरहेको रहेछ। गन्तव्य आयो, एकआपसमा सफलताको कामना गर्दै छुटि्टयौँ।
माथिल्ला पदमा आफन्त हुनेले मात्र जागिर पाइने नेपालको सर्न्दभमा आफ्नो उत्कृष्ट प्राप्ताङ्क र लगनशिलताको कुनै मूल्य नभएकोमा जिन्दगीदेखि नै हतास हुने गर्थ्यो।
परिश्रम गरे एकदिन सफल भइन्छ हतास नहुन भन्ने आदर्श वाक्य बोल्दै टेलिफोनमा नै उसलाई सहानुभूति ब्यक्त गरेकी थिएँ।
एक दिन रातमा फोन गरेर माइक्रोबसमा खलासी काम गर्न थालेको बताउँदै निकै रोएको थियो आलोक। कुनै पनि काम ठूलो र सानो हुँदैन, आफ्नो ब्यबहार अनुसारको फल पाइन्छ, राम्रो काम गर्नु इज्जत सबै ठाउँमा छ भन्दै फोन राखेकी थिएँ मैले। घरपरिवारको चिन्ताले वास्तवमै मर्माहत बनेको थियो। सरकारी पक्षबाट आफ्नो बुवा र दाजुको हत्या गरेको र अहिलेसम्म कुनै क्षतिपूर्ति नपाएको गुनासो गथ्र्यो बेलाबेला। बास्तबमै सरकारका उच्च पदमा आफ्ना मान्छे हुँदो हो त मोटै रकम हात पर्दो हो उसको परिवारमा।
युद्घपीडितको नाममा ठूलै पोष्टमा जागिर खाँदो हो आलोक। तर उसको पक्षमा बोल्ने, उसको आवाज ठाउँमा पु-याइदिने कोही भएन। उसको परिवारको भएको बिचल्ली कस्ले देख्ने ? करिब ८/९ महिनादेखि आलोक मेरो सर्म्पकबाट हरायो। मैले उसलाई भेट्टाउने र खोज्ने प्रयास नगरेको नि हैन। बदलामा असफलता हात लागेको थियो।
केही दिनअघि कामविशेषले काठमाण्डौ जाँदै थिए। माइक्रोबसले आफ्नै खलासी किचेर मुग्लिनमा सडक बन्द थियो। धेरै यात्रुहरु बिचल्ली परिरहेका थिए। हामी कहिले गाडी त कहिले सडक गर्दै ४ घण्टा बिताइसकेका थियौ कतिखेर सडक खुल्ने कुनै अत्तोपत्तो थिएन। जम्मा हुनेले भन्दै थिए -घटनास्थल नजिकै छ, मान्छे छट्पटाउँदै छ, तर गाडी मालिकले कुनै वास्ता गरेको छैन। सहयात्री रमासँगै घटनास्थल पुगेँ। सडकमा एक युवक रगताम्य थियो। टाउकोबाट रगत बगेर सडकका खाल्डा पुरिएका थिए। एउटा खुट्टा किचिएको अवस्थामा थियो। उसको श्वासप्रश्वास चल्दै थियो। होसमा आउँदा आमा! आमा भन्ने गथ्र्यो। सबै मान्छेले उसको तमासा हेरेर बसेका थिए। कसैले उठाउने दुस्साहससम्म गरेका थिएनन्। एक्कासी मेरो नजर उसको परिचयपत्रमा प-यो- आलाक सिग्देल नवलपरासी, मलाई सपनाजस्तो लाग्यो, सपना हो या विपना हो छुट्टाउन सकिनँ। महिनौँदेखि खोजिरहेको आलोकलाई यो अवस्थामा देख्दा आँखाबाट साउने झरी बग्न थाल्यो। मलाई डाँको छाडेर रुन मन लाग्यो।
बिस्तारै समिपै पुगेर आलोक आलोक भन्दै चिच्चाउन थालेँ। उसको टाउको समातेर काखमा राखेँ। ऊ बिस्तारै बोल्यो शीला, मेरो अहिल्यै मर्ने रहर पटक्कै हैन, मेरो आमालाई यो कुरा नसुनाउनू है। यति बोल्दै उसले आँखा चिम्लियो, हातखुट्टा छाड्यो। आफ्नै काखमा भएको उसको ह्रदयविदारक मृत्यु मेरो मनले कदापी स्वीकार गर्न मानेन।
वास्तविकता त्यही थियो जुन मैले देखिरहेकी थिएँ।
Amrit Pandit(amrit_pnd@yahoo.com
From Israel

लघुकथाः आमाको माया

2009-05-17T06:18:00.000-07:00

असाध्यै गहिरो प्रेमको एक जोडी। प्रेम यात्राकै क्रममा प्रेमिकालाई सनक चढेछ। आफ्नो प्रेमीले आफूलाई कत्तिको माया गर्दो रहेछ भन्ने जाँच्न मन लागेछ। एक दिन प्रेमीलाई सोधिछन्- तिमी मलाई साँच्चै माया गर्छौ ? प्रेमीलाई आफूप्रति शंका गरेको देखेर अचम्म लागेछ। अनि के गर्दा विश्वास हुन्छ भन्ने उसले प्रेमिकासँग जिज्ञासा राखेछ। प्रेमिका एकाएक भन्छे- मलाई साँच्चै माया गर्छौ भने तिम्रो आमाको कलेजो अहिल्यै लिएर आऊ। प्रेमीलाई आफ्नो प्रेम साँचो हो भन्ने देखाउनु थियो।
तर आमाको कलेजो ? अन्धो हुन्छ भन्छन् नि प्रेम…। ऊ सिधै गएर आमाको हत्या गरी कलेजो झिकेर आफ्नो खल्तीमा राखेर दगुर्दै प्रेमिका भएतिर जान लागेछ।
हतारमा ढुंगोमा ठेस लागेर….बर्ल्याङग लडेछ। उठ्ने तरखर गर्दागर्दै खल्तीबाट परिचित आवाज आएछ-….बाबु…तिमीलाई कतै चोट त लागेन…..?
मातातीर्थ औँसी विशेष

क्या रमाइलो दृश्य हगि !

2009-05-17T05:46:00.000-07:00

amrit_pnd@yahoo.com
क्या रमाइलो दृश्य हगि !
चर्चित पत्रकार ऋषि धमलासँगै खोरमा थुनिएका पत्रकारहरु अझै त्यहीँ छन्। धमला भने पुनरावदेन अदालतको आदेशबाट रिहा भएर फेरि पुरानै काममा लागिसकेका छन्। फेरि हामी दर्शकहरुले उनलाई टेलिभिजनमा देख्नु परेको छ। शुक्रबार सगरमाथा टेलिभिजन हेरिरहँदा धमलाको अनुहार त देखियो नै, धमलाको टाउकोमा आफ्नो नोटबुक राखेर केपी ओलीले बोलेका कुरा टिप्दै गरेको अझै हाँसो उठ्दो दृश्य देखाए अर्का पत्रकार हुन् कि को हुन् कुन्निले। धमलाको क्यामेरा मोह त देखिएकै थियो। धमलाको टाउकोमा नोटबुक राखेर त्योभन्दा बढी नाटक देखाउने मान्छे देख्दा त हाँसो थाम्नै सकिनँ। बडो राम्रो स्ट्याण्ड पाएछन् तिनले। हतपत्त क्यामेरा निकालेर खिचेँ रnnchautari.com मा पठाएँ। छापिन्छ कि छापिन्छ थाहा छैन । धमला थुनामा रहेका भए बिचराले त्यस्तो स्टायण्ड कहाँ पाउँथे र। त्यसैले होला पत्रकारहरु उनलाई छुटाउन लागिपरेका। अरु पत्रकार पनि थुनामा छन्। तिनलाई थुनामा राख्दा त प्रेस स्वतन्त्रता हनन् नहुने रैछ।
amrit_pnd@yahoo.com

बिचरा झक्कु, एमाले ‘भाले’ हुने भो

2009-05-17T04:35:00.000-07:00

Amrit Israel (amrit_pnd@yahoo.com)

मधेसी जनअधिकार फोरमले पनि एमालेलाई सघाउने घोषणा गरेपछि एमालेले ‘भाले’ भएर देश चलाउने भएको छ। माधव नेपाल प्रधानमन्त्री बन्ने निश्चित भएको छ। बिचरा झक्कुप्रसाद सुवेदी हेर्याहेर्यै भए। उनले काठमाडौँबाट नेपाललाई हराएको केही काम लागेन। न रौतहटबाट देवेन्द्र पटेलले हराएको नै काम लाग्यो। माधव नेपालको पक्षमा ३५० सभासदको हस्ताक्षर सभामुखलाई बुझाइएको छ। प्रचण्डले आफ्नो बहुचर्चित भिडियोमा ‘हामी भाले भएपछि हामीले भने अनुसार सेना समायोजन हुन्छ” भनेका थिए। एमाले ‘भाले’ भएपछि अब के होला त ?
amrit_pnd@yahoo.com

फोरम संसदीय बैठकमा कुटाकुट

2009-05-15T08:22:00.000-07:00

१ जेठ, काठमाडौं ।
कसको गठबन्धनलाई सहयोग गर्ने बिषयमा बिबाद भएपछि मधेसी जनअधिकार फोरम संसदीय दलको बैठकमा सभासदहरुबीच कुटाकुट भएको छ । झडपमा अध्यक्ष उपेन्द्र यादव र संसदीय दलका नेता विजयकुमार गच्छेदार पक्षधर केही सभासदहरु सामान्य घाइते भएका छन् ।
संसदीय दलको कार्यालय सिंहदरबारमा शुक्रबार भएको बैठकमा गच्छेदार समूहका मृगेन्द्र सिंह यादवले बोलिरहदा अधिकांश सभाषदहरुले ताली पड्काएपछि अध्यक्षले बोल्दा समर्थन नगर्ने तर एउटा सभाषद बोल्दा समर्थन गर्ने भन्दै यादव समूहले हातपात गरेका हुन् ।
बिहीबार बसेको केन्द्रीय समितिको बैठकले सभाषदको निर्णयलाई बेवास्ता गरेको भन्दै बैठकमा गच्छेदार समूहले आक्रो ब्यक्त गरे । काङ्ग्रेस-एमाले गठबन्धनमा सहभागी हुने र माओवादी गठबन्धनमा सहभागी हुने पक्षबीच कुटाकुट भएको हो । फोरममा अध्यक्ष उपेन्द्र यादव आफ्नो वा माओवादी नेतृत्वको सरकारमा सहभागी हुने पक्षमा छन् भने संसदीय दलका नेता विजयकुमार गच्छेदार एमाले-कांग्रेस गठबन्धनको सरकारमा सहभागी हुने पक्षमा छन् ।
बैठकमा कुटाकुट भएपछि फोरम संसदीय दलका नेता विजयकुमार गच्छेदारले पत्रकार सम्मेलन गरेर केन्द्रीय समितिले सभाषदको आवाजलाई नसुनेर सामान्ती प्रवृति देखाएको भन्दै आपत्ति जनाउनुभयो ।
‘संसदीय दल भनेको पार्टीको महत्वपूर्ण अंग हो,- नेता गच्छेदारले पत्रकार सम्मेलनमा भन्नुभयो,- ‘तर केन्द्रीय समितिले सभाषदको आवाज सुनेन ।’
सो क्रममा झडपको दृष्य खिच्न गएका कान्तिपुर टेलिभिजन र च्यानल नेपाल टेलिभिजनका क्यामेरामेनलाई फोरम सभाषदहरुले दुब्र्यवहार गरेका छन् । बैठकपछि फोरम अध्यक्ष उपेन्द्र यादवले भने पत्रकारहरुलाई केही पनि प्रतिक्रिया दिन चाहनुभएन ।
सरकार निर्माणका लागि निर्णायक भूमिकामा रहेको मधेसी जनअधिकार फोरमको शुक्रबार बिहान १५ घण्टासम्म बसेको बैठकले मधेसवादी दलको नेतृत्वमा सरकार गठन गर्ने निर्णय गरेको थियो । माओवादी नेतृत्वको सरकारमा गए अध्यक्ष उपेन्द्र यादवले नेतृत्व गर्ने र एमाले नेतृत्वको सरकारमा गए विजयकुमार गच्छेदारले नेतृत्व गर्ने सम्भावना भएपछि दुई नेतावीच नेतृत्व बिबाद चुलिएको हो ।
मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्

बच्चा हराउने हल्लाले गाउँमा त्रास

2009-05-12T22:03:00.000-07:00

चेतन अधिकारी
दमक, झापा र मोरङका ग्रामीण भेगमा केही सातायता बालबालिका हराउने हल्लाले अभिभावक त्रसित भएका छन् । केही दिनअघि जनकपुरमा बच्चा चोरेको आरोपमा गरिएका हत्यापछि यहाँ पनि बालबालिका चोरी हुने मानसिक असर बढेको हो ।
झापाको कोहबरा, महारानीझोडा, गौरीगञ्ज, खजुरगाछी, गौरादह मोरङका मधुमल्ला, इटहरा, सिंजुवालगायत गाउँमा यसले व्यापकता पाएको छ । केही पहिले इटहरामा एक व्यक्तिले बालिका बोरामा हालेर लग्दै गरेको अवस्थामा गाउँलेले फेला पारेको स्थानीयवासी बताउँछन् । ती चोरले भारतका विभिन्न ठाउँमा लगेर बालबालिकाका अंग महँगोमा किनबेच हुने दाबी गाउँले गर्छन् । गौरीगञ्ज-७ की रमावती राजवंशी भुरा चोरको हल्ला चलेपछि नातिनीलाई विद्यालय पुर्‍याउन र लिन आफैं जाने गरेकी छन् । 'देखेको र हराएको प्रमाण कहीँ छैन,' उनी भन्छिन्, 'तर हल्ला घरघरमा छ । सबै डराएका छौं ।'
गाउँमा नचिनेका मानिस आएर बालबाललिकालाई मिठाइ, फलफूल दिएर फकाएर लैजान्छन् भन्ने हल्लाले ठूलै रूप लिएको स्थानीयवासी बताउँछन् । बच्चा हराउने हल्ला चलेदेखि सीमा क्षेत्रका केही विद्यालयमा विद्यार्थीको संख्या घटेको छ । यी क्षेत्रका अभिभावक छोराछोरी पुर्‍याउन र लिन आफैं आउने क्रम बढाएका छन् । मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्

सनराइज अंग्रेजी स्कुल महारानीझोडाका पिन्सिपल धनपति पौडेलका अनुसार बच्चा चोरको हल्लासँगै अभिभावक बिद्यालयमा भीड लाग्ने गरेका छन् । "नानीहरू हराउलान् भनेर उनीहरू डराएका छन्," पौडेलले भने, 'हामीले पनि नानी पुर्‍याउन र लिन आफैं आउनु होला भनेर अनुराेध गरेका छौं ।' प्राथमिक तहका नानीलाई एक्लै नहिंड्न, अपरिचितले दिएको खानेकुरा नखान र कोही अपरिचितले सोधखोज गरेमा शिक्षक वा अभिभावकलाई जानकारी दिन विद्यालयले विद्यार्थीलाई निर्देश गरेको छ । लेखनाथ निमाविका प्रधानाध्यापक रामबहादुर ढुंगानाका अनुसार यो हल्ला आएपछि विद्यालय समयबाहिर कुनै विद्यार्थीलाई बिदा दिन छोडिएको छ । 'अभिभावकले १० देखि ४ बजे स्कुलको जिम्मा भनेका छन्,' उनले भने, 'विद्यालय समयमा अभिभावक लिन आएको अवस्थाबाहेक कसैलाई बिदा दिने गरेका छैनौं ।'
दुई पक्राउ
मोरङ उर्लाबारीका गाउँलेले मंगलबार दुई व्यक्तिलाई बालबालिका फकाएको आरोपमा प्रहरीलाई बुझाएका छन् । पथरीबाट एक पुरुष र उर्लाबारीबाट महिलालाई नियन्त्रणमा लिएको प्रहरीले जनाएको छ । उनीहरूलाई हेर्न दिनभरिजसो सर्वसाधारणको भीड लागेको थियो । कार्यालयका अनुसार पक्राउ परेका दुवै सुस्त मनस्थितिका छन् । गाउँतिर आएका यस्तै किसिमका व्यक्तिका कारण आम नागरिकमा शंका बढेको कार्यालयले प्रष्ट पारेको छ । तर उनीहरूमा शंका गनर्ुपर्ने कुनै प्रमाण नपाएको प्रहरी निरीक्षक चक्र बस्नेतले बताए ।
प्रजिअ नरेन्द्र दाहालले यस किसिमका हल्ला नियन्त्रण गरेर गाउँलेलाई त्रासमुक्त बनाउन प्रहरीमार्फत् जनचेतनामूलक कार्यक्रम गरिने जानकारी दिए । निराधार हल्लाको पछि लागेर त्रसित नहुन दाहालले सबैलाई आग्रह गरेका छन् ।
मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्

बेरोजगारको लगत लिन सुरु,सबै अञ्चलमा सूचना केन्द्र

2009-05-12T21:53:00.000-07:00

दिनेश रेग्मी
काठमाडौं,
श्रम विभागले देशका १४ स्थानमा रोजगार सूचना केन्द्र स्थापना गरी बेरोजगार तथ्यांक संकलन सुरु गरेको छ । केन्द्र स्थापनाबारे प्रचार नहुँदा अपेक्षित तथ्यांक संकलन भने भएको छैन ।
प्रत्येक अञ्चलमा गरी १४ वटा सूचना केन्द्र स्थापना भई काम थालिएको श्रम तथा यातायात व्यवस्था मन्त्रालयले जनाएको छ ।
'सबै केन्द्रमा काम भइरहेको छ' मन्त्रालयमा प्रवक्ता हरिदत्त पाण्डेयले कान्तिपुरलाई भने, 'बेरोजगारका लागि कस्तो कार्यक्रम र नीति बनाउने भनेर तथ्यांक लिन थालिएको हो ।'
पछिल्लो पटक सूचना केन्द्र जुम्लामा वैशाख २१ र उदयपुरमा ६ गते स्थापना भएका छन् । त्यसअघि झापा, विराटनगर, जनकपुर, हेटांैडा, काठमाडौं, पोखरा, बुटवल, नेपालगन्ज, धनगढी, महेन्द्रनगर, दाङ र पर्वतमा खोलिएका थिए ।
नयाँ खोलिएका जुम्ला र उदयपुरका सूचना केन्द्र छुट्टै भवनमा सञ्चालन छन् । महेन्द्रनगर, दाङ र पर्वतका सूचना केन्द्र, व्यावसायिक सीप विकास तालिम केन्द्र र बाँकी ९ वटा सूचना केन्द्र श्रम कार्यालयमा सञ्चालन भएका छन् ।
श्रम विभागका निमित्त महानिर्देशक अमलकिरण ढकालले बेरोजगारहरूको लगत संकलन गरी वेबसाइटमा राख्ने तयारी गरेको बताए । 'बेरोजगारको अवस्था पहिचान भयो भने कुनै प्रतिष्ठानले चाहेको बेला जनशक्ति लिन पनि सक्छ,' ढकालले भने, 'त्यसैले सबै विवरण तयार गरी वेबसाइटमा राख्दै छौं ।' विभागका अनुसार नेपालमा अनुमानित बर्सोनि ३ लाख नयाँ श्रम शक्ति उत्पादन हुने गरेको छ ।
सूचना केन्द्रहरूले बेरोजगारहरूको व्यक्तिगत विवरण, उमेर, लिङ्ग, योग्यता, तालिम, अनुभव, इच्छाएको कामजस्ता विवरणहरू भरेर राख्ने गरेका छन् । यो वर्ष करिब ४ लाख बेरोजगारको विवरण संकलन गर्ने लक्ष्य लिइएको छ । यसका लागि ६३ लाख २४ हजार रुपैयाँ बजेट छुट्याइएको छ ।
सूचना केन्द्रमा कर्मचारीको अभाव र प्रचारको कमीले फारम भर्नेको संख्या न्यून छ । श्रम विभागले भने जिविस र नगरपालिकाको सहयोगमा पनि फारम भर्ने जनाएको छ ।
काठमाडौं श्रम कार्यालय टेकुका प्रमुख शरद अधिकारीले प्रचार-प्रसार अभावमा थोरैमात्रले फारम भरेको बताए । '५० हजार फारम आएको छ, अहिलेसम्म एक सय ६ जनाले मात्र भरेका छन्,' अधिकारीले भने, 'एकैचोटी भर्न आए भने कर्मचारी पनि पुर्‍याउन सकिँदैन ।' उनले सूचना केन्द्रको लागि ३ दरबन्दी स्वीकृत भए पनि कर्मचारी आइनपुगेको बताए ।
नेपालजन्गस्थित श्रम कार्यालयका प्रमुख रामचन्द्र पौडेलले स्थानीय पत्रिका र एफएमबाट फारम भर्नेबारे जानकारी दिइएको बताए । 'फारम भर्न आउनेले तत्काल केही पाइँदो रहेनछ भन्छन्,' पौडेलले भने, 'अहिलेसम्म करिब ६० जनाले भरेको छन् ।' उनले फारम भर्नको लागि नगरपालिका र जिविसमार्फत बाँके, बर्दिया, सुर्खेत, जाजरकोट र दैलेखमा जानकारी पठाएको पनि बताए ।
मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्

नेपाली राहदानीमा भारत जाँदा पनि भिसा

2009-05-12T21:47:00.000-07:00

निर्मल श्रेष्ठ
हङकङ, हङकङ निवासी नेपाली भारत यात्रा गर्दासमेत अनिवार्य भिसा लिनुपर्ने नियमले मर्कामा छन्् । भारतीय महावाणिज्यदूतावासले यहाँबाट यात्रा गर्ने नेपाली राहदानीवाहकलाई अनिवार्य भिसा लिनुपर्ने प्रावधान बनाएको छ । व्यापार व्यवसाय, भेटघाट र तीर्थयात्राका क्रममा बर्सेनि सयौं नेपाली भारत भ्रमण गर्छन् । भिसाबारे अनभिज्ञ कतिपय गन्तव्यमा पुगेपछि अध्यागमनको झमेला बेहोर्नु परेको पीडितहरू बताउँछन्् । गत जनवरीमा तीर्थयात्रा गर्न भारत भ्रमणमा निस्केका कान्ति राईसहित दस/आठ घन्टा मुम्बई अध्यागमनमा रोकिए । हङकङ फर्काउन तम्तयार अध्यागमनका कर्मचारीलाई हारगुहार गरेपछि छाडिएको कान्तिले बताइन्् । 'नेपालबाट सधैं त्यसै उड््ने गरेकी चाहिँदैन होला भन्ने लाग्यो, उता पुगेपछि निकै तनाव झेल्नुपर्‍यो ।' उनले दुखेसो सुनाउँदै भनिन्् । व्यवसायका क्रममा पटकैपिच्छे यात्रा गर्ने कृष्णराज पाण्डेसमेत सधैं भिसा लिएरै उड््ने गरेको बताउँछन्् । 'भिसा लिनुनपर्ने थाहा हँुदाहँुदै पनि लिन बाध्य छांै,' उनले भने, 'उतापुगेर किन झमेला मोल्नु ।'
हङकङस्थित भारतीय महावाणिज्य दूतावास र भारतस्थित विमानस्थल अध्यागमनको दोधारे नीतिका कारण पनि हङकङेली समस्यामा छन्् । यहाँस्थित भारतीय महावाणिज्य दूतावासले अनिवार्य गरेको भिसा कतिपयबेला भारतका अध्यागमन कर्मचारीले किन लिएको भन्दै केरकारसमेत गर्ने गरेका छन्् । दूतावासको निर्देशनमा भिसा लिएर उडेका माधव श्रेष्ठलाई नचाहिने भिसा लिएको भन्दै दिल्ली अध्यागमनका कर्मचारीले निकैबेर केरकार गरेर छाडेको उनले बताए । 'जसो गरे पनि नहुने कस्तो नियम हो कुन्नि,' उनले गुनासो पोखे ।
केही महिनाअघिसम्म पर्यटक भिसाबापत तिर्नुपर्ने ३ सय १५ हङकङ डलर हाल नेपाली राहदानीका लागि मिनाहा गरिएको छ । तर भिसा लिनुपर्ने अनिवार्यता भने यथावत् छ । हाल दूतावासले नेपाली राहदानीवाहकका लागि 'ग्रेटिस' भिसा उपलब्ध गराउँछ । भारतीय दूतावासका अधिकारी एचके जैनसँगको जिज्ञासामा उनले हङकङ र चीनमा रहेका नेपाली राहदानीवाहकले भारत भ्रमणमा भिसा लिनैपर्ने
बताए । नेपाली राहदानीलाई भिसा नचाहिनुपर्ने होइन र ? प्रश्नमा उनले भने ? 'नेपालबाट होला यहाँबाट चाहिन्छ, नलिँदा मर्कामा परे हामी जिम्मेवार हुँदैनौं ।'
यहाँस्थित नेपाली महावाणिज्य दूतावासका वाणिज्यदूत सुशीलकुमार लम्साल आफूसमेत अन्यौलमा रहेको बताउँछन्् । 'सन्् १९५० को इन्डो नेपाल ट्रीटीअनुसार नेपाली भएको प्रमाण पुर्‍याउनेले जुनसुकै देशबाट बिनाभिसा भारतमा यात्रा गर्न सक्छ,' उनले भने, 'नेपालीका गुनासा सुनिन थालेपछि हामीले यस्तो प्रावधान हटाउन बारम्बार महावाणिज्य दूतावाससमक्ष कुरा राखेका हौं, उनीहरू यात्रुकै सुरक्षा र सुविधाका लागि यसो गरिएको भन्दै पन्छिन्छन्।
मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्

जापान जानेले पैसा तिर्न नपर्ने

2009-05-12T21:45:00.000-07:00

योगेश खतिवडा

काठमाडौं, तपाई प्रशिक्षार्थी कामदारका रूपमा जापान जाने विचारमा हुनुहुन्छ ? यदि यस्तो हो भने सरकारले तोकेको म्यानपावर कम्पनीको छनोटमा पनर्ुपर्नेछ तर जानका लागि पैसा भने बुझाउनुपर्नेछैन ।
श्रम तथा यातायात व्यवस्था मन्त्रालयका अनुसार जापानमा जाने प्रशिक्षार्थी कामदारले बिनाशुल्क जान पाउने भएका
छन् । 'कामदारले कुनै पनि शुल्क तिनर्ुपर्दैन,' श्रम सचिव युवराज पाण्डेले भने, 'जापानको जिट्कोसँग प्रशिक्षार्थी कामदार पठाउने बारेको यही कुरा उल्लेख छ ।'
सम्झौताअनुसार काम गर्न जापान जान चाहने कामदारले अहिले नेपालकै कुनै कम्पनीमा काम गरिरहेको हुनुपर्छ । 'अहिले काम गरिरहेको कम्पनीले जाने व्यक्तिको आवश्यक खर्च बेहोनर्ुपर्छ भन्ने सहमति भएको थियो,' उनले थपे, 'अब पठाउने काम त्यहीअनुसार हुन्छ ।' यहाँबाट जाने कामदारले यहाँको कम्पनीमा जे काम गरिरहेको छ जापानमा गएर पनि त्यही कामको थप प्रशिक्षण पाउनेछ ।
कामदारले प्रशिक्षार्थीका रूपमा काम गरेको अवधिमा भने तलब सुविधा पाउने छैन । त्यस अवधिमा उसले खाने बस्ने सुविधामा मात्र काम गनर्ुपर्नेछ । 'प्रशिक्षार्थी अवधि सकिएपछि मात्र कामदारले तलब पाउनेछ,' सचिव पाण्डेले थपे ।
उनले कति समय प्रशिक्षार्थीका रूपमा काम गर्ने, कति पछि तलब पाउने, कहिलेसम्म पाउने निक्र्योल भई नसकेको बताए । यसबारेका बाँकी प्रक्रिया कम्पनी छनोटपछि उजुरी गर्ने र छानबिन गर्ने २ साताको अवधिपछि थप निष्कर्ष आउनेछ ।
गत साता मन्त्रालयले जापानमा प्रशिक्षार्थी कामदार पठाउन १ सय ६८ मेनपावर कम्पनीलाई अनुमति दिएको थियो । काम गरेको
अवधि तीन वर्ष नाघेका यी कम्पनीले कामदार पठाउने अनुमति पाएका हुन् ।
सन् २००३ को डिसेम्बरमा नेपालले जिट्कोसँग प्रशिक्षार्थी कामदार पठाउने सम्झौता गरेको थियो । जिट्कोसँग सम्झौता भएपछि सरकारले नेपाल उद्योग वाणिज्य महासंघलाई यसको जिम्मेवारी दिएको थियो । तर नेपालमा लामो समय बितिसक्दा पनि यसमा कुनै प्रगति हुन सकेको थिएन ।
सरकारले केही महिनाअघि मात्र पठाउन चाहने मेनपावर कम्पनीलाई आवेदन दिन आह्वान गरेको थियो । त्यसको केही महिनामा अहिले यो प्रक्रिया अन्तिम चरणमा आइपुगेको हो ।
जिट्कोले जापानले कानुन, परराष्ट्र, श्रम, अर्थ र यातायात गरी पाँचवटा मन्त्रालयको समन्वयमा विदेशी कामदार ल्याउने कामैगर्छ । योसँग सम्झौता गरेको एक वर्ष नबित्दै भियतनाम, इन्डोनेसिया र म्यानमारले जापानमा प्रशिक्षार्थी कामदार पठाउन सुरु गरिसकेको छन् ।
पैसा नबुझाउन आग्रह
काठमाडौं- वैदेशिक रोजगार विभागले जापान कामदार पठाइदिने प्रलोभनमा रकम असुल्ने काम भएको गुनासो आउन थालेको भन्दै पैसा नतिर्न आग्रह गरेको छ ।
'मन्त्रालयबाट पठाउने कम्पनी छनोट भए पनि कति लागतमा कुन उमेर तथा योग्यताका कामदार कुन प्रक्रियाद्वारा पठाउने भन्नेमा अन्तिम निर्णय भएको छैन,' विभागले भनेको छ, 'त्यसैले रकम असुल्नेजस्ता गैरकानुनी काम भएको गुनासो आउने गरेकाले त्यस्ता संस्था तथा व्यक्तिको भनाइ तथा प्रलोभनमा नपर्न आग्रह गर्दछौं ।'
जापान पठाउने नाममा रकम लिने दिने गरेको पाइएमा विभागको फोन नं. ४४६१२९९ र पयाक्स ४४७७६७३ मा जानकारी गराउनसमेत उसले आग्रह गरेको छ । त्यस्ता व्यक्ति वा संस्थालाई प्रचलित कानुनअनुसार कारबाही गरिने विभागले जनाएको छ ।

मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्

कांग्रेस-एमाले बहुमततर्फ

2009-05-12T21:35:00.000-07:00

राजेन्द्र फुयाल/कुलचन्द्र न्यौपाने
मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्

काठमाडौं, नयाँ सरकार बनाउन कांग्रेस-एमाले गठबन्धनतर्फ बहुमत पुग्ने स्थिति बनेको छ । कांग्रेस-एमालेको नेतृत्वले मंगलबार दिनभर गरेको द्विपक्षीय र सर्वपक्षीय बैठकले सकारात्मक परिणाम दिएको हो ।
सरकार गठनमा निणर्ायक मानिएको मधेसी जनअधिकार फोरमले साथ दिने संकेत मिलेपछि दुई दल उत्साही बनेका छन् । गठबन्धनबारे आन्तरिक मतभेद रहेको फोरमले औपचारिक निर्णय भने गरिसकेको छैन । अध्यक्ष उपेन्द्र यादवले गठबन्धनले तय गर्ने नीति र कार्यक्रम हेरेर सहयोग, समर्थन र सहभागिता निश्चित हुने बताए । फोरमले साथ दिए यो गठबन्धन पक्षमा ३ सय ४१ सभासदको समर्थन जुट्ने छ ।
सरकार गठन प्रक्रियाअन्तर्गत सभामुखलाई बुझाउन ती दल एमाले वरिष्ठ नेता माधवकुमार नेपालको पक्षमा बहुमत सभासदको हस्ताक्षर तयार गर्न लागिपरेका छन् । प्रधानमन्त्री पुष्पकमल दाहालको राजीनामापछि माओवादीले लगातार सदन अवरुद्ध गरेका कारण संसदले नयाँ प्रधानमन्त्री निर्वाचनको प्रक्रिया सुरु गर्न पाएको छैन ।
सदन सुचारु गर्न माओवादीलाई नैतिक र राजनीतिक दबाब दिन ती दलहरूले नेपालको समर्थनमा हस्ताक्षर बुझाउन लागेका हुन् । एमाले, कांग्रेस, नेकपा -माले) लगायतका दलका सभासदको हस्ताक्षर संकलन भइसकेको छ । फोरमको आन्तरिक छलफल र मधेसी मोर्चासँगको सम्झौता कार्यान्वयनका लागि प्रयोग गरिने भाषामा सहमति हुन बाँकी रहेकाले हस्ताक्षरले अन्तिम रूप पाएको छैन ।
कांग्रेस-एमालेले सरकार र संयुक्त लोकतान्त्रिक मधेसी मोर्चाबीच २०६४ फागुन १६ को सहमति कार्यान्वयन गर्ने प्रतिबद्धता जनाएका छन् । एमाले अध्यक्ष झलनाथ खनाल र कांग्रेस कार्यवाहक सभापति सुशील कोइरालाले संयुक्त सरकारको न्यूनतम साझा कार्यक्रममा मधेसी, जनजाति र पिछडिएका समुदायसँग विभिन्न समयमा सरकारतर्फबाट भएका सहमति र सम्झौताहरूसमेतलाई ध्यान दिँदै नेपाललाई संघात्मक प्रणालीमा रूपान्तरण गर्ने प्रतिबद्धता जनाएका
छन् । मधेसी मोर्चाका दलहरूले संविधानसँग सम्बन्धित विषयहरूलाई पनि टुंग्याउनुपर्ने धारणा राखेका छन् । कांग्रेस-एमालेलगातयले संविधासँग सम्बन्धित विषयलाई भने संविधानसभाले निर्णय गर्ने प्रस्ताव गरेका छन् ।
कांग्रेस-एमालेले मार्चाका तीन दलसँग सिंहदरबारमा वार्ता गरेका थिए । लगत्तै उनीहरूले साना दलसँग द्विपक्षीय कुराकानी गरी गठबन्धनका पक्षमा समर्थन यकिन गरेका थिए । साँझ सर्वदलीय बैठकमा १८ दल सहभागी थिए । माओवादी नेतृत्वको सरकारका पक्षमा उभिएका नेकपा एकीकृत, सद्भावना -गिरी), नेपाली जनता दल लगायतका दल भने सहभागी थिएनन् ।
कांग्रेस उपसभापति रामचन्द्र पौडेलले एमाले नेतृत्वमा सरकार बन्नेमा शंका नभएको बताए । राष्ट्रिय जनमोर्चाका अध्यक्ष चित्रबहादुर केसीले एमाले नेतृत्वको गठबन्धनलाई समर्थन हुने तर आफूहरू सरकारमा सहभागी नहुने बताए । 'नेपालको समर्थनमा हस्ताक्षर गर्न सबै सभासदलाई निर्देशन गरेका छौं,' राप्रपा अध्यक्ष पशुपतिशमशेर राणाले भने ।
मूख्य पेजमा फर्कन यहाँ थिच्नुस्

कांग्रेसले सरकारविरुद्ध आन्दोलन गर्ने

2009-04-22T00:49:00.000-07:00

काठमाडौं, ८ बैशाख (दैनिकी)
सरकारले प्रधानसेनापति रुक्माङगत कटवालसँग नागरिक सर्वोच्चतालाई अनादर गरेको भन्दै स्पष्टीकरण सोधेपछि मुलुकमा राजनीतिक संकट गहिरिदै गएको छ । नेपाली कांग्रेसले माओवादीको कुनियतको शिकार सेना भएको ठहर गर्दै यसको विरुद्धमा अब सडक र सदनबाट आन्दोलन गर्ने निर्णय गरेको छ ।
पार्टी कार्यालयमा आज बसेको कांग्रेसको केन्द्ीय समितिको आकस्मिक बैठकले सो निर्णय गरेको हो ।
बैठकपछि सञ्चारकर्मीसँग कुराकानी गर्दै नेता गोविन्दराज जोशीले प्रजातान्त्रिक संस्थामा आक्रममण भएकाले कांग्रेसले अब पुनः संघर्ष गर्नुपर्ने समय आएको ठहर गरेको बताए । आजको बैठकले माओवादीको आक्रमण र हस्तक्षेपको विरोधमा सबै दललाई समेटेर सडक र सदनबाट आन्दोलन चर्काउने निर्णय गरेको उनले जानकारी दिए ।
साथै कांग्रेसले परमाधिपति र सेनाको संरक्षक भएकोले राष्ट्रपतिलाई आगामी दिनमा पनि यस्ता असंवैधानिक आक्रमण रोक्न आग्रह गर्ने भएको छ ।
त्यस्तै कांग्रेसले माओवादीबाहेकका दलहरुसंग छलफलका सर्वदलीय बैठक बोलाएको छ ।
कांग्रेसका पार्टी कार्यालय सानेपामा बैठकमा सहभागी जनाउन तमलोपा, राप्रपा, राप्रपा नेपाल तथा एमालेका नेताहरुसमेत सो कार्यालय पुगेका छन् ।

विदेशबाट फर्किदा घाँसको बीउ

2009-04-22T00:45:00.000-07:00

काठमाडौं, वैशाख २-
खाडी मुलुकबाट साढे दुई वर्षपछि पैसा कमाएर स्वदेश फर्किएका गाउँले युवाको घर के ल्याउने चाहना होला ? धेरैको अनुमान हुनसक्छ आकर्षक मोबाइल, क्यासेटप्लेयर वा रंगीन टेलिभिजन। तर ढोरफिर्दी तनहुँका एक युवकले सबैलाई छक्क पार्ने कोसेली ल्याएका छन्। ३३ वर्षे युवकले विदेशबाट फर्किंदा १० किलो घाँसको बीउ ल्याएका पूर्ण विकेले बुधबारको कान्तिपुरमा लेखेका छन्। ढोरफिर्दी-७ मालेबगरका गोविन्दबहादुर केसीले साउदी अरबबाट घर आउँदा ´दुरा´ जातको घाँसको बीउ लिएर आएका हुन् । उनले घाँसबाहेक अमेरिकी गारा, सेतो र हरियो खरबुजालगायत तरकारीको बीउ पनि ल्याएका छन् ।गाउँका स्थानीयले जयलक्ष्मी दुग्ध उत्पादक सहकारी संस्था सञ्चालन गरेको खबर आपनो दाइबाट थाहा पाएपछि उनले घाँस खेती गरी पशुपालन गरौं भन्ने सोचेर घाँसको बीउ ल्याएको बताए ।´दाइले फोनबाट सबै कुरा भनेपछि विदेशमा बस्नै मन लागेन,´ सहकारी संस्था सञ्चालन भएको दुई महिना भित्रै गाउँ आएको बताउँदै केसीले भने, ´गाउँमै बसेर केही गरौं भनेर फर्किएको हुँ ।´ २७ महिनापछि नेपाल फर्किएका उनले अब विदेश नजाने बताए ।उनी गाडी चालकका रूपमा विदेश गएका थिए । तर पछि साहुले उनलाई तरकारी खेतीमा लगाएको थियो । आफूले तरकारी खेती गर्न रुचि र उत्सुकता देखाएकाले साहु खुसी भई ८ सय रियलबाट महिनाको तलब १२ सय रियल बनाइदिएको उनले जानकारी दिए ।आउने बेला घासँको बीउ लैजान्छु भन्दा साहु छक्क परेको उनले बताउँदै भने, ´लैजा भने, १० किलो नापेर पोको पारिहालें ।´विदेशमा उनको फारममा उक्त घाँसलाई प्रतिकिलो करिब दुई सय रियलमा बिक्री हुने गरेको केसीले बताए । केसीले ल्याएको घाँसको बीउ जिल्ला पशु सेवा कार्यालयका प्रमुख कृष्णप्रसाद रिजालले पनि कार्यालयमा ल्याएको बताए । कार्यालय प्रमुख रिजालले भने, ´नयाँ खालको घाँसको बीउ नमुनाका लागि ल्याएका हौं ।´विदेशबाट फर्किएपछि केसीले तीनवटा गाई र एक भैंसी पालेका छन् ।